Image of <i>Schistosoma mansoni</i> Sambon 1907
Creatures » » Animals » » Flatworms » » Flukes » » Blood Flukes »

Schistosoma mansoni Sambon 1907

Schistosoma mansoni ( Catalan; Valencian )

provided by wikipedia CA

Schistosoma mansoni és una espècie de platihelmint trematode. Són paràsits dels humans, causant la malaltia coneguda com a esquistosomiasi o bilharzia.

Es distingeixen d'altres trematodes per tenir els sexes separats (la majoria dels trematodes són hermafrodites). El cicle de vida inclou a dos hostes: l'home (hoste definitiu) i un mol·lusc (hoste intermediari).[1][2] És l'únic agent etiològic causant de bilharzia a Amèrica Llatina.

Morfologia

De la mateixa manera que la resta dels trematodes, Schistosoma mansoni té un cos aplanat, no segmentat, revestit per una estructura sincicial anomenada tegument, el qual és metabòlicament actiu en l'absorció de nutrients. Tenen un aparell digestiu incomplet, sense anus.

Referències

 src= A Wikimedia Commons hi ha contingut multimèdia relatiu a: Schistosoma mansoni Modifica l'enllaç a Wikidata
  1. Birch, CA «Schistosoma mansoni. Sir Patrick Manson, 1844-1922.». The Practitioner, 213, 1277, 1974, pàg. 730–2. PMID: 4156405.
  2. Swanner, Yann A. Meunier ; with contributions from Michael Hole, Takudzwa Shumba & B.J.. Tropical Diseases : a Practical Guide for Medical Practitioners and Students. Oxford: Oxford University Press, USA, 2014, p. 40. ISBN 9780199997909.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autors i editors de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia CA

Schistosoma mansoni: Brief Summary ( Catalan; Valencian )

provided by wikipedia CA

Schistosoma mansoni és una espècie de platihelmint trematode. Són paràsits dels humans, causant la malaltia coneguda com a esquistosomiasi o bilharzia.

Es distingeixen d'altres trematodes per tenir els sexes separats (la majoria dels trematodes són hermafrodites). El cicle de vida inclou a dos hostes: l'home (hoste definitiu) i un mol·lusc (hoste intermediari). És l'únic agent etiològic causant de bilharzia a Amèrica Llatina.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autors i editors de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia CA

Schistosoma mansoni ( Czech )

provided by wikipedia CZ

Krevnička střevní (Schistosoma mansoni) je parazitický helmint z čeledi Schistosomatidae, který způsobuje tzv. střevní schistosomózu. Při onemocnění jsou většinou zasažena játra a tlusté střevo. Mezi definitivní hostitele patří hlavně člověk, ale také další primáti a hlodavci. Mezihostitelem jsou plži z rodu Biomphalaria.[1] Krevnička střevní se vyskytuje v Africe (včetně Madagaskaru a Středního Východu) a v Jižní Americe. Byla pojmenována podle skotského lékaře sira Patricka Mansona.

Morfologie

 src=
Schistosoma mansoni vajíčko s bočním trnem

U krevniček střevních stejně jako u ostatních schistosom nacházíme výrazný pohlavní dimorfismus. Samci mají rozměry 6–12×1 mm, samice 10–16×0, 2 mm. Samice jsou tmavší (jejich trávicí soustava obsahuje pigment hemozoin). Samice je umístěna v břišní rýze samce (tzv. canalis gynaecophorus). Krevničky střevní mají slepou trávicí soustavu, jejich jícen se větví na dvě části, které se spojují v jedno střevo. Jejich vajíčka mají laterálně umístěný trn.[1]

Genom

Krevničky střevní mají 8 párů chromozómů. Samice jsou pohlavím heterogametickým (ZW), samci pak homogametickým (ZZ). Jejich genom je asi 270 MB velký, byl poprvé sekvenován v roce 2000. Nyní je popsáno nejméně 11 809 genů. U S. mansoni nacházíme expanzi genů pro proteázy a pro lipidový anabolismus, což odpovídá jejich parazitickému způsobu života.

Životní cyklus

 src=
Životní cyklus schistosom

Životní cyklus je typický pro všechny schistosomy (potažmo i motolice). Z vajíčka se vylíhne obrvené miracidium, které penetruje do vhodného vodního plže (u krevničky střevní se jedná o plže rodu Biomphalaria – výjimkou je případ z Venezuely, kde byla S. mansoni objevena i u suchozemského plže Achatina fulica). V plži dochází k asexuálnímu množení. Vyvíjí se sporocysty a cerkárie, které opouštějí mezihostitele. Furkocerkárie (tj. cerkárie s vidličnatým ocáskem) penetrují do kůže definitivního hostitele. Signálem pro penetraci jsou mastné kyseliny na povrchu kůže. Vniknutí do kůže je umožněno penetračními žlázami. Během tohoto procesu cerkárie odvrhuje ocásek a přeměňuje se v schistosomulu.

Několik dnů zůstávají v kůži, poté se dostává do oběhového systému, ve kterém putují přes plíce a srdce až do cév vrátnicového oběhu a střevního mesenteria, kde čekají na opačné pohlaví. Po spárování začne samička produkovat vajíčka (přibližně 300 za den). Právě vajíčka s trnem jsou hlavním patogenním agens, která při cestě z hostitelova těla porušují tkáně a poškozují orgány.[1] Krevničky střevní bojují proti imunitnímu systému hostitele několika způsoby:

1. Mají povrchový glykokalyx, který svlékají, a tím se stávají méně rozpoznatelné pro imunitní systém

2. Mají tegument, velmi odolný povrch těla

3. Produkují antioxidační proteiny (např. superoxid dismutázy), které je chrání před účinkem superoxidu produkovaného imunitním systémem

Střevní schistosomóza

Krevničkou střevní je celosvětově nakaženo asi 83,31 milionů lidí. Je přítomna nejvíce na území Afriky a Střední a Jižní Ameriky.

První příznaky schistosomózy (dříve také nazývané bilharzióza podle Theodora Bilharze) se vyskytují 4 až 6 týdnů po nákaze, avšak v mnoha případech se symptomy vůbec neobjeví. Nejdříve se objevuje vyrážka v místě penetrace krevničky, tzv. cerkáriová dermatitis, která intenzivně svědí. Dochází i ke vzniku edémů a ke zduření lymfatických žláz. Po 14 dnech tyto příznaky většinou vymizí.

Akutní formou (2–16 týdnů po infekci) je horečka Katayama, která je doprovázená bolestmi končetin, hlavy, břicha, průjmy (někdy krvavými), únavností a zduřením jater, sleziny a lymfatických žláz.

V chronickém stádiu (3–6 měsíců po nákaze) dochází k zánětlivým reakcím kolem vajíček v různých orgánech, nejvíce v játrech a ve střevě, ale i ve slezině, plicích, srdci, ledvinách nebo centrální nervové soustavě. Tvoří se periportální fibróza. Může se vyskytnout nadměrné zvětšení orgánů (př. hepatosplenomegalie, tj. zvětšení jater a sleziny). Jako komplikace se může objevit i nádorové onemocnění. Závažnost infekce je ovlivňována délkou trvání, počtem usídlených krevniček a jejich lokalizací a celkovým imunitním stavem hostitele.

Krevnička střevní (stejně jako krevnička močová a krevnička jaterní) může v některých případech způsobovat schistosomózu pohlavního traktu žen (Female genital schistosomiasis, FGS), při které dochází k infekci vejcovodů nebo vaječníků vedoucí ke sterilitě. Infekce může zasáhnout jak vnější, tak vnitřní reprodukční orgány.[2]

Diagnóza infekce je založená na najití vajíček S. mansoni ve stolici. Používají se také další metody založené na rozeznávání protilátek (ELISA, APIA = alkaline phosphatase immunoassay; COP = CircumOval Precipitation test). K léčbě schistosomózy se používají anthelmintika ze skupiny chinolových derivátůpraziquantel a oxaminiquin.

Reference

(Použita anglická Wikipedie)

  1. a b c VOLF, Petr; HORÁK, Petr, a kol. Paraziti a jejich biologie. Praha: Nakladatelství TRITON, 2007. S. 160.
  2. KOLÁŘOVÁ, Libuše. Schistosomóza a schistosomózy (+ cerkáriová dermatitis) [online]. [cit. 2012-12-18]. Dostupné online.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia autoři a editory
original
visit source
partner site
wikipedia CZ

Schistosoma mansoni: Brief Summary ( Czech )

provided by wikipedia CZ

Krevnička střevní (Schistosoma mansoni) je parazitický helmint z čeledi Schistosomatidae, který způsobuje tzv. střevní schistosomózu. Při onemocnění jsou většinou zasažena játra a tlusté střevo. Mezi definitivní hostitele patří hlavně člověk, ale také další primáti a hlodavci. Mezihostitelem jsou plži z rodu Biomphalaria. Krevnička střevní se vyskytuje v Africe (včetně Madagaskaru a Středního Východu) a v Jižní Americe. Byla pojmenována podle skotského lékaře sira Patricka Mansona.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia autoři a editory
original
visit source
partner site
wikipedia CZ

Schistosoma mansoni ( Indonesian )

provided by wikipedia ID

digenea digenea dig

Schistosoma mansoni adalah parasit yang signifikan dari manusia, sebuah trematoda yaitu salah satu agen utama dari penyakit schistosomiasis. Para schistosomiasis disebabkan oleh Schistosoma mansoni adalah usus schistosomiasis.

Schistosomes adalah trematoda atipikal dalam tahap dewasa yang memiliki dua jenis kelamin (dioecious) dan terletak di pembuluh darah dari inang definitif. Sebagian besar trematoda lainnya adalah hermafrodit dan ditemukan di saluran usus atau organ, seperti hati. Siklus hidup schistosomes mencakup dua inang: inang definitif (yaitu manusia) di mana parasit mengalami reproduksi seksual, dan sejumlah siput tunggal menengah di mana ada beberapa tahap reproduksi aseksual. S. mansoni ini dinamai oleh Sir Patrick Manson, yang pertama kali diidentifikasi di Formosa (Taiwan).[2]

Catatan kaki

  1. ^ Matthews, B. An Introduction to Parasitology. (Cambridge University Press.: 1998). ISBN 0521576911
  2. ^ 978-0-521-20024-0.

Pranala luar

Blue morpho butterfly.jpg Artikel bertopik biologi ini adalah sebuah rintisan. Anda dapat membantu Wikipedia dengan mengembangkannya.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Penulis dan editor Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia ID

Schistosoma mansoni: Brief Summary ( Indonesian )

provided by wikipedia ID

digenea digenea dig

Schistosoma mansoni adalah parasit yang signifikan dari manusia, sebuah trematoda yaitu salah satu agen utama dari penyakit schistosomiasis. Para schistosomiasis disebabkan oleh Schistosoma mansoni adalah usus schistosomiasis.

Schistosomes adalah trematoda atipikal dalam tahap dewasa yang memiliki dua jenis kelamin (dioecious) dan terletak di pembuluh darah dari inang definitif. Sebagian besar trematoda lainnya adalah hermafrodit dan ditemukan di saluran usus atau organ, seperti hati. Siklus hidup schistosomes mencakup dua inang: inang definitif (yaitu manusia) di mana parasit mengalami reproduksi seksual, dan sejumlah siput tunggal menengah di mana ada beberapa tahap reproduksi aseksual. S. mansoni ini dinamai oleh Sir Patrick Manson, yang pertama kali diidentifikasi di Formosa (Taiwan).

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Penulis dan editor Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia ID

Schistosoma mansoni ( Italian )

provided by wikipedia IT

Schistosoma mansoni è un platelminta parassita appartenente all'ordine Strigeatida e alla famiglia Schistosomatidae. È uno dei patogeni responsabili della malattia nota come schistosomiasi. La sua morfologia e diffusione ricordano molto quelle di un altro parassita: Schistosoma haematobium .

Anatomia e Fisiologia

I maschi assumono un colore particolare, un bianco leggermente opaco, riescono a raggiungere 7-12 mm di lunghezza, mentre la femmina supera tale lunghezza arrivando ai 17 mm. La vita media di un adulto è di cinque anni, ma si sono registrati casi che oltrepassano di gran lunga tale soglia arrivando a sfiorare i venti anni.

Riproduzione e Sviluppo

Le cercarie entrano in contatto con l'uomo e con mammiferi agitandosi sino a perdere una parte del corpo, la loro coda, non penetrano immediatamente ma dopo un primo contatto scivolano cercando di penetrare nella cute. Quando viene in contatto con l'organismo muta e si sviluppa diventando schistosomulo: coprendosi con molecole trovate nell'organismo resiste agli attacchi di esso e dopo due giorni di permanenza in tale stato si avvia verso i polmoni. Dopo essersi ingrandito continua il viaggio all'interno del corpo e quando raggiunge il fegato diventa adulto.

Epidemiologia

La sua diffusione è nota soprattutto in determinati paesi della costa orientale del Sudamerica, oltre che nella zona del Madagascar. In Africa gli ultimi progressi in agricoltura hanno favorito la sua diffusione. La sua diffusione grazie ai viaggi di persone che hanno contratto il verme nelle zone endemiche e tornano a casa è talvolta ampliata anche in paesi più industrializzati.

Bibliografia

  • Claudio Genchi, Pozio Edoardo, Parassitologia generale e umana, 13ª edizione, Milano, Ambrosiana, 2004, ISBN 88-408-1269-5.

 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autori e redattori di Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia IT

Schistosoma mansoni: Brief Summary ( Italian )

provided by wikipedia IT

Schistosoma mansoni è un platelminta parassita appartenente all'ordine Strigeatida e alla famiglia Schistosomatidae. È uno dei patogeni responsabili della malattia nota come schistosomiasi. La sua morfologia e diffusione ricordano molto quelle di un altro parassita: Schistosoma haematobium .

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autori e redattori di Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia IT

Schistosoma mansoni ( Dutch; Flemish )

provided by wikipedia NL

Schistosoma mansoni is een tropische parasitaire worm uit het geslacht Schistosoma, die de ziekte schistosomiasis veroorzaakt. Jaarlijks raken circa 210 miljoen mensen ermee besmet. In juli 2009 werd bekend dat onderzoekers van het Leids Universitair Medisch Centrum de genetische code van de worm ontrafeld hebben, wat op termijn een bijdrage moet leveren aan een medicijn.[1]

Levenscyclus

Schistosoma mansoni heeft een ingewikkelde levenscyclus. Uit wormeitjes ontwikkelen zich in zoet water een larvestadium (miracidia), die zich vrij in het water voortbewegen door middel van trilhaartjes. Deze larven zijn ofwel mannelijk, ofwel vrouwelijk. Ze dringen een tussengastheer (een zoetwaterslak) binnen.

In de slak ondergaan de larven een aantal ontwikkelingsstadia. De miracidia verliezen hun trilharen en veranderen in een moedersporocyst: een soort zak waarin de larve zich ongeslachtelijk vermeerdert. Iedere moedersporocyst produceert meerdere dochtersporocysten, die op hun beurt weer een ander type larve (cercaria) in grote hoeveelheden voortbrengen. Ieder miracidium brengt zodoende honderdduizenden cercaria voort. Ook hiervan zijn er mannelijke en vrouwelijke exemplaren.

De cercaria verlaten hun tussengastheer en zwemmen naar hun tweede gastheer. Als mensen in besmet water baden kan de parasiet in dit larvestadium ongemerkt door de huid het lichaam binnendringen. Eenmaal in de bloedbaan reizen de piepkleine cercaria naar de lever en groeien uit tot wormen van ongeveer een centimeter. Mannetjes en vrouwtjes gaan vervolgens in paren naar de bloedvaten rond de darmen om eitjes te leggen. Ongeveer twee maanden na een besmetting zijn de microscopisch kleine eitjes aantoonbaar in de ontlasting. Hiermee is de cyclus rond. Dit proces, van eitje tot eileggende worm duurt 25 tot 30 dagen.

De levensduur van de Schistosoma mansoni kan meer dan twintig jaar bedragen, maar is meestal ongeveer vijf jaar.

Bronnen, noten en/of referenties
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia-auteurs en -editors
original
visit source
partner site
wikipedia NL

Schistosoma mansoni: Brief Summary ( Dutch; Flemish )

provided by wikipedia NL

Schistosoma mansoni is een tropische parasitaire worm uit het geslacht Schistosoma, die de ziekte schistosomiasis veroorzaakt. Jaarlijks raken circa 210 miljoen mensen ermee besmet. In juli 2009 werd bekend dat onderzoekers van het Leids Universitair Medisch Centrum de genetische code van de worm ontrafeld hebben, wat op termijn een bijdrage moet leveren aan een medicijn.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia-auteurs en -editors
original
visit source
partner site
wikipedia NL

Przywra żylna ( Polish )

provided by wikipedia POL

Przywra żylna (Schistosoma mansoni) – dwużywicielska pasożytnicza przywra, wywołująca schistosomatozę. Jej żywicielem pośrednim jest wodny ślimak, a ostatecznym kręgowiec – człowiek. Pasożytuje w żyłach krezki jelitowej[2].

Morfologia i fizjologia dorosłych osobników

Dorosłe przywry są rozdzielnopłciowe, wykazują dymorfizm płciowy. Osiągają 10–15 mm (samce) lub 14–20 mm (samice)[3] i są najmniejszymi przedstawicielami rodzaju Schistosoma[4]. Ich ciało jest wydłużone, samce są szersze od samic, posiadają kanał gynekoforyczny na brzusznej stronie ciała, w którym umieszczona jest samica podczas stałej kopulacji. U samca występuje 6–9 jąder[5], a u samic pojedynczy jajnik położony z przodu ciała[4]. Posiadają dwie przyssawki – gębową i brzuszną oraz kolce tegumentalne, służące do przytwierdzania się do ciała żywiciela[6]. Powierzchnia ciała samca pokryta jest niewielkimi wyrostkami, u samicy występują one jedynie na przednim i końcowym odcinku ciała poza obszarem, który znajduje się w kanale gynekoforycznym[5].

Ze względu na rozdzielnopłciowość S. mansoni w żywicielu ostatecznym konieczne jest występowanie zarówno samca jak i samicy, aby mógł zajść proces rozmnażania. Samce w zarażeniu jednopłciowym przechodzą pełen rozwój, natomiast samice dojrzewają tylko w obecności samca. Proces dojrzewania samicy może ulec regresji w wyniku przeniesienia jej do nowego żywiciela, w którego organizmie nie występują samce[6]. Do osiągnięcia dojrzałości przez samicę nie jest wymagane zapłodnienie, lecz długotrwałe przebywanie w kanale gynekoforycznym. Samce w zarażeniu jednopłciowym mogą wykształcić cechy charakterystyczne dla samic. Osobniki oprócz par złożonych z samca i samicy mogą także tworzyć pary homoseksualne, a także grupy złożone z wielu osobników[5].

Osobniki S. mansoni mogą krzyżować się także z osobnikami należącymi do innych gatunków. W wyniku tego procesu powstają hybrydy międzygatunkowe, które osiągają większe rozmiary, składają większą liczbę jaj, a proces osiągania dojrzałości płciowej trwa u nich krócej[6].

Metabolizm i odżywianie

Mimo życia w środowisku bogatym w tlen (naczynia krwionośne) metabolizm dorosłych przywr żylnych jest w większości beztlenowy. Tlen jest niezbędny do utwardzania jaj[6].

S. mansoni żyją w układzie krwionośnym żywiciela ostatecznego, dlatego żywią się krwią. Energię uzyskują głównie z procesu utleniania glukozy. Przywra w godzinę jest w stanie przyjąć ilość pokarmu odpowiadającą 15–20% masy jej ciała. W tym czasie para osobników może zjeść nawet 350 000 erytrocytów. Trawienie hemoglobiny zachodzi w przewodzie pokarmowym przywry[6][7].

Cykl życiowy

Jaja

 src=
Schistosoma mansoni jajo. Widoczny charakterystyczny kolec.

Jajo S. mansoni posiada kolec w dolnej części, który ułatwia mu przejście przez ściany naczyń krwionośnych[6]. Dorosła samica składa od 100 do 300 jaj w ciągu dnia. Optymalna temperatura potrzebna do wyklucia się z jaj osobników potomnych wynosi 28°C. W temperaturze 4°C oraz 37°C proces ten zostaje prawie całkowicie zahamowany[5].

Żywiciele

Żywicielem pośrednim przywry są ślimaki z rodzaju Biomphalaria, m.in. B. pfeifferi, B. camerunensis, B. sudanica i B. alexandrica, a w Ameryce Południowej ślimaki należące do rodzaju Tropicorbis. Żywicielem ostatecznym może zostać człowiek, gryzonie, oposy, a także niektóre małpy (koczkodany i pawiany)[4][6].

Opis cyklu

Zapłodnione samice przywr składają jaja w naczyniach krwionośnych żywiciela ostatecznego. Jaja migrują przez tkanki do światła jelita. Wraz z fekaliami dostają się do środowiska wodnego. Z jaj pod wpływem optymalnych warunków świetlnych i cieplnych wylęgają się miracidia, które wnikają do organizmu żywiciela pośredniego – słodkowodnego ślimaka z rodzaju Biomphalaria. Penetrują tkanki ślimaka, a następnie ulegają przekształceniu w kolejne stadia rozwojowe – dwie generacje sporocyst. Kolejne stadium rozwojowe stanowią ruchliwe cerkarie powstające w wyniku rozmnażania bezpłciowego w gruczole wątrobowym ślimaka. Opuszczają one ciało ślimaka w poszukiwaniu żywiciela ostatecznego – kręgowca. Proces ten odbywa się z 30-dniowymi przerwami, w czasie których pozostałe zarodki cerkarii ulegają degeneracji, dzięki czemu możliwe jest powstanie kolejnej generacji sporocyst potomnych. Wychodzenie cerkarii z ciała ślimaka odbywa się według określonego rytmu, który rozpoczyna się rano, osiąga maksimum około południa, a kończy wieczorem. Uwolnione ze ślimaka cerkarie dostają się do organizmu żywiciela ostatecznego poprzez penetrację skóry i przekształcają się w schistosomule wędrujące przez naczynia krwionośne do serca, płuc, z powrotem do serca, a następnie do układu wrotnego wątroby, w którym dojrzewają i stają się dorosłymi osobnikami. Dojrzałe przywry łączą się w pary, kopulują i wędrują do żył krezkowych, gdzie składają jaja[2][6][7].

Patogeneza

Objawy

Jaja S. mansoni powodują zapalenie błony śluzowej jelita grubego, czego wynikiem są owrzodzenia i brodawczaki, a także zmiany nowotworowe. Jaja wraz z krwią mogą dostać się do innych narządów, np. wątroby, gdzie w wyniku zablokowania światła naczyń żylnych powodują powiększenie tego narządu, a także śledziony. Prowadzi to również do powstania obrzęków, wodobrzusza i żółtaczki. Jaja mogą trafić także do płuc, mózgu, a nawet oczu[4][6].

Diagnostyka

W celu wykrycia obecności jaj pasożyta wykonuje się badanie kału, badania endoskopowe odbytnicy, biopsję zmienionej tkanki, a także analizę serologiczną[4].

Leczenie i profilaktyka

W leczeniu stosuje się leki przeciwpasożytnicze – oksamnichinę i prazykwantel. Aby uniknąć zarażenia pasożytem, należy pić tylko przegotowaną wodę i unikać kąpieli w otwartych zbiornikach wodnych[4].

Występowanie

W Afryce występowanie S. mansoni pokrywa się z rozprzestrzenieniem S. haematobium. W Ameryce Południowej, gdzie została zawleczona w XVI–XVII wieku, występuje na terenie Brazylii, Wenezueli i na Dominikanie. Jest obecna także w Azji na Półwyspie Arabskim[4][6].

Przypisy

  1. Schistosoma mansoni, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Barbara L.B.L. Doughty Barbara L.B.L., Schistosomes and Other Trematodes [w:] SamuelS. Baron (red.), Medical Microbiology, wyd. 4th, Galveston (TX): University of Texas Medical Branch at Galveston, 1996, ISBN 0-9631172-1-1 [dostęp 2017-03-25] .
  3. D.L.D.L. Boros D.L.D.L., Immunopathology of Schistosoma mansoni infection, „Clinical Microbiology Reviews”, 2 (3), lipiec 1989, s. 250–269, ISSN 0893-8512 [dostęp 2017-03-25] .
  4. a b c d e f g AntoniA. Deryło AntoniA., KrystynaK. Boczoń KrystynaK., Parazytologia i akaroentomologia medyczna, Warszawa: Wydaw. Naukowe PWN, 2002, s. 179-180, ISBN 83-01-13804-1 .
  5. a b c d J. DJ.D. Smyth J. DJ.D., DerekD. Wakelin DerekD., Introduction to animal parasitology, Cambridge; New York: Cambridge University Press, 2001, s. 237-243, ISBN 0-521-41770-8 .
  6. a b c d e f g h i j KatarzynaK. Niewiadomska KatarzynaK. i inni, Zarys parazytologii ogólnej, Warszawa: Wydaw. Naukowe PWN, 2001, s. 166,188,190-191,222,233-234,279-280,308,367, ISBN 83-01-13545-X .
  7. a b CzesławC. Błaszak CzesławC., Zoologia. T. 1, Cz. 1, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2013, s. 192,195, ISBN 978-83-01-17335-7 .
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Przywra żylna: Brief Summary ( Polish )

provided by wikipedia POL

Przywra żylna (Schistosoma mansoni) – dwużywicielska pasożytnicza przywra, wywołująca schistosomatozę. Jej żywicielem pośrednim jest wodny ślimak, a ostatecznym kręgowiec – człowiek. Pasożytuje w żyłach krezki jelitowej.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Esquistossomo ( Portuguese )

provided by wikipedia PT
Disambig grey.svg Nota: Este artigo é sobre a espécie Schistosoma mansoni. Para o gênero, veja Schistosoma.
Nome binomial Schistosoma mansoni
Sambon, 1907

O esquistossomo ou chistossoma (Schistosoma mansoni ou Shistosoma americanum) é um platelminto da classe trematóide causador da esquistossomose, uma verminose bastante perigosa e comum em áreas com saneamento precário.

Sua descrição completa foi feita pelo médico brasileiro Pirajá da Silva, em 1908, com base em suas pesquisas sobre um paciente, em 1904. [1][2]

O esquistossomo pertence a um grupo de platelmintos denominados trematoda e tem sexos separados. A fêmea mede cerca de 1,5 cm de comprimento e o macho cerca de 1 cm. O macho possui um canal onde a fêmea se abriga na época da reprodução, o chamado canal ginecóforo.

Na fase parasitária, o esquistossomo vive geralmente nas veias que ligam o intestino ao fígado das pessoas. A presença desses vermes e de uma grande quantidade de ovos pode provocar um rompimento dessas veias. Além disso, ocorre um aumento no volume abdominal devido ao crescimento desproporcional do fígado e do baço, causado pelo vazamento de plasma através das veias rompidas. Por isso, a esquistossomose é também conhecida como barriga-d'água.

Entre outros sintomas, além do aumento do volume do abdome, podem ocorrer dores abdominais, cólicas, náuseas, inflamação do fígado e enfraquecimento do organismo.

Inicialmente o esquistossomo põe seus ovos nas veias do intestino do hospedeiro definitivo (homem). Esses ovos atravessam as paredes das veias e do intestino ( veias mesentéricas) e são eliminados juntamente com as fezes. Os ovos que caem na água transformam-se em larvas, os miracídios. Estes penetram no corpo de um caramujo do gênero Biomphalaria e ali transformam em larvas com cauda, chamadas cercárias. Depois de formadas, as cercárias saem do caramujo e passam novamente para a água. As cercárias, então, podem penetrar a pele humana, atingindo a corrente sangüínea e, finalmente, as veias que ligam o intestino ao fígado, onde se desenvolvem e se transformam em vermes adultos, fechando o ciclo. São encontrados nas águas de rios, açudes, lagos, várzeas ou represas

Diagnóstico

  • Exame de fezes "Kato-Katz" ou por técnica de sedimentação espontânea
  • Biópsia retal
  • Métodos imunológicos: Elisa e reação cercariana.

Precauções

  • nunca entrar em água onde existam caramujos hospedeiros do esquistossomo (rios, açudes, lagos, várzeas ou represas);
  • construir instalações sanitárias adequadas, evitando assim que as fezes com os ovos sejam lançadas em ambiente livre, atinjam os rios e propaguem o verme;
  • combater o caramujo hospedeiro. Dessa maneira impede-se a formação de cercárias, interrompendo o ciclo vital do esquistossomo.

Tratamento

O tratamento é feito com medicamentos que combatem este parasita. Existem cinco substâncias capazes de eliminar o S. mansoni, mas a droga de eleição é o Praziquantel.[3]

Fármacos anti-helmínticos

Referências

  1. Biografia
  2. Vida e Obra de Pirajá da Silva. Centenário da Descoberta e Identificação do Schistosoma mansoni 1908-2008. Itazil Benício dos Santos. Ministério da Saúde. 2008
  3. Dias LCD, Olivier CE. Stability of Schistosoma mansoni progeny to antischistosomal drugs. Revista Do Instituto De Medicina Tropical De Sao Paulo 1985; 27:186-9. Link
  • Parasitologia Humana (Neves et al.) 11ª ed.
 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autores e editores de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia PT

Esquistossomo: Brief Summary ( Portuguese )

provided by wikipedia PT

O esquistossomo ou chistossoma (Schistosoma mansoni ou Shistosoma americanum) é um platelminto da classe trematóide causador da esquistossomose, uma verminose bastante perigosa e comum em áreas com saneamento precário.

Sua descrição completa foi feita pelo médico brasileiro Pirajá da Silva, em 1908, com base em suas pesquisas sobre um paciente, em 1904.

O esquistossomo pertence a um grupo de platelmintos denominados trematoda e tem sexos separados. A fêmea mede cerca de 1,5 cm de comprimento e o macho cerca de 1 cm. O macho possui um canal onde a fêmea se abriga na época da reprodução, o chamado canal ginecóforo.

Na fase parasitária, o esquistossomo vive geralmente nas veias que ligam o intestino ao fígado das pessoas. A presença desses vermes e de uma grande quantidade de ovos pode provocar um rompimento dessas veias. Além disso, ocorre um aumento no volume abdominal devido ao crescimento desproporcional do fígado e do baço, causado pelo vazamento de plasma através das veias rompidas. Por isso, a esquistossomose é também conhecida como barriga-d'água.

Entre outros sintomas, além do aumento do volume do abdome, podem ocorrer dores abdominais, cólicas, náuseas, inflamação do fígado e enfraquecimento do organismo.

Inicialmente o esquistossomo põe seus ovos nas veias do intestino do hospedeiro definitivo (homem). Esses ovos atravessam as paredes das veias e do intestino ( veias mesentéricas) e são eliminados juntamente com as fezes. Os ovos que caem na água transformam-se em larvas, os miracídios. Estes penetram no corpo de um caramujo do gênero Biomphalaria e ali transformam em larvas com cauda, chamadas cercárias. Depois de formadas, as cercárias saem do caramujo e passam novamente para a água. As cercárias, então, podem penetrar a pele humana, atingindo a corrente sangüínea e, finalmente, as veias que ligam o intestino ao fígado, onde se desenvolvem e se transformam em vermes adultos, fechando o ciclo. São encontrados nas águas de rios, açudes, lagos, várzeas ou represas

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autores e editores de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia PT

Schistosoma mansoni ( Swedish )

provided by wikipedia SV

Schistosoma mansoni är en plattmaskart som ingår i släktet Schistosoma, och familjen Schistosomatidae.[1] Plattmasken är en parasit som kan ge upphov till den kroniska sjukdomen Schistosomiasis, även kallat snäckfeber eller bilharzia, som kan vara mycket besvärlig. Parasiten finns framförallt i Afrika men även i andra världsdelar där ökad utbredning sker.

Taxonomi – Schistosomasläktet

Det finns ett 20-tal arter inom schistosomasläktet[1] varav fem av dem kan orsaka sjukdomen snäckfeber. Schistosoma mansoni, Schistosoma japonicum och Schistosoma haematobium är de arter som i störst utsträckning orsakar sjukdomen medan de andra två arterna, Schistosoma intercalatum[2] samt Schistosoma mekongi, är mindre vanliga, dock med liknande symptom som S. japonicum och S. haematobium.[3]

Morfologi

Schistosoma mansoni har en trattformad sugmun i ena änden och ett ventralt sugorgan i direktkontakt med tarmen.[4] Maskarna har en gul eller gulbrun färgton och könen har olika kroppsbyggnad.[5] Hanen är cirka 10 mm lång och 1 mm bred och vit till färgen. Hanen har 6–9 testiklar och de genitala porerna sitter i den bakre änden nära det ventrala sugorganet. Honan är smalare och något längre (10–14 mm) och har en enda äggstock belägen i främre delen av kroppen. Livmodern kan ha olika storlek beroende på var någonstans äggstocken sitter i förhållande till den genitala poren. Sitter äggstocken nära den genitala poren är livmodern kortare än om den sitter längre ifrån.[4]

Ursprung och utbredning

 src=
Fyra vuxna Schistosoma mansoni. De två till vänster har bildat ett reproduktivt par. Den näst längst ut är en hona och den längst ut till höger är en hane.

Schistosoma mansoni sägs härstamma från Asien och skall ha spridits till Afrika. Parasiten framträdde förmodligen efter att sötvattensnäckor av släktet Biomphalaria spred sig över Atlanten från neotropikerna till just Afrika. Detta skedde, enligt studier som gjorts på afrikanska fossiler, för 2–5 miljoner år sedan.[6]

Parasitpopulationen utvecklades framgångsrikt i Afrika och spreds med slavhandeln vidare till både Europa och Amerika.[6] I Egypten har Schistosoma mansoni nästan helt ersatt släktingen Schistosoma haematobium i nildeltat och därifrån spridits ut över hela landet. I Senegal har byggandet av dammar och vattenbarriärer lett till en epidemi och i Brasilien har parasiten lokalt blivit ett problem.[6] Trots den stora utbredningen i världen har parasiten på de karibiska öarna blivit utkonkurrerad av andra vattenlevande organismer och påverkats av miljöförändringar.[6]

Livscykel

 src=
Livscykel för Schistosoma mansoni, Schistosoma haematobium och Schistosoma japonicum

Det är i plattmaskens larvstadium som den ”attackerar” människor när de badar i sötvatten där arten förekommer. Larven penetrerar huden i vattnet och i kroppen vidareutvecklas den till en vuxen schistosom som lever i blodkärlen. Honorna producerar därefter ägg som sprids via avföring eller urin medan andra fastnar i kroppsvävnaden.[7]

Det vuxna stadiet

Vuxna Schistosoma mansonis är ungefär 10 mm långa. Honan och hanen formar tillsammans ett reproduktivt par i tarmen hos värden där honan ligger som i en liten ficka hos hanen. Ett par kan ligga i flera år hos denna värd och honan producerar ofta flera tusentals ägg under denna period.[8]

Äggstadiet

De nyproducerade äggen släpps genast ut genom tarmväggarna och cirkulerar sedan runt i blodet. Vissa av äggen fastnar i levern och i andra inre organ och skapar på så vis många av de symtom och besvär som till slut kommer att leda till sjukdomen schistosomiasis. De ägg som inte fastnar i organen följer med avföringen samt urin och om de i samband med detta kommer i kontakt med sötvatten kommer äggen att mogna och kläckas. När de kläcks kommer de gå över till sitt ”frilevande” larvstadium som kallas miracidium.[8]

Miracidium

 src=
Cercarielarver av Schistosoma mansoni som här syns med grön fluorescerande färg.

Miracidielarver simmar runt i sötvatten med hjälp av cilier som de har på sin kropp. De är kortlivade och lever enbart i en dag. För att miracidier ska kunna överleva krävs det därför att det snabbt hittar och infekterar en annan värd, nämligen sötvattensnäckor av släktet Biomphalaria. Inuti snäckorna omvandlas miracidier till sporocyster. I sporocyststadiet produceras cercarielarver genom asexuell reproduktion. På så vis kan en miracidie (i sitt sporocyststadium) producera flera tusentals genetiskt identiska cercarier i mellanvärden.[8] Biomphalariasnäckorna börjar sedan, 3–4 veckor efter att de blivit infekterade av en miracidie, att släppa ut cercarielarver i sötvattnet där de kan simma runt fritt. Även detta stadium är kortvarigt (lever i cirka en dag). För att överleva måste cercarielarven denna gång hitta en människa som blir larvens slutvärd och det är på så vis parasiten infekterar människor.

Det tar ca en månad för en cercarielarv att inuti människan utvecklas till en vuxen Schistosoma mansoni, emigrera till blodkärlen runt tarmen, hitta en partner och börja producera ägg.[8]

 src=
Schistosoma mansoni ägg

Sjukdom - Schistosomiasis

Schistosomiasis är en kronisk sjukdom som orsakar stora hälsoproblem och i dagsläget är omkring 83 miljoner människor infekterade med Schistosoma mansoni.[9]

Symptom

Några dagar efter att man har blivit infekterad kan det uppstå klåda och utslag på huden men de allra flesta känner inte av dessa symptom. Efter 1-2 månader drabbas man av feber, hosta och muskelsmärtor. De ägg som inte passerar ut ur kroppen med avföringen/urinen lägger sig i urinblåsan eller i tarmväggen och kan där orsaka inflammation och ärrbildning. Det är alltså dessa ägg snarare än plattmaskarna som orsakar symptomen för schistosomiasis.[10]

Upprepade infektioner kan leda till undernäring, blodbrist och inlärningssvårigheter hos barn. Även levern, mjälten, lungorna, urinblåsan och tarmarna kan skadas av parasiten om man bär på den under flera år. Utan behandling kan schistosomiasis bli kroniskt vilket förhöjer risken för cancer i urinblåsan med symptom såsom; buksmärta, förstorad lever, svårigheter med att urinera samt blod i avföringen/urinen. Vid enstaka fall kan äggen ta sig till hjärnan och ryggmärgen och det kan yttra sig i kramper, förlamning eller inflammation i ryggmärgen.[10]

Spridning

Jordbrukets utveckling i många länder medför krav på utökade vattensystem och dessa har lett till en ökad spridning av framförallt Schistosoma mansoni.[11] Global uppvärmning kan komma att leda till en spridning av parasitens värdar, Biomphalariasnäckor.[6]

Behandling och förebyggande åtgärder

Det finns medicinering för schistosomiasis, Praziquantel, som ska intas i 1-2 dagar [12] samt läkemedelet Meclonazepam som har en scistodomicidal aktivitet gentemot Schistosoma mansoni [13]

Det krävs att denna behandling påbörjas i tid för att inte sjukdomen ska bli kronisk. God hygien på toaletter samt bekämpning mot Biomphalariasnäckorna minskar riskerna för sjukdomen. För att undvika att bli infekterad bör man ej bada eller dricka vatten i floder och sjöar i riskzonerna.[14] Det forskas även på att framställa ett vaccin som gör det omöjligt för parasiten att slutföra sin livscykel i människan.[6]

Källor

  1. ^ [a b] ”Schistosoma”. National Center for Biotechnology Information. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/Taxonomy/Browser/wwwtax.cgi?id=6181. Läst 23 maj 2013.
  2. ^ Norrby, Ragnar. ”Schistosomiasis”. Nationalencyklopedin. http://www.ne.se/lang/schistosomiasis). Läst 23 maj 2013. [död länk]
  3. ^ Alestig, Kjell. ”Schistosomiasis”. Internetmedicin. http://www.internetmedicin.se/dyn_main.asp?page=1799. Läst 23 maj 2013.
  4. ^ [a b] Moen, Tkacs; Lisa, Jessica. ”Schistosoma mansoni”. Animal Diversity Web. http://animaldiversity.ummz.umich.edu/accounts/Schistosoma_mansoni/. Läst 1 maj 2013.
  5. ^ ”Intestinal parasites - Comparative morphology”. Centers for Disease Control and Prevention. http://www.dpd.cdc.gov/DPDx/HTML/Frames/morphologytables/body_morph_table8c.htm. Läst 1 maj 2013.
  6. ^ [a b c d e f] Morgan J, Dejong R, Snyder S, Mkoji G, Loker E (2001). ”Schistosoma mansoni and Biomphalaria: past, history and future trends”. Parasitology 123: sid. (suppl) 211–228.
  7. ^ ”Schistosomiasis”. World Health Organization. http://www.who.int/topics/schistosomiasis/en/. Läst 15 april 2013.
  8. ^ [a b c d] Emery, Aidan. ”Schistosoma mansoni (trematode flatworm)”. Natural History Museum. http://www.nhm.ac.uk/nature-online/species-of-the-day/scientific-advances/disease/schistosoma-mansoni/index.html. Läst 15 april 2013.
  9. ^ Schramm, G; Haas, H (2010). ”Th2 immune response against Schistosoma mansoni infection”. Microbes and Infection 12 (12-13): sid. 881-888.
  10. ^ [a b] ”Parasites - Schistosomiasis”. Centers for Disease Control and Prevention. http://www.cdc.gov/parasites/schistosomiasis/disease.html. Läst 1 maj 2013.
  11. ^ Chitsulo, L; Engels, D; Montresor, A; Savioli, L (2000). ”The global status of schistosomiasis and its control”. Acta Tropica 77 (1): sid. 41-51. http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0001706X00001224.
  12. ^ ”Parasites - Schistosomiasis - Treatment”. Centers for Disease control and Prevention. http://www.cdc.gov/parasites/schistosomiasis/treatment.html. Läst 1 maj 2013.
  13. ^ ”Parasites - Schistosomiasis - Treatment”. Departamento de Farmacologia Básica e Clínica. http://www.pubfacts.com/detail/19374857/The-effects-of-3-methylclonazepam-on-Schistosoma-mansoni-musculature-are-not-mediated-by-benzodiazep. Läst 12 oktober 2014.
  14. ^ ”Sjukdomsinformation om snäckfeber”. Smittskyddsinstitutet. Arkiverad från originalet den 30 maj 2013. https://web.archive.org/web/20130530071941/http://smittskyddsinstitutet.se/sjukdomar/snackfeber/. Läst 1 maj 2013.

Externa länkar

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia författare och redaktörer
original
visit source
partner site
wikipedia SV

Schistosoma mansoni: Brief Summary ( Swedish )

provided by wikipedia SV

Schistosoma mansoni är en plattmaskart som ingår i släktet Schistosoma, och familjen Schistosomatidae. Plattmasken är en parasit som kan ge upphov till den kroniska sjukdomen Schistosomiasis, även kallat snäckfeber eller bilharzia, som kan vara mycket besvärlig. Parasiten finns framförallt i Afrika men även i andra världsdelar där ökad utbredning sker.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia författare och redaktörer
original
visit source
partner site
wikipedia SV

Schistosoma mansoni ( Ukrainian )

provided by wikipedia UK

Schistosoma mansoni — важливий патоген людини, один з головних збудників шистосомозу. Цей організм нетиповий серед трематод тим, що в дорослому стані має дві статі та мешкає у кровоносних судинах хазяїна, тоді як решта траматод — гермафродити, що мешкають у кишечнику або органах, таких як печінка. Життєвий цикл цього організму складається з двох стадій: головного хазяїна (наприклад, людини), де він проходить статеве розмноження, та існування у равликах, як безстатевий організм.

Посилання

Trichinella spiralis Це незавершена стаття з паразитології.
Ви можете допомогти проекту, виправивши або дописавши її.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Автори та редактори Вікіпедії
original
visit source
partner site
wikipedia UK

Schistosoma mansoni: Brief Summary ( Ukrainian )

provided by wikipedia UK

Schistosoma mansoni — важливий патоген людини, один з головних збудників шистосомозу. Цей організм нетиповий серед трематод тим, що в дорослому стані має дві статі та мешкає у кровоносних судинах хазяїна, тоді як решта траматод — гермафродити, що мешкають у кишечнику або органах, таких як печінка. Життєвий цикл цього організму складається з двох стадій: головного хазяїна (наприклад, людини), де він проходить статеве розмноження, та існування у равликах, як безстатевий організм.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Автори та редактори Вікіпедії
original
visit source
partner site
wikipedia UK

マンソン住血吸虫 ( Japanese )

provided by wikipedia 日本語
マンソン住血吸虫 Schistosoma mansoni trematodes.jpg
左よりつがい、雌成虫、雄成虫
分類 : 動物界 Animalia : 扁形動物門 Platyhelminthes : 吸虫綱 Trematoda 亜綱 : 二生亜綱(二生吸虫亜綱) Digenea : 有襞吸虫目 Strigeidida 上科 : 住血吸虫上科 Schistosomatoidea : 住血吸虫科 Schistosomatidae 亜科 : 住血吸虫亜科 Schistosomatinae : 住血吸虫属 Schistosoma : マンソン住血吸虫 S. mansoni 学名 Schistosoma mansoni Sambon, 1907[1] 和名 マンソン住血吸虫
 src=
マンソン住血吸虫の虫卵。棘状の突起が特徴

マンソン住血吸虫(マンソンじゅうけつきゅうちゅう、学名Schistosoma mansoni)は、住血吸虫科住血吸虫属に属する吸虫の1種。Biomphalaria属の淡水巻貝中間宿主ヒトサルネズミを終宿主とし、門脈に寄生して腸管住血吸虫症を引き起こす。名前はスコットランド出身の医師パトリック・マンソン英語版台湾でこの吸虫を見出したことに因んで付けられた。

治療にはオキサムニキンが用いられる。ただし、アフリカ株は南米株と比べてオキサムニキンに対し耐性を有することが報告されている[2]

形態[編集]

成虫は吸虫としては珍しく、細長い線虫様の形態をしている。 雌雄異体で、終宿主には雄が抱雌管で雌を抱えた状態で寄生する。 雄は白く、体長1cm程度、太さは1mm程度である。 雌は灰色で、体長はやや長く、雄と比べるとかなり細い。雌の重量のほとんどが生殖器で占められている。 消化管は口吸盤に始まり、食道が2分岐して再び1つにまとまったのち、行き止まりになっていて肛門はない。 虫卵は黄褐色で、側方部に刺状の突起がある。虫卵は小蓋を持たない。

生活環[編集]

虫卵は糞便とともに排出され、水中で成熟ミラシジウムが孵化する。

ヒラマキガイ科Biomphalaria属に属する巻貝を中間宿主としており、ミラシジウムはこの貝に出会うと体表から組織内へと侵入しスポロシストへと変態する。母スポロシスト、娘スポロシストの2世代を過ごした後、数千のセルカリアが生じる。なおベネズエラではアフリカマイマイも中間宿主となりうることが報告されている。 [3]

セルカリアは日中に貝から水中へと泳ぎ出し、終宿主と出会うと皮膚から体内へと侵入する。 このときセルカリアは皮膚を這い毛嚢などの好適部位を探し出して、タンパク質分解酵素を分泌して頭部を皮膚組織へと侵入させる。 頭部はシストソミューラに変態し、皮膚に数日留まったあと血流に乗って肺へと移動する。 成虫は肝臓の類洞へとたどりつくと、つがいをつくり血流に逆らって腸間膜静脈に移動して産卵を始める。 [4][5]

雌の成虫は雄の抱雌管にはさまれている。 雄は雌がいてもいなくても正常に成熟できるが、それでも行動や生理には差が生じることが知られている。 一方、雌は雄がいないと成熟することができず、生殖器が発達しない。

マンソン住血吸虫の成虫は、大腸や盲腸の周囲の下腸間膜静脈に寄生し、 一日あたりおよそ300個の虫卵を毛細血管内皮に産み付ける [6] 虫卵は腸管内に入り込み、糞便と共に宿主体外へと排出される。


ゲノム[編集]

ゲノムサイズはおよそ270 Mbpで、GC含量は34%である。ゲノムの約4割を反復配列が占めている。 染色体は8対で、そのうち1対が性染色体である。 受精の時点で染色体により性が決定され、哺乳類とは逆に、同型で雄(ZZ)、異型で雌(ZW)となる。 [7] 2009年にゲノムの概要が解読され、タンパク質分解酵素が多様化していることと、脂肪酸ステロールの生合成ができないことが特徴として示された。 [8][9]

分布[編集]

住血吸虫のなかでも広範囲に分布しており、アフリカ、中東、カリブ海沿岸、南米など世界でおよそ8000万人が感染しているとされる。[10]

参考文献[編集]

  1. ^ 日本寄生虫学会用語委員会 「暫定新寄生虫和名表」 2008年5月22日 Archived 2011年4月14日, at the Wayback Machine.
  2. ^ 住血吸虫症メルクマニュアル
  3. ^ (スペイン語) Libora M., Morales G., Carmen S., Isbelia S. & Luz A. P. (2010). "Primer hallazgo en Venezuela de huevos de Schistosoma mansoni y de otros helmintos de interés en salud pública, presentes en heces y secreción mucosa del molusco terrestre Achatina fulica (Bowdich, 1822). [First finding in Venezuela of Schistosoma mansoni eggs and other helminths of interest in public health found in faeces and mucous secretion of the mollusc Achatina fulica (Bowdich, 1822)]. Zootecnia Tropical 28: 383-394. PDF[リンク切れ].
  4. ^ DPDx - Schistosomiasis”. CDC. ^ Beltran S, Boissier J (September 2008). “Schistosome monogamy: who, how, and why?”. Trends in Parasitology 24 (9): 386–91. doi:10.1016/j.pt.2008.05.009. PMID 18674968.
  5. ^ Loverde PT, Chen L (November 1991). “Schistosome female reproductive development”. Parasitology Today 7 (11): 303–8. doi:10.1016/0169-4758(91)90263-N. PMID 15463396.
  6. ^ Schistosoma mansoni Genome Project”. Sanger Institute. ^ Berriman M, Haas BJ, LoVerde PT, Wilson RA, Dillon GP, Cerqueira GC, Mashiyama ST, Al-Lazikani B, Andrade LF, Ashton PD, Aslett MA, Bartholomeu DC, Blandin G, Caffrey CR, Coghlan A, Coulson R, Day TA, Delcher A, DeMarco R, Djikeng A, Eyre T, Gamble JA, Ghedin E, Gu Y, Hertz-Fowler C, Hirai H, Hirai Y, Houston R, Ivens A, Johnston DA, Lacerda D, Macedo CD, McVeigh P, Ning Z, Oliveira G, Overington JP, Parkhill J, Pertea M, Pierce RJ, Protasio AV, Quail MA, Rajandream MA, Rogers J, Sajid M, Salzberg SL, Stanke M, Tivey AR, White O, Williams DL, Wortman J, Wu W, Zamanian M, Zerlotini A, Fraser-Liggett CM, Barrell BG, El-Sayed NM. (July 2009). “The genome of the blood fluke Schistosoma mansoni”. Nature 460 (7253): 352–8. doi:10.1038/nature08160. PMC 2756445. PMID 19606141. http://www.pubmedcentral.nih.gov/articlerender.fcgi?tool=pmcentrez&artid=2756445.
  7. ^ Killer parasites' genes decoded”. BBC News (2009年7月16日). ^ Crompton DW (June 1999). “How much human helminthiasis is there in the world?”. The Journal of Parasitology (The Journal of Parasitology, Vol. 85, No. 3) 85 (3): 397–403. doi:10.2307/3285768. JSTOR 3285768. PMID 10386428. オリジナルの2010年2月23日時点によるアーカイブ。. https://www.webcitation.org/5nkxyS6AS?url=http://www.healthmanager.ru/files/helminths.pdf.

関連項目[編集]

外部リンク[編集]

 src= ウィキメディア・コモンズには、マンソン住血吸虫に関連するカテゴリがあります。
 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
ウィキペディアの著者と編集者
original
visit source
partner site
wikipedia 日本語

マンソン住血吸虫: Brief Summary ( Japanese )

provided by wikipedia 日本語
 src= マンソン住血吸虫の虫卵。棘状の突起が特徴

マンソン住血吸虫(マンソンじゅうけつきゅうちゅう、学名:Schistosoma mansoni)は、住血吸虫科住血吸虫属に属する吸虫の1種。Biomphalaria属の淡水巻貝中間宿主ヒトサルネズミを終宿主とし、門脈に寄生して腸管住血吸虫症を引き起こす。名前はスコットランド出身の医師パトリック・マンソン英語版)が台湾でこの吸虫を見出したことに因んで付けられた。

治療にはオキサムニキンが用いられる。ただし、アフリカ株は南米株と比べてオキサムニキンに対し耐性を有することが報告されている。

license
cc-by-sa-3.0
copyright
ウィキペディアの著者と編集者
original
visit source
partner site
wikipedia 日本語

만손주혈흡충 ( Korean )

provided by wikipedia 한국어 위키백과
학명 Schistosoma mansoni
Sambon, 1907

만손주혈흡충(Schistosoma mansoni)은 장에 기생하는 주혈흡충종의 일종으로, 열대지역(Neglected tropical diseases)에서 서식하는 기생충이다. 최종 숙주는 인간이며, 여타 자웅동체 흡충들과 유사하게 혈류속에 흐르거나 장기 속에서 지내며 짝을 만나 짝짓기를 한다. 중간숙주로 달팽이가 있다.

감염

1999년 기준 전세계에서 만손주혈흡충에 감염된 사람은 약 8331만명이고, [1] 주혈흡충증의 주된 원인이며, 남미와 카리브해, 남아공, 마다가스카르등 주로 아프리카와 같은 열대지방에 서식한다.

보통 만손주혈흡충은 위생이 불량한 곳에서 쉽게 발견되며 중간숙주인 달팽이가 서식하는 물가 및 강가에서 감염률이 매우 높다. 그러므로 만손주혈흡충이 서식하는 나라를 여행하는 사람과 거주민들은 물에서 수영을 하거나 음용할 때 주의해야한다.

라이프 사이클

 src=
만손주혈흡충의 라이프 사이클

각주

  1. Crompton DW (June 1999). “How much human helminthiasis is there in the world?” (PDF). 《The Journal of Parasitology》 (The Journal of Parasitology, Vol. 85, No. 3) 85 (3): 397–403. JSTOR 3285768. PMID 10386428. doi:10.2307/3285768. 2010년 2월 23일에 원본 문서 (PDF)에서 보존된 문서. 2010년 2월 23일에 확인함.
 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia 작가 및 편집자

만손주혈흡충: Brief Summary ( Korean )

provided by wikipedia 한국어 위키백과

만손주혈흡충(Schistosoma mansoni)은 장에 기생하는 주혈흡충종의 일종으로, 열대지역(Neglected tropical diseases)에서 서식하는 기생충이다. 최종 숙주는 인간이며, 여타 자웅동체 흡충들과 유사하게 혈류속에 흐르거나 장기 속에서 지내며 짝을 만나 짝짓기를 한다. 중간숙주로 달팽이가 있다.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia 작가 및 편집자