dcsimg

Stilkøjefluer ( Danish )

provided by wikipedia DA

Stilkøjefluer (Diopsidae) er en familie af fluer hvor øjne og følehorn sidder på stilke på hver sin side af hovedet. Der er omkring 180 arter i tropiske egne, flest i Afrika. Familien findes ikke i Sydamerika, og der kendes kun en art i Nordamerika.[1] I 1990'erne blev der fundet en europæisk art i Ungarn.[2]

Udseende

Stilkøjefluer er 3-18 mm lange. Øjnene sidder for enden af stilke. Følehornene er små og sidder på øjenstilkene som er længst hos hanner, og kan mangle hos hunnerne af nogle arter. Stilkøjefluer har typisk røgfarvede vingemønstre og små torne på brystets bagkant.[1]

Levevis

Hannerne har territorier, og hannerne med de længste øjenstilke har ofte størst succes med at finde hunner at parre sig med. Fluerne findes ofte på lav vegetation eller ved vandløb. Larverne spiser planter eller dødt plantemateriale.[1]

Billeder

Referencer

  1. ^ a b c George C. McGavin (2001). Insekter fra hele verden. Politikens Forlag. ISBN 87-567-6371-9.
  2. ^ L. Papp, M. Földvári & P. Paulovics (1997). "Sphyracephala europaea sp. n. (Diptera: Diopsidae) from Hungary represents a family new to Europe". Folia Entomologica Hungarica. 58: 137-146.

Eksterne henvisninger

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia-forfattere og redaktører
original
visit source
partner site
wikipedia DA

Stilkøjefluer: Brief Summary ( Danish )

provided by wikipedia DA

Stilkøjefluer (Diopsidae) er en familie af fluer hvor øjne og følehorn sidder på stilke på hver sin side af hovedet. Der er omkring 180 arter i tropiske egne, flest i Afrika. Familien findes ikke i Sydamerika, og der kendes kun en art i Nordamerika. I 1990'erne blev der fundet en europæisk art i Ungarn.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia-forfattere og redaktører
original
visit source
partner site
wikipedia DA

Tig-okulaj muŝoj ( Esperanto )

provided by wikipedia EO
Diopsid2.jpg

Tig-okulaj muŝoj (aŭ anteno-okulaj muŝoj) (Diopsidae) estas insektoj de la muŝofamilio Diopsidae. La familion karakterizas la posedo de okultigoj (aŭ okulantenoj): etendiĝoj el la flankoj de la kapo kun okuloj ĉe la fino. Sufiĉe rimarkinda kvalito de tig-okulaj muŝoj estas la kapablo de la maskloj por kapti aeron tra ilia buŝkavo, kaj pumpi ĝin tra duktoj en la kapon al la pintoj de la tigoj, tiel rektiginta ilin. Tio estas ĝenerala precipe en sekspariĝa sezono. Ekzistas pluraj cent specioj en la familio, kun la plej granda diverseco, trovita en la malnov-mondaj tropikoj. Ili disvastiĝis ĝenerale en tiu regiono, kie la plej konataj specioj estas el sudorienta Azio kaj suda Afriko. Ekzistas ankaŭ du specioj en Nordameriko kaj eŭropa specio ĵus estis trovita en Hungario (en 1996, ĉe kunfluejo de riveroj Maroŝ kaj Tiso, latine Sphyracephala europaea). Unu specio, Sphyracephala brevicornis, vivas en modera zono de norda Ameriko.

Plenkreskaj tig-okulaj muŝoj estas tipe trovitaj sur malalta vegetaĵaro en humidaj areoj, ofte proksime al riveretoj kaj riveroj, kie ili manĝas fungojn kaj bakteriojn de disfalantaj plantoj. La larvoj evoluas en putriĝanta vegetaĵaro. Pro ilia stranga morfologio, tig-okulaj muŝoj estas identigeblaj kiel fosilioj (ekz. en sukceno); tiel la prahistoria genro Prosphyrocephala. La afrika genro Centrioncus foje estis specifigita al familio Sepsidae kaj oni poste proponis specifigon al nova familio Centrioncidae kiel fratinogrupo de la tig-okulaj muŝoj, sed ĝi estas kutime traktata kiel subfamilio de tig-okulaj muŝoj.

Seksa dimorfismo, selektado

Tiuj muŝoj estas rigarditaj kiel klasikaj ekzemploj de sekse selektitaj bestoj. Multaj specioj estas sekse dimorfaj je la longo de la okulantenoj, kie maskloj havas multe pli longajn okultigojn ol inoj, kaj tiu dimorfismo alportas avantaĝon al maskloj. La plej vaste studita specio de tig-okulaj muŝoj estas la malajzia specio Teleopsis-dalmani (ĝis nun nomita Cyrtodiopsis-dalmani kaj Diopsis-dalmani). Tiuj insektoj ripozas dum la nokto sur radikharoj pendiĝantaj proksime de riveretoj kaj ties pariĝo kutime okazas en la frua mateno en tiuj lokoj. Inoj montras fortan preferon por kunripozado kaj pariĝo kun maskloj de pli longaj okultigoj.

Esplorado

Frua esplorado de tig-okulaj muŝoj koncentriĝis je vidaj sekvoj de la nekutima pozicio de la okuloj, kun emfazo sur la vidkampo de la muŝoj kaj kapablo juĝi distancojn. Pli nuntempe tiuj muŝoj fariĝis gravaj laboratoriaj modeloj por testado de teorioj pri evoluo de sekundaraj sekskarakteroj, kie grava laboro estas aranĝita ĉe la Universitato de Marilando en Usono kaj ĉe University College de Londono, en Britio. Esplorado en tiuj laboratorioj prilumis kelkajn gravajn demandojn en evolua biologio, aparte la demandon, kial ina selekto je certe arbitraj virfiguroj devus evolui. Longo de okultigo de tig-okulaj muŝoj estis forte kondiĉo-dependanto en maskloj, signifante ke grandkvalitaj maskloj povas kreskigi longajn okultigojn eĉ inter malfavoraj kondiĉoj. Femaloj, kiuj pariĝas kun tiuj maskloj, akiras tiujn bonajn alelojn por iliaj idoj. La geno por longaj okultigoj estas proksima por geno kiu permesas al maskloj generi pli da maskloj, do pariĝante kun long-okultigaj maskloj, pliiĝas la ŝanco por ke idoj de ino estos maskloj (favoraj en ino-dominita populacio). Alternative, longaj tigoj povas signali fekundecon, eble kuraĝiginte inojn por uzi la spermon de long-antena masklo.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Vikipedio aŭtoroj kaj redaktantoj
original
visit source
partner site
wikipedia EO

Tig-okulaj muŝoj: Brief Summary ( Esperanto )

provided by wikipedia EO
Diopsid2.jpg

Tig-okulaj muŝoj (aŭ anteno-okulaj muŝoj) (Diopsidae) estas insektoj de la muŝofamilio Diopsidae. La familion karakterizas la posedo de okultigoj (aŭ okulantenoj): etendiĝoj el la flankoj de la kapo kun okuloj ĉe la fino. Sufiĉe rimarkinda kvalito de tig-okulaj muŝoj estas la kapablo de la maskloj por kapti aeron tra ilia buŝkavo, kaj pumpi ĝin tra duktoj en la kapon al la pintoj de la tigoj, tiel rektiginta ilin. Tio estas ĝenerala precipe en sekspariĝa sezono. Ekzistas pluraj cent specioj en la familio, kun la plej granda diverseco, trovita en la malnov-mondaj tropikoj. Ili disvastiĝis ĝenerale en tiu regiono, kie la plej konataj specioj estas el sudorienta Azio kaj suda Afriko. Ekzistas ankaŭ du specioj en Nordameriko kaj eŭropa specio ĵus estis trovita en Hungario (en 1996, ĉe kunfluejo de riveroj Maroŝ kaj Tiso, latine Sphyracephala europaea). Unu specio, Sphyracephala brevicornis, vivas en modera zono de norda Ameriko.

Plenkreskaj tig-okulaj muŝoj estas tipe trovitaj sur malalta vegetaĵaro en humidaj areoj, ofte proksime al riveretoj kaj riveroj, kie ili manĝas fungojn kaj bakteriojn de disfalantaj plantoj. La larvoj evoluas en putriĝanta vegetaĵaro. Pro ilia stranga morfologio, tig-okulaj muŝoj estas identigeblaj kiel fosilioj (ekz. en sukceno); tiel la prahistoria genro Prosphyrocephala. La afrika genro Centrioncus foje estis specifigita al familio Sepsidae kaj oni poste proponis specifigon al nova familio Centrioncidae kiel fratinogrupo de la tig-okulaj muŝoj, sed ĝi estas kutime traktata kiel subfamilio de tig-okulaj muŝoj.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Vikipedio aŭtoroj kaj redaktantoj
original
visit source
partner site
wikipedia EO

Diopsidae ( Dutch; Flemish )

provided by wikipedia NL

Insecten

Diopsidae zijn een familie uit de orde van de tweevleugeligen (Diptera), onderorde vliegen (Brachycera). Wereldwijd omvat deze familie zo'n 14 genera en 194 soorten.

Taxonomie

De volgende geslachten en soorten zijn bij de familie ingedeeld:[1]

Centrioncus

Cladodiopsis

Cyrtodiopsis

Synoniemen

Diasemopsis

Diopsina

Diopsis

Eosiopsis

Eurydiopsis


Prosphyracephala

Pseudodiopsis

Sphyracephala

Teleopsis

Teloglabrus

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Niet compleet, volgens zootaxa 3148 moeten het er 14 zijn
  2. a b c d Speiser, P. (1910) Diptera 5. Cyclorrhapha, Aschiza.—Wissenschaftlichen Ergebnisse der schwedischen zoologischen Expedition nach dem Kilimandjaro, dem Meru und den umgebenden Massaisteppen Deutsch-Ostafrikas 1905-06 (Y. SJOSTEDT ed.), 10: 113-202.
  3. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v Feijen, H.R. (1983) Systematics and phylogeny of Centrioncidae, a new afromontane family of Diptera (Schizophora). Zoologische verhandelingen, (202) Abstract and full article (PDF)
  4. Meyer, M. de, (2004) A new Centrioncus (Diptera, Diopsidae, Centrioncinae) species from the Taita Hills, Kenya.― Journal of Afrotropical Zoology 1: 25-29.
  5. Zootaxa 1620
  6. Zootaxa 1211: 1–19 (2006)
  7. Feijen, H.R. & Feijen, C. (2013) A revision of the genus Diopsina Curran (Diptera, Diopsidae) with description of a new species from Guinea-Bissau. Tijdschrift voor entomologie, 156(2-3): 161-189. DOI:10.1163/22119434-00002029
  8. a b c d e f Westwood, J. O. (1837) On Diopsis, a genus of dipterous insects, with descriptions of twenty-one species. Trans. Linn. Soc. London 17: 283-313.
  9. a b c d e f Brunetti, E. (1926) New species of Diopsidae (Diptera) from the Belgian Congo. Revue zool. afr. 14: 73-84
  10. a b c d e f g Eggers, F. O. (1925) Diopsiden aus Deutsch-Ostafrika. Mit einen Nachwort uber die Stielaugen der Diopsiden. Zool. Jahrb. (Syst.) 49: 469-500.
  11. a b c Brunetti, E. (1928) Revisionary notes on the Diopsidae (Diptera). Ann. Mag. nat. Hist. (10) 2: 266-285.
  12. Dalman, J. W. (1817) Anmarkningar vid slagtet Diopsis, jemte beskrifningar och teckningar pa trenne dnithorande nya arter. K. Svenska VetenskAkad. Handl. 1817: 211-219
  13. Feijen, H.R. (1984) Diopsis nigrasplendens, a new species of Diopsidae (Diptera).― Zoologische Mededelingen Leiden 58(21): 335-340; geeft aan: Séguy (1955) considered aterrima a junior synonym of acanthophthalma, a view that was followed by Steyskal (1972) and Cogan and Shillito (1980). However, as they clearly belong to different groups, this synonymy has now to be rejected.
  14. Guerin-Meneville, F. E. (1829-1844) Insectes. 576 pp., 104 pls. In his Iconographie du regne animal de G. Cuvier, ou representation d'apres nature de l'une des epeces les plus remarquables et souvent non encore figurees, de chaque genre d'animaux. J. B. Bailliere, Paris.
  15. a b Feijen, H. R. & Feijen, C. (2012) A new species of Diopsis L. (Diptera: Diopsidae) from South Africa and Swaziland, and brief review of African species with a large apical wing spot. African Invertebrates, 53(1), Jun 2012: 125-142.
  16. a b Speiser, P. (1910) 5. Cyclorapha. Pp. 113-198. In Sjostedt, Y. (ed.), Wissenschaftliche Ergebnisse der schwedischen zoologischen Expedition nach dem Kilimandjaro, dem Meru und den umgebenden Massaisteppen, Deutsch-Ostafrikas 1905-1906. P. Palmquists Aktiebolag, Stockholm. Vol. 2, part 10, 202 pp., 2 pls
  17. Yang, C. & Chen, H. (1998) Diopsidae of China (Diptera). Pp. 464-479. In Xue, W. & Chao, C. (eds.), Flies of China. Vol. 1. Liaoning Science & Technology Press, Shenyang
  18. Curran, C. H. (1934) Notes and descriptions of African Diptera. Amer. Mus. Novit. 710, 16 pp.
  19. Lindner, E. (1962) Studien an afrikanischen Diopsiden (Dipt.). (Zugleich Ergebnisse der Forschungsreise Lindner 1948/59--Nr. 15). Stuttg. Beitr. Naturk. 94: 1-18
  20. a b Hendel, F. (1923) Afrikanische Diopsiden (Dipt.). Wien. Ent. Ztg. 40: 33-42
  21. Doleschall, C. L. (1857) Tweede bijdrage tot de kennis der dipterologische fauna van Nederlandsch Indie. Natuurkd. Tijdschr. Ned.-Indie 14: 377-418,10 pls.
  22. Doleschall, C. L. (1856) Eerste bijdrage tot dekennis der dipterologische fauna van Nederlandsch Indie. Natuurkd.Tijdschr. Ned.-Indie 10: 403-414, 12 pls.
  23. Feijen, H. R. (1978) Diopsidae (Diptera: Acalyptratae) from Togo and Zaire. Stuttg. Beitr. Naturk. (A, Biol.). 318, 25 pp.
  24. a b Feijen, H.R. & Feijen, C. (2009) Diopsis (Diopsidae, Diptera) with unusual wing spots: two new species from Malawi with a longer eye span in females than in males. Zoologische Mededelingen (Leiden), 83(3), July 2009: 701-72
  25. Feijen, H.R. (1984) Diopsis nigrasplendens, a new species of Diopsidae (Diptera).― Zoologische Mededelingen Leiden 58(21): 335-340
  26. Séguy, E. (1955) Diptères Diopsides africains nouveaux ou peu connus.― Bulletin de l’Institut français d’Afrique noire (série A) 17: 1102-1124.
  27. a b c d Feijen, H.R. (2008) Eosiopsis nom. nov., a replacement name for the preoccupied Sinodiopsis Feijen, 1989 (Diptera: Diopsidae); Zool. Med. Leiden 82 (2008)
  28. a b c d e f Ôuchi, Y. (1942) On two new species of Chinese stalk-eyed fl ies (Diptera Sinica, Diopsidae I).— J. Shanghai Sci. Inst. n. s. 2: 45-48.
  29. a b c Feijen, H.R. (1989) Diopsidae. Flies of the Nearctic Region. IX (12): 1-122.— E. Schweizerbart, Stutt gart. International Commission of Zoological Nomenclature, 1999. International Code of Zoological Nomenclature.— Fourth Edition. The International Trust for Zoological Nomenclature, London. 306 pp.
  30. a b c d Yang J. & Chen, H. (1996) Family Diopsidae: 464-479. In: Xue W. & Chao C. (eds.). Flies of China.— Liaoning Science and Technology Press. Shenyang. 2 vols., 2424 pp., 653 ill., 32 colour plates.
  31. a b Steyskal, G. (1972) A Catalogue of Species and Key to the Genera of the Family Diopsidae (Diptera: Acalyptratae).— Stutt g. Beitr. Naturk., Ser. A (Biol.) 234: 1-20.
  32. a b c Hennig, W. (1965) Die Acalyptratae des Baltischen Bernsteins und ihre Bedeutung für die Erforschung der phylogenetischen Entwicklung dieser Dipteren-Gruppe. Stuttgarter Beiträge zur Naturkunde 145: 1-215.
  33. Kotrba, M. (2009) Prosphyracephala kerneggeri spec. nov. (Diptera, Diopsidae) – a new stalk-eyed fly from Baltic amber. – Spixiana 32/2: 187-192
  34. Lewis (1971) A new species of fossil Diptera (Diopsidae) from the Ruby River Basin (Oligocene) of Montana. Annals ent Soc Am, 64(4) 1971: 959-960
  35. a b Loew, H. (1873) Ueber die Arten der Gattung Sphyracephala Say. Zeitschrift für die gesamten Naturwissenschaften 42: 101-105.
  36. Schumann, H. (1994) Diopsiden-Funde im Sachsischen Bernstein. Dt. Entomol. Z., N. F. 41, 141–145.
  37. Meunier, F. (1903) Etudes de quelques Diptères de l’ambre. Annales des Sciences Naturelles, Paris (8) XVI (1902): 395-406, Taf. 2.
  38. Wordt in Zootaxa 1620 geplaatst van Cyrtodiopsis naar Teleopsis
  39. Zootaxa 1620: 37–51 (2007)
  40. Curran, C.H. (1936) A new Diopsis from India, with notes on others (Diptera). American Museum Novitates, 833, 1–2.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia-auteurs en -editors
original
visit source
partner site
wikipedia NL

Diopsidae: Brief Summary ( Dutch; Flemish )

provided by wikipedia NL

Diopsidae zijn een familie uit de orde van de tweevleugeligen (Diptera), onderorde vliegen (Brachycera). Wereldwijd omvat deze familie zo'n 14 genera en 194 soorten.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia-auteurs en -editors
original
visit source
partner site
wikipedia NL

Diopsidae ( Norwegian )

provided by wikipedia NO

Diopsidae er en liten familie av fluer som kan kjennes på at de fleste artene har hodet kraftig utvidet til sidene – øynene står på stilk. Dette er mest utpreget hos hannene. Hos enkelte arter kan hodet være bredere enn kroppen er lang. Denne familien finnes for det meste i tropiske og subtropiske områder i Afrika og Asia. Én art finnes i Europa (Ungarn). Noen få arter kan angripe ris, mais og sukkerrør, men gjøe neppe alvorlig skade.

Utseende

Middelsstore (4 – 12 mm) fluer, hannene (unntatt underfamilien Centrioncinae) med hodet sterkt utvidet sidelengs. Også hunnenes hode er utvidet. Kroppen er vanligvis ganske slank. Fasettøynene er ganske små og sitter på stilker. Antennene er ganske små, tre-leddete med en lang antennebørste (arista) på det tredje leddet, og sitter festet nær fasettøynenes innerkant, altså på øyestilken. Underfamilien Centrioncinae danner et unntak da disse har omtrent kuleformede hoder. Hodet har to par lange børster, ett ved innerkanten av fasettøynene og ett omtrent midt på øyestilkene. Punktøynene er små og sitter i en trekant midt på pannen. Brystet (thorax) er nokså lite (smalere enn hodet), med maksimalt fire par lange børster. Scutellum (den bakerste ryggplaten) har et par pigger som ender i børster. Vingene er forholdsvis smale, gjerne med noen mørke, skyggeaktige tverrbånd. Tre lange årer når vingespissen, og det er tre lukkede celler i vingene indre halvdel. Beina er middels lange og forholdsvis kraftige. Bakkroppen er sylindrisk eller pæreformet. Larvene er sylindriske, tilspisset i hode-enden. På det bakerste leddet sitter et par åndehull (spirakler) ytterst på korte rør.

Levevis

De voksne fluene finner man helst på skyggefulle, fuktige steder, for eksempel langs elver eller ved dammer. Den eneste europeiske arten ble funnet i en hule med flaggermus om vinteren, der den åpenbart overvintret. Man vet ikke hvor den er om sommeren. De voksne fluene drikker væske fra råtnende materiale og nektar. Larvene lever trolig for det meste av råtnende plantemateriale, men noen arter i slekten Diopsis angriper levende planter og kan kanskje gjøre litt skade.

Jeg er størst!

De merkelig utvidete hodene som denne familien har finnes også hos enkelte grupper i andre fluefamilier. Man tror de har sammenheng med konkurranse mellom fluene om maker. Dersom to individer kommer i konflikt, vinner gjerne den største, og den mindre trekker seg uten kamp. Det ser ut til at fluene vurderer størrelse ut fra bredden på hodet – lett å vurdere om de to kamphanene står ansikt mot ansikt. Hos diopsidene har hodets bredde vokst enormt – fluene overdriver kraftig sin egen størrelse. Forsøk har vist at disse fluene har hard konkurranse om å få parre seg, og at de med de bredeste hodene stort sett vinner. Slik har ekstremt brede hoder kunnet utvikle seg, som et skryte-signal om egen størrelse.

Systematisk inndeling (utvalgte slekter)

  • Ordenen Tovinger, Diptera
    • Fluer, Brachycera
      • Underordenen Høyere fluer, Cyclorrhapha
        • Gruppen Schizophora (Acalyptrata)
          • Overfamilien Dioposoidea
            • Familien Diopsidae
              • Underfamilien Centrioncinae – med runde hoder, i høyereliggende områder i Afrika
              • Underfamilien Diopsinae
                • Stammen Sphyracephalini
                  • Sphyracephala europaea Papp m.fl., 1997 – eneste europeiske art, kjent fra Ungarn
                  • Sphyracephala babadjanidesi Zaitsev – Aserbajdsjan
                  • Sphyracephala nigrimana Loew – Øst-Sibir
                  • Sphyracephala beccarii Rondani – finnes i Algerie
                  • Sphyracephala brevicornis (Say) – Nord-Amerika
                • Stammen Diopsini
                  • Slekten Diopsis Linnaeus – for det meste i Afrika
                  • Slekten Sinodiopsis Feijen – to arter i Kina

Kilder

Hilger, S. 2000. Family Diopsidae. I: Papp, L. og Darvas, B. (red.): Contributions to a Manual of Palaearctic Diptera. Appendix: 335-343. Science Herald, Budapest.

Eksterne lenker

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia forfattere og redaktører
original
visit source
partner site
wikipedia NO

Diopsidae: Brief Summary ( Norwegian )

provided by wikipedia NO

Diopsidae er en liten familie av fluer som kan kjennes på at de fleste artene har hodet kraftig utvidet til sidene – øynene står på stilk. Dette er mest utpreget hos hannene. Hos enkelte arter kan hodet være bredere enn kroppen er lang. Denne familien finnes for det meste i tropiske og subtropiske områder i Afrika og Asia. Én art finnes i Europa (Ungarn). Noen få arter kan angripe ris, mais og sukkerrør, men gjøe neppe alvorlig skade.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia forfattere og redaktører
original
visit source
partner site
wikipedia NO

Diopsidae ( Polish )

provided by wikipedia POL
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
 src=
Teleopsis dalmanni

Diopsidae – rodzina muchówek. Charakterystyczną cechą tych owadów jest osadzenie oczu na długich szypułkach (stylikach ocznych); podobne struktury występują u niektórych przedstawicieli Drosophilidae, Platystomatidae i Tephritidae, ale u Diopsidae styliki występują u obu płci u niemal wszystkich gatunków, a wzdłuż szypułek przebiegają czułki. Do rodziny należy około 160 gatunków zgrupowanych w dwóch podrodzinach (Centrioncinae i Diopsinae) i w jedenastu rodzajach, najwięcej znanych jest z tropików Starego Świata[2]. Dwa gatunki występują w Ameryce Północnej, a z Europy znany jest jeden gatunek (Sphyracephala europaea), opisany z Węgier dopiero w 1997 roku[3]. Osobniki dorosłe spotykane są na niskiej roślinności w wilgotnych biotopach, często w pobliżu strumieni i rzek.

U Diopsidae występuje wyraźny dymorfizm płciowy w długości szypułek, co jest często przywoływane jako przykład doboru płciowego. U jednego z najlepiej poznanych gatunków, Teleopsis dalmanni (znany też jako Cyrtodiopsis dalmanni i Diopsis dalmanni) samice dobierają się w pary z samcami o najdłuższych szypułkach, czemu towarzyszy skomplikowany rytuał[4].

Pierwsze badania nad biologią Diopsidae skupiały się na funkcji stylików ocznych, ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na pole widzenia owada oraz jego zdolność do szacowania odległości[5][6]. Obecnie, Diopsidae są ważnymi organizmami modelowymi w doświadczeniach sprawdzających teorie ewolucji wtórnych cech płciowych[7]. Badania takie są prowadzone m.in. na University of Maryland i w University College London. Badania te pozwoliły częściowo odpowiedzieć na istotne pytania w biologii ewolucyjnej, przede wszystkim dlaczego wyewoluowała preferencja samic wobec najwyraźniej przypadkowej cechy. Dowiedziono, że długość szypułek Diopsidae jest ściśle zależna od warunków środowiskowych, co oznacza, że najlepiej przystosowane samce są w stanie osiągnąć znaczną długość szypułek nawet w niesprzyjających warunkach[8]. Samice kopulujące z takimi samcami osiągałyby tym samym korzyść dla swojego potomstwa, w postaci korzystnych alleli genów. Ponadto, w niektórych populacjach T. dalmanni samice są nosicielkami genu odchylenia mejotycznego (ang. meiotic drive) na chromosomie X, co przyczynia się do przewagi płci żeńskiej u potomstwa[9]. W tych populacjach samce posiadające gen supresorowy odchylenia mejotycznego mają dłuższe szypułki, co oznacza, że samice kopulujące z tymi samcami osiągną dodatkową korzyść, w postaci licznego potomstwa płci męskiej w zdominowanej przez samice populacji. Gen warunkujący długie szypułki jest położony w bliskości genu pozwalającego spłodzić samcowi więcej potomstwa płci męskiej[10].

Systematyka

Do rodziny należy kilkanaście rodzajów[11]:

Przypisy

  1. Diopsidae, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Wilkinson GS, Dodson GN: Function and evolution of antlers and eye stalks in flies. W: Choe J, Crespi B (ed.): The Evolution of Mating Systems in Insects and Arachnids. Cambridge: Cambridge University Press, 1997, s. 310–327. ISBN 0-521-58976-2.
  3. Papp L, Földvári F, Paulovics P. Sphyracephala europaea sp. n. (Diptera: Diopsidae) from Hungary represents a family new to Europe. „Folia Entomologica Hungarica”. 58, s. 137–146, 1997.
  4. Chapman T, Pomiankowski A, Fowler K. Quick guide: stalk-eyed flies. „Current Biology”. 15, s. R533–R535, 2005. DOI: 10.1016/j.cub.2005.07.015.
  5. Burkhardt D, de la Motte I. How stalk-eyed flies eye stalk-eyed flies: Observations and measurements of the eyes of Cyrtodiopsis whitei (Diopsidae, Diptera). „Journal of Comparative Physiology A: Neuroethology, Sensory, Neural, and Behavioral Physiology”. 151, s. 407–421, 1983. DOI: 10.1007/BF00605457.
  6. Ingrid de la Motte, Dietrich Burkhardt. Portrait of an Asian stalk-eyed fly. „Naturwissenschaften”. 70, s. 451–461, 1983. DOI: 10.1007/BF01079611.
  7. Warren I, Smith H. Stalk-eyed flies (Diopsidae): modelling the evolution and development of an exaggerated sexual trait. „BioEssays : news and reviews in molecular, cellular and developmental biology”, s. 300–7, marzec 2007. DOI: 10.1002/bies.20543. PMID: 17295307.
  8. David P, Bjorksten T, Fowler K, Pomiankowski A. Condition-dependent signalling of genetic variation in stalk-eyed flies. „Nature”, s. 186–8, lipiec 2000. DOI: 10.1038/35018079. PMID: 10910358.
  9. Wilkinson GS, Presgraves DC, Crymes L. Male eyespan in stalk-eyed flies indicates genetic quality by meiotic drive suppression. „Nature”. 391, s. 276–279, 1998. DOI: 10.1038/34640.
  10. Zimmer C. The Evolution of Extraordinary Eyes: The Cases of Flatfishes and Stalk-eyed Flies. „Evolution Education and Outreach”. 1, s. 487, 2008. DOI: 10.1007/s12052-008-0089-9.
  11. Kotrba M., Balke M. The systematic position of Cladodiopsis Séguy, 1949 and the origin of sexual dimorphism in stalk-eyed flies (Diptera: Diopsidae) inferred from DNA sequence data.. „Molecular phylogenetics and evolution”, s. 843–7, marzec 2006. DOI: 10.1016/j.ympev.2005.11.009. PMID: 16406820. PDF
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Diopsidae: Brief Summary ( Polish )

provided by wikipedia POL
 src= Teleopsis dalmanni

Diopsidae – rodzina muchówek. Charakterystyczną cechą tych owadów jest osadzenie oczu na długich szypułkach (stylikach ocznych); podobne struktury występują u niektórych przedstawicieli Drosophilidae, Platystomatidae i Tephritidae, ale u Diopsidae styliki występują u obu płci u niemal wszystkich gatunków, a wzdłuż szypułek przebiegają czułki. Do rodziny należy około 160 gatunków zgrupowanych w dwóch podrodzinach (Centrioncinae i Diopsinae) i w jedenastu rodzajach, najwięcej znanych jest z tropików Starego Świata. Dwa gatunki występują w Ameryce Północnej, a z Europy znany jest jeden gatunek (Sphyracephala europaea), opisany z Węgier dopiero w 1997 roku. Osobniki dorosłe spotykane są na niskiej roślinności w wilgotnych biotopach, często w pobliżu strumieni i rzek.

U Diopsidae występuje wyraźny dymorfizm płciowy w długości szypułek, co jest często przywoływane jako przykład doboru płciowego. U jednego z najlepiej poznanych gatunków, Teleopsis dalmanni (znany też jako Cyrtodiopsis dalmanni i Diopsis dalmanni) samice dobierają się w pary z samcami o najdłuższych szypułkach, czemu towarzyszy skomplikowany rytuał.

Pierwsze badania nad biologią Diopsidae skupiały się na funkcji stylików ocznych, ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na pole widzenia owada oraz jego zdolność do szacowania odległości. Obecnie, Diopsidae są ważnymi organizmami modelowymi w doświadczeniach sprawdzających teorie ewolucji wtórnych cech płciowych. Badania takie są prowadzone m.in. na University of Maryland i w University College London. Badania te pozwoliły częściowo odpowiedzieć na istotne pytania w biologii ewolucyjnej, przede wszystkim dlaczego wyewoluowała preferencja samic wobec najwyraźniej przypadkowej cechy. Dowiedziono, że długość szypułek Diopsidae jest ściśle zależna od warunków środowiskowych, co oznacza, że najlepiej przystosowane samce są w stanie osiągnąć znaczną długość szypułek nawet w niesprzyjających warunkach. Samice kopulujące z takimi samcami osiągałyby tym samym korzyść dla swojego potomstwa, w postaci korzystnych alleli genów. Ponadto, w niektórych populacjach T. dalmanni samice są nosicielkami genu odchylenia mejotycznego (ang. meiotic drive) na chromosomie X, co przyczynia się do przewagi płci żeńskiej u potomstwa. W tych populacjach samce posiadające gen supresorowy odchylenia mejotycznego mają dłuższe szypułki, co oznacza, że samice kopulujące z tymi samcami osiągną dodatkową korzyść, w postaci licznego potomstwa płci męskiej w zdominowanej przez samice populacji. Gen warunkujący długie szypułki jest położony w bliskości genu pozwalającego spłodzić samcowi więcej potomstwa płci męskiej.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL