Image of Blue Gromwell
Creatures » » Plants » » Borage Family »

Blue Gromwell

Buglossoides purpurocaerulea (L.) I. M. Johnst.

Kamejka modronachová ( Czech )

provided by wikipedia CZ

Kamejka modronachová (Lithospermum purpurocaeruleum) je vytrvalou bylinou z čeledi brutnákovitých. V roce 2000 se stala německou Rostlinou roku.

Popis

Má kopinaté, srstnaté a květonosné listy a nejčastěji jednoduché lodyhy. Koruny jsou nálevkovité, pěticípé, mají delší kalich a jsou nachové, později blankytně modré. Kvete v květnu a v červnu.

Výskyt

Roste na slunných stráních a kopcích, v České republice hlavně v Polabí a na střední a jižní Moravě.[1] V České republice patří k ohroženým druhům.[2]

Reference

  1. Kamejka modronachová - Lithospermum purpureo-coeruleum [online]. [cit. 2010-12-22]. Dostupné online.
  2. LITHOSPERMUM PURPUROCAERULEUM L. – kamejka modronachová / kamienkovec modropurpurový [online]. [cit. 2010-12-22]. Dostupné online.

Externí odkazy

Pahýl
Tento článek je příliš stručný nebo postrádá důležité informace.
Pomozte Wikipedii tím, že jej vhodně rozšíříte. Nevkládejte však bez oprávnění cizí texty.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia autoři a editory
original
visit source
partner site
wikipedia CZ

Kamejka modronachová: Brief Summary ( Czech )

provided by wikipedia CZ

Kamejka modronachová (Lithospermum purpurocaeruleum) je vytrvalou bylinou z čeledi brutnákovitých. V roce 2000 se stala německou Rostlinou roku.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia autoři a editory
original
visit source
partner site
wikipedia CZ

Blauroter Steinsame ( German )

provided by wikipedia DE
Wissenschaftlicher Name Aegonychon purpurocaeruleum (L.) Holub

Der Blaurote Steinsame (Aegonychon purpurocaeruleum[1], Syn.: Buglossoides purpurocaerulea, Lithospermum purpurocaeruleum), auch als Blaurote Rindszunge oder Purpurblauer Steinsame bezeichnet, ist eine Pflanzenart der Gattung Aegonychon aus der Familie der Raublattgewächse (Boraginaceae). Früher war sie der Gattung Steinsamen (Lithospermum) und danach den Rindszungen (Buglossoides) zugeordnet.[2][1]

Der Blaurote Steinsame war Blume des Jahres 2000.

Beschreibung

Der Blaurote Steinsame ist eine krautige Pflanze, die Wuchshöhen von etwa 20 bis 60 cm erreicht. Die Stängel sind bogig liegend und können an ihren auf der Erde aufliegenden Enden Wurzeln bilden. Die Laubblätter sind lanzettlich mit einer gut sichtbaren Mittelrippe an ihrer Unterseite.

Die Blüten stehen in einem traubigen Blütenstand zusammen. Die zwittrige, radiärsymmetrische Blüte weist einen Durchmesser von 10 bis 15 mm auf. Die Kronblätter sind röhrig verwachsen mit weit trichterförmig ausgebreitetem Saum, innen mit behaarten Streifen. Sie ist beim Aufblühen rot-violett, die Farbe geht später in ein tiefes Blau über (daher der Namensteil „blaurot“). Die Blütezeit reicht von April bis Juni.

Die Teilfrüchte haben eine weiß glänzende glatte Oberfläche und sind etwa 4 bis 5 mm lang. Während der Fruchtreife ist der Kelch 8 bis 12 mm lang. Die Härte des Samens, der ein Aufbrechen verhindert, führte zum Gattungsnamen Steinsame.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n = 16.[3]

Ökologie

Der Blaurote Steinsame ist sommergrüner Hemikryptophyt. Die Blüten sind langröhrige „kleine Trichterblumen“ mit 5 Haarleisten in offenen Schlund, durch die die Rüssel der Bestäuber zum Nektar geführt werden. Bei ihrer Entfaltung sind die Blüten purpurrot, im geöffneten Zustand sind sie tiefblau. Bestäuber sind Bienen-Verwandte und Hummeln. Auch spontane Selbstbestäubung kommt vor.

Die Blütezeit ist von April bis Juni. Die Klausen sind steinhart, kugelig, glatt und glänzend weiß. Sie breiten sich als Rollfrüchte aus, sind winterhart und Kältekeimer. Die vegetative Vermehrung erfolgt durch die sich später herabbiegenden bogigen Sprosse, die an den Berührungspunkten Wurzelbüschel bilden, und durch das Rhizom.

 src=
Blauroter Steinsame (Aegonychon purpurocaeruleum)

Verbreitung

Der Purpurblaue Steinsame kommt zerstreut, besonders im pannonischen Gebiet vor (submediterranes Florenelement). Diese kalkliebende Art gedeiht in trockenwarmen (Flaumeichen-)Wälder auf der collinen bis submontanen Höhenstufe. Im südöstlichen Alpenvorland ist er gefährdet.

In Deutschland kommt der Blaurote Steinsame vor allem in den wärmebegünstigten Tallagen Süddeutschlands vor wie z. B. Oberrheinische Tiefebene, Mainfränkische Platten, Nahetal. Im Osten Deutschlands beschränkt sich das Vorkommen auf Thüringen und den Südwesten Sachsen-Anhalts.

Der Blaurote Steinsame ist in Mitteleuropa eine Charakterart der Ordnung der xerothermen Eichenmischwälder (Quercetalia pubescentis-petraeae), kommt aber auch in Gesellschaften des Verbands Berberidion oder der Ordnung Fagetalia vor.[3]

Giftigkeit und Verwendung

Die Samen sind durch Pyrrolizidin-Alkaloide schwach giftig. Der Blaurote Steinsame wird als Zierpflanze für Wildpflanzengärten und Felsgruppen empfohlen; allerdings ist er sehr ausbreitungsfreudig. Früher wurde er auch als Heilpflanze gegen Blasen- und Nierenleiden eingesetzt.

Bilder

  •  src=

    Fruchtende Pflanze

  •  src=

    Die Oberfläche der Klausen erinnert an Porzellan.

  •  src=

    Teilfrüchte, geöffnet

Quellen

Weblinks

 src= Commons: Blauroter Steinsame – Album mit Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise

  1. a b Eintrag bei The Euro+Med PlantBase - the information resource for Euro-Mediterranean plant diversity
  2. L. Cecchi, A. Coppi, HH. Hilger, F. Selvi: Non-monophyly of Buglossoides (Boraginaceae: Lithospermeae): Phylogenetic and morphological evidence for the expansion of Glandora and reappraisal of Aegonychon. In: Taxon. Band 63 (5), 2001, S. 1065, doi:10.12705/635.4 (Online).
  3. a b Erich Oberdorfer: Pflanzensoziologische Exkursionsflora für Deutschland und angrenzende Gebiete. Unter Mitarbeit von Angelika Schwabe und Theo Müller. 8., stark überarbeitete und ergänzte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2001, ISBN 3-8001-3131-5, S. 779.
Grünes Deutschland

Lungen-Enzian (1980) | Gelbe Narzisse (1981) | Rotes Waldvöglein (1982) | Wilde Tulpe (1983) | Sommer-Adonisröschen (1984) | Wald-Akelei (1985) | Arnika (1986) | Stranddistel (1987) | Sumpf-Calla (1988) | Kartäusernelke (1989) | Berg-Sandglöckchen (1990) | Rosmarinheide (1991) | Rundblättriger Sonnentau (1992) | Schachbrettblume (1993) | Breitblättriges Knabenkraut (1994) | Trollblume (1995) | Küchenschelle (1996) | Silberdistel (1997) | Krebsschere (1998) | Sumpfdotterblume (1999) | Purpurblauer Steinsame (2000) | Blutroter Storchschnabel (2001) | Hain-Veilchen (2002) | Kornrade (2003) | Alpenglöckchen (2004) | Großer Klappertopf (2005) | Wiesen-Schaumkraut (2006) | Bach-Nelkenwurz (2007) | Nickende Distel (2008) | Gemeine Wegwarte (2009) | Sibirische Schwertlilie (2010) | Moorlilie (2011) | Heide-Nelke (2012) | Leberblümchen (2013) | Schwanenblume (2014) | Gewöhnlicher Teufelsabbiss (2015) | Echte Schlüsselblume (2016) | Klatschmohn (2017) | Langblättriger Ehrenpreis (2018) | Besenheide (2019)

 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia Autoren und Herausgeber
original
visit source
partner site
wikipedia DE

Blauroter Steinsame: Brief Summary ( German )

provided by wikipedia DE

Der Blaurote Steinsame (Aegonychon purpurocaeruleum, Syn.: Buglossoides purpurocaerulea, Lithospermum purpurocaeruleum), auch als Blaurote Rindszunge oder Purpurblauer Steinsame bezeichnet, ist eine Pflanzenart der Gattung Aegonychon aus der Familie der Raublattgewächse (Boraginaceae). Früher war sie der Gattung Steinsamen (Lithospermum) und danach den Rindszungen (Buglossoides) zugeordnet.

Der Blaurote Steinsame war Blume des Jahres 2000.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia Autoren und Herausgeber
original
visit source
partner site
wikipedia DE

Blauw parelzaad ( Dutch; Flemish )

provided by wikipedia NL

Blauw parelzaad (Lithospermum purpurocaeruleum) is een vaste plant die behoort tot de ruwbladigenfamilie (Boraginaceae). De plant komt van nature voor in Eurazië en in is Nederland een adventiefsoort. Blauw parelzaad wordt ook in de siertuin gebruikt.

De plant wordt 20-60 cm hoog en heeft kruipende stengels. De bladeren zijn lancetvormig met spitse top.

Blauw parelzaad bloeit in mei en juni met blauwe tot paarse, minimaal 10 cm grote bloemen.

 src=
Bloemen

De vrucht is een vierdelige splitvrucht met zeer harde nootjes.

Namen in andere talen

De namen in andere talen kunnen vaak eenvoudig worden opgezocht met de interwiki-links.

  • Duits: Blauroter Steinsame, Purpurblauer Steinsame
  • Engels: Purple Gromwell
  • Frans: Grémil pourpre bleu
Wikibooks Wikibooks heeft meer over dit onderwerp: Ecologisch tuinieren - Blauw parelzaad.
Wikimedia Commons Mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Lithospermum purpurocaeruleum op Wikimedia Commons.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia-auteurs en -editors
original
visit source
partner site
wikipedia NL

Blauw parelzaad: Brief Summary ( Dutch; Flemish )

provided by wikipedia NL

Blauw parelzaad (Lithospermum purpurocaeruleum) is een vaste plant die behoort tot de ruwbladigenfamilie (Boraginaceae). De plant komt van nature voor in Eurazië en in is Nederland een adventiefsoort. Blauw parelzaad wordt ook in de siertuin gebruikt.

De plant wordt 20-60 cm hoog en heeft kruipende stengels. De bladeren zijn lancetvormig met spitse top.

Blauw parelzaad bloeit in mei en juni met blauwe tot paarse, minimaal 10 cm grote bloemen.

 src= Bloemen

De vrucht is een vierdelige splitvrucht met zeer harde nootjes.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia-auteurs en -editors
original
visit source
partner site
wikipedia NL

Aegonychon purpurocaeruleum ( Norwegian )

provided by wikipedia NO

Aegonychon purpurocaeruleum er en flerårig, håret urt i rubladfamilien. Den er også kjent under de vitenskapelige navnene Buglossoides purpurocaerulea og Lithospermum purpurocaeruleum.

Den blir 15–60 cm høy og har en tuet vekst med jordstengel. Stenglene er opprette, og bladene er lansettformede til smalt elliptiske, mørkegrønne og spisse. Blomstene er først rødaktig purpur, men blir så sterkt blå. Blomstringstiden er april–juni. Planten vokser i åpen skog, skogkanter og kratt, som regel på kalkrik jord. Den er utbredt i Sør- og Mellom-Europa fra Spania, Sardinia og Sicilia nordover til Storbritannia, Belgia, Tyskland, Polen, Ukraina og sørlige Russland. Den finnes også i Anatolia, Transkaukasia og nordlige Iran.

Aegonychon purpurocaeruleum er en karakteristisk art for artsrike duneikskoger. I slike skoger i Sveits vokser den sammen med blant annet blankburkne, Lonicera etrusca, Mercurialis ovata, fagerfiol, italialønn, kalkgrønnaks, buksbom, lundstarr, vårkornell, laurbærtysbast, vanlig hundetann, ask, buskvikke, einer, gullregn, svarterteknapp, Melittis melissophyllum, mahaleb, snøpære, vintereik, geitved, Ruscus aculeatus, sølvasal, edelrogn, tarmvriasal, skjermkrage og legefirtann.

Litteratur

Eksterne lenker

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia forfattere og redaktører
original
visit source
partner site
wikipedia NO

Aegonychon purpurocaeruleum: Brief Summary ( Norwegian )

provided by wikipedia NO

Aegonychon purpurocaeruleum er en flerårig, håret urt i rubladfamilien. Den er også kjent under de vitenskapelige navnene Buglossoides purpurocaerulea og Lithospermum purpurocaeruleum.

Den blir 15–60 cm høy og har en tuet vekst med jordstengel. Stenglene er opprette, og bladene er lansettformede til smalt elliptiske, mørkegrønne og spisse. Blomstene er først rødaktig purpur, men blir så sterkt blå. Blomstringstiden er april–juni. Planten vokser i åpen skog, skogkanter og kratt, som regel på kalkrik jord. Den er utbredt i Sør- og Mellom-Europa fra Spania, Sardinia og Sicilia nordover til Storbritannia, Belgia, Tyskland, Polen, Ukraina og sørlige Russland. Den finnes også i Anatolia, Transkaukasia og nordlige Iran.

Aegonychon purpurocaeruleum er en karakteristisk art for artsrike duneikskoger. I slike skoger i Sveits vokser den sammen med blant annet blankburkne, Lonicera etrusca, Mercurialis ovata, fagerfiol, italialønn, kalkgrønnaks, buksbom, lundstarr, vårkornell, laurbærtysbast, vanlig hundetann, ask, buskvikke, einer, gullregn, svarterteknapp, Melittis melissophyllum, mahaleb, snøpære, vintereik, geitved, Ruscus aculeatus, sølvasal, edelrogn, tarmvriasal, skjermkrage og legefirtann.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia forfattere og redaktører
original
visit source
partner site
wikipedia NO

Nawrot czerwonobłękitny ( Polish )

provided by wikipedia POL
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Nawrot czerwonobłękitny (Lithospermum purpurocaeruleum L., właśc. Aegonychon purpurocaeruleum (L.) Holub[2]) – gatunek rośliny należący do rodziny ogórecznikowatych. Występuje w południowej i środkowej Europie oraz w Azji Zachodniej i na Kaukazie[3]. W Polsce tylko w zachodniej części kraju (Bielinek nad Odrą). Czasami bywa uprawiany jako roślina ozdobna[4].

Systematyka

Według nowszych ujęć taksonomicznych jest to synonim gatunku Buglossoides purpurocaerulea (L.) I. M. Johnst. J. Arnold Arbor. 35:44. 1954[3].

Morfologia

Pokrój
Bylina, szorstko owłosiona, 30–60 cm wysokości. Pędy płonne wyginają się łukowato ku ziemi i ukorzeniają się.
Kłącze
Pod ziemią posiada grube, pełzające kłącze.
Łodyga
Liczne łodygi, początkowo wzniesione, potem pokładające się, u góry rozgałęzione.
Liście
Wąskolancetowate, zaostrzone, długość do 7 cm.
Kwiaty
Korona kwiatu o średnicy 1–1,5 cm, rurka kwiatowa dłuższa, początkowo czerwona, po przekwitnięciu niebieska, bez osklepek.
Owoc
Białe, gładkie rozłupki o długości 3,5–5 mm.

Biologia i ekologia

Bylina, hemikryptofit. Siedlisko: widne, suche lasy liściaste i zarośla, chętnie na wapieniach. Hemikryptofit. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla O. Quercetalia pubescenti-petraeae, Ass. Quercetum pubescenti-petraeae[5]. Kwitnie od kwietnia do czerwca.

Zagrożenia i ochrona

Roślina objęta w Polsce ścisłą ochroną gatunkową. Informacje o stopniu zagrożenia na podstawie:

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-22].
  2. Kadereit J. W., Albach D. C., Ehrendorfer F., Galbany-Casals M. i inni. Which changes are needed to render all genera of the German flora monophyletic?. „Willdenowia”. 46, s. 39 – 91, 2016. DOI: http://dx.doi.org/10.3372/wi.46.46105.
  3. a b Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-05].
  4. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  5. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  6. K. Zarzycki, R. Kaźmierczakowa: Polska Czerwona Księga Roślin. Kraków: IB PAN, 2001. ISBN 83-85444-85-8.
  7. Zarzycki K., Kaźmierczakowa R., Mirek Z.: Polska Czerwona Księga Roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Wyd. III. uaktualnione i rozszerzone. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody PAN, 2014. ISBN 978-83-61191-72-8.
  8. Zbigniew Mirek: Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Kazimierz Zarzycki. Kraków: IB PAN, 2006. ISBN 83-89648-38-5.
  9. Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.: Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, 2016. ISBN 978-83-61191-88-9.

Bibliografia

  1. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Nawrot czerwonobłękitny: Brief Summary ( Polish )

provided by wikipedia POL

Nawrot czerwonobłękitny (Lithospermum purpurocaeruleum L., właśc. Aegonychon purpurocaeruleum (L.) Holub) – gatunek rośliny należący do rodziny ogórecznikowatych. Występuje w południowej i środkowej Europie oraz w Azji Zachodniej i na Kaukazie. W Polsce tylko w zachodniej części kraju (Bielinek nad Odrą). Czasami bywa uprawiany jako roślina ozdobna.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Färgväxlare ( Swedish )

provided by wikipedia SV


Färgväxlare (Buglossoides purpurocaerulea)[1] är en strävbladig växtart som först beskrevs av Carl von Linné, och fick sitt nu gällande namn av Ivan Murray Johnston. Enligt Catalogue of Life[2][3] ingår färgväxlare i släktet sminkrötter och familjen strävbladiga växter, men enligt Dyntaxa[4] är tillhörigheten istället släktet sminkrötter och familjen strävbladiga växter. Arten förekommer tillfälligt i Sverige, men reproducerar sig inte.[4] Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.[2]


Bildgalleri

Källor

  1. ^ I. M. Johnston, 1954 In: J. Amold Arbor. 35: 44
  2. ^ [a b] Roskov Y., Kunze T., Orrell T., Abucay L., Paglinawan L., Culham A., Bailly N., Kirk P., Bourgoin T., Baillargeon G., Decock W., De Wever A., Didžiulis V. (ed) (17 april 2014). ”Species 2000 & ITIS Catalogue of Life: 2014 Annual Checklist.”. Species 2000: Reading, UK. http://www.catalogueoflife.org/annual-checklist/2014/details/species/id/16696727. Läst 26 maj 2014.
  3. ^ World Plants: Synonymic Checklists of the Vascular Plants of the World
  4. ^ [a b] Dyntaxa Buglossoides purpurocaerulea


Externa länkar


Blue morpho butterfly 300x271.jpg Denna artikel om sminkrötter saknar väsentlig information. Du kan hjälpa till genom att tillföra sådan.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia författare och redaktörer
original
visit source
partner site
wikipedia SV

Färgväxlare: Brief Summary ( Swedish )

provided by wikipedia SV


Färgväxlare (Buglossoides purpurocaerulea) är en strävbladig växtart som först beskrevs av Carl von Linné, och fick sitt nu gällande namn av Ivan Murray Johnston. Enligt Catalogue of Life ingår färgväxlare i släktet sminkrötter och familjen strävbladiga växter, men enligt Dyntaxa är tillhörigheten istället släktet sminkrötter och familjen strävbladiga växter. Arten förekommer tillfälligt i Sverige, men reproducerar sig inte. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.


license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia författare och redaktörer
original
visit source
partner site
wikipedia SV

Эгонихон пурпурно-голубой ( Russian )

provided by wikipedia русскую Википедию
Латинское название Lithospermum purpurocaeruleum (L.) Holub

wikispecies:
Систематика
на Викивидах

commons:
Изображения
на Викискладе

NCBI 203730

Эгонихон пурпурно-голубой (лат. Aegonychon purpureocaeruleum) синоним (лат. Lithospermum purpurocaeruleum) — вид трав из рода Воробейник семейства Бурачниковые (Boraginaceae).

По данным The Plant List на 2013 год[1], название Lithospermum purpurocaeruleum L. является синонимом действительного названия Buglossoides purpurocaerulea (L.) I.M.Johnst.Воробейничек пурпурно-голубой.

Ареал и среда обитания

 src=
Семена

Произрастает в лесостепной и широколиственнолесной зонах Европы и Азии (на Балканах, Азово-Черноморье, Донецком кряже, Средиземноморье, в Малой Азии, в Японии). На территории России отмечен в Белгородской, Саратовской, Воронежской, Ростовской областях, а так же на Кавказе и в Крыму. Растет в светлых лиственных лесах, кустарниках, в предгорье.

Описание

Многолетние растение. Высота от 30 до 50 см. Представляет собой ряд дугообразных побегов лежащих на земле, уходящих в корень, разрастаясь напоминает плотный ковер. Листья серо-зеленые, маленькие, покрыты пушком. Цветок — ветвистый сине- фиолетовый. Плод — небольшой орех, белого цвета[2].

Охрана

В России внесен в Красные Книги Воронежской области и Ростовской области, на Украине внесен в Красные Книги Закарпатской области и Полтавской области[3].

Примечания

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Авторы и редакторы Википедии

Эгонихон пурпурно-голубой: Brief Summary ( Russian )

provided by wikipedia русскую Википедию

Эгонихон пурпурно-голубой (лат. Aegonychon purpureocaeruleum) синоним (лат. Lithospermum purpurocaeruleum) — вид трав из рода Воробейник семейства Бурачниковые (Boraginaceae).

По данным The Plant List на 2013 год, название Lithospermum purpurocaeruleum L. является синонимом действительного названия Buglossoides purpurocaerulea (L.) I.M.Johnst. — Воробейничек пурпурно-голубой.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Авторы и редакторы Википедии