dcsimg

Pijavka koňská ( Czech )

provided by wikipedia CZ

Pijavka koňská (Haemopis sanguisuga) žije dravě, její potravou jsou drobní bezobratlí živočichové, ale je schopna lovit i drobné obratlovce.[1] Za oběť mohou padnout zejména mladí obojživelníci po přechodu na souš nebo jejich pulci. Pijavka koňská se v ČR poměrně hojně vyskytuje v pomalu tekoucích, ale i stojatých vodách.[2] Měří 15 – 150 mm.[3] V umělých vodních rezervoárech, jako jsou protipožární nádrže nebo bývalá koupaliště bývají Pijavky koňské snadno pozorovatelné blízko hladiny čekající na kořist. Po podkladu se pohybuje tak, že se pídalkovitě přichycuje střídavě přední a zadní přísavkou. Parazitem této pijavky je prabičíkovec Chilomastix aulostomi.

Název

Názvy ve většině jazyků včetně českého názvu spojují tuto pijavku s koňmi. Latinský název Haemopis sanguisuga lze přeložit jako ,,pijavice krvežíznivá". Všechny tyto názvy jsou zavádějící. Pijavka koňská není ektoparazit, nýbrž aktivní predátor a nemá nic společného s koňmi. Mezinárodní přídomek je zřejmě odvozen od pijavky Limnatis nilotica vyskytující se ve Středomoří, jež je velikostí i vzhledem Pijavce koňské podobná, ale jedná se o parazita skotu, koní atp.

Odkazy

Reference

  1. M. Papáček, V. Matěnová, J. Matěna, T. Soldán, Zoologie, Scientia 2000, str. 64, ISBN 80-7183-203-0
  2. J. Buchar, V. Ducháč, K. Hůrka, J. Lellák, Klíč k určování bezobratlých, Scientia 1995, str. 72, ISBN 80-85827-81-6
  3. Haemopis sanguisuga (na stránkách popgen.unimaas.nl) [online]. [cit. 2009-02-23]. Dostupné online.

Externí odkazy

Pahýl
Tento článek je příliš stručný nebo postrádá důležité informace.
Pomozte Wikipedii tím, že jej vhodně rozšíříte. Nevkládejte však bez oprávnění cizí texty.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia autoři a editory
original
visit source
partner site
wikipedia CZ

Pijavka koňská: Brief Summary ( Czech )

provided by wikipedia CZ

Pijavka koňská (Haemopis sanguisuga) žije dravě, její potravou jsou drobní bezobratlí živočichové, ale je schopna lovit i drobné obratlovce. Za oběť mohou padnout zejména mladí obojživelníci po přechodu na souš nebo jejich pulci. Pijavka koňská se v ČR poměrně hojně vyskytuje v pomalu tekoucích, ale i stojatých vodách. Měří 15 – 150 mm. V umělých vodních rezervoárech, jako jsou protipožární nádrže nebo bývalá koupaliště bývají Pijavky koňské snadno pozorovatelné blízko hladiny čekající na kořist. Po podkladu se pohybuje tak, že se pídalkovitě přichycuje střídavě přední a zadní přísavkou. Parazitem této pijavky je prabičíkovec Chilomastix aulostomi.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia autoři a editory
original
visit source
partner site
wikipedia CZ

Pferdeegel ( German )

provided by wikipedia DE
Wissenschaftlicher Name Haemopis sanguisuga (Linnaeus, 1758)

Der Pferdeegel (Haemopis sanguisuga) ist eine Art aus der Unterklasse der Egel (Hirudinea) und gehört zu den Kieferegeln (Gnathobdelliformes).

Merkmale

Die Art weist oftmals eine Länge von mehr als zehn Zentimetern (gestreckt bis zu 15 cm) auf und wird damit ähnlich groß wie der Medizinische Blutegel (Hirudo medicinalis), mit dem sie oft verwechselt wird. Am Kopfvorder- und -seitenrand befinden sich fünf Augenpaare. Die Färbung der Oberseite ist bräunlich – manchmal mit dunkleren Flecken – oder schwärzlich; rote Längsstreifen fehlen. Die Unterseite ist gelbgrau bis grün gefärbt, unregelmäßig dunkel gefleckt und nur bisweilen durch gelbliche Seitenbänder begrenzt. Die Anzahl der sichtbaren Querringel entspricht – wie bei anderen Egeln auch – nicht der Anzahl der Segmente, aus denen sich der Körper zusammensetzt (33), sondern sie sind wesentlich zahlreicher.

Vorkommen und Lebensweise

 src=
Stellung der fünf Augenpaare am Kopf

Lebensraum des Pferdeegels sind stehende sowie langsam fließende Gewässer. Die Art kommt in ganz Europa sowie in Nordafrika vor. Sie saugt kein Blut, hierfür ist die Bezahnung des Kiefers (zwei Reihen von je 14 Zähnchen) zu schwach. Stattdessen ernährt sich der Pferdeegel von verschiedenen Wassertieren, die er verschlingt. Zum Beutespektrum zählen etwa Insektenlarven, Würmer, Fischbrut sowie Laich und Larven von Amphibien. Zwischen den Mahlzeiten können lange Phasen ohne Nahrungsaufnahme überdauert werden.

Die Tiere bewegen sich sowohl kriechend fort – unter Zuhilfenahme ihrer beiden Saugnäpfe an den Körperenden – als auch frei schwimmend mit Schlängelbewegungen. Manchmal verlassen Pferdeegel das Gewässer. In feuchter Erde in Ufernähe werden Eikokons abgelegt. Diese sind bis zu einem Zentimeter groß.

Namensgebung

Sowohl der deutschsprachige als auch der aus dem Griechischen und Lateinischen abgeleitete wissenschaftliche Name sind irreführend. Haemopis sanguisuga bedeutet so viel wie „blutgieriger Blutsauger“, obwohl die Art nicht zu den ektoparasitischen, blutsaugenden Egeln gehört. Die Bezeichnung „Pferdeegel“ beruht auf einer Verwechslung mit dem im Mittelmeerraum beheimateten Rossegel (Limnatis nilotica). Dieser kann an Viehtränken in die Nasenhöhlen, den Rachen und die Speiseröhre von Rindern, Pferden etc. eindringen und sich dort festsetzen.

Belege

  • Wolfgang Engelhardt: Was lebt in Tümpel, Bach und Weiher? Kosmos-Franckh, Stuttgart 1986 (12. Aufl.), S. 122ff. ISBN 3-440-05444-6
  • Herbert W. Ludwig: Tiere und Pflanzen unserer Gewässer. BLV Verlagsgesellschaft, München 2003, S. 144. ISBN 3-405-16487-7
  • Peter Rietschel (Bearb.): Gliederwürmer. Kap. 12 in: Grzimeks Tierleben, Bd. 1: Niedere Tiere. Lizenzausgabe im dtv, München 1979, S. 385f. ISBN 3-423-03203-0
  • Lexikon der Biologie. Bd. 4, Herder-Verlag, Freiburg 1985, S. 151. ISBN 3-451-19644-1

Weblinks

 src= Commons: Pferdeegel – Sammlung von Bildern, Videos und Audiodateien
 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia Autoren und Herausgeber
original
visit source
partner site
wikipedia DE

Pferdeegel: Brief Summary ( German )

provided by wikipedia DE

Der Pferdeegel (Haemopis sanguisuga) ist eine Art aus der Unterklasse der Egel (Hirudinea) und gehört zu den Kieferegeln (Gnathobdelliformes).

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia Autoren und Herausgeber
original
visit source
partner site
wikipedia DE

Hevosjuotikas ( Finnish )

provided by wikipedia FI

Hevosjuotikas (Haemopis sanguisuga) on juotikkaiden alaluokkaan (Hirudinea) kuuluva laji. Hevosjuotikas elää rantavesissä ja kasvaa 10–15 cm pituiseksi. Se syö pieniä vesieläimiä eikä ime verta. Useimmiten hevosjuotikas on ruskea tai musta. Hevosjuotikkaalla on yhteensä 10 silmäpistettä, jotka kiertävät päätä. Ulkonäöltään hevosjuotikkaan voi sekoittaa harvinaiseen verijuotikkaaseen (Hirudo medicinalis).

Aiheesta muualla

Tämä eläimiin liittyvä artikkeli on tynkä. Voit auttaa Wikipediaa laajentamalla artikkelia.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedian tekijät ja toimittajat
original
visit source
partner site
wikipedia FI

Hevosjuotikas: Brief Summary ( Finnish )

provided by wikipedia FI

Hevosjuotikas (Haemopis sanguisuga) on juotikkaiden alaluokkaan (Hirudinea) kuuluva laji. Hevosjuotikas elää rantavesissä ja kasvaa 10–15 cm pituiseksi. Se syö pieniä vesieläimiä eikä ime verta. Useimmiten hevosjuotikas on ruskea tai musta. Hevosjuotikkaalla on yhteensä 10 silmäpistettä, jotka kiertävät päätä. Ulkonäöltään hevosjuotikkaan voi sekoittaa harvinaiseen verijuotikkaaseen (Hirudo medicinalis).

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedian tekijät ja toimittajat
original
visit source
partner site
wikipedia FI

Hesteigle ( Norwegian )

provided by wikipedia NO
 src=
Hesteigle

Hestigle (Haemopis sanguisuga) er i familie med blodiglen, altså av samme art av igler i orden kjeveigler (Arhynchobdellida). Fargen er svart/ brun, den har en lengde på 15-20 cm.

Den har nesten samme utseende som blodigle og kan ofte oppfattes som det, men den kan ikke bite gjennom varmblodige dyrs ytre hud fordi kjevene er nokså stumpe. Den kan likevel bite gjennom tynne slimhinner. Den er sjeldent funnet i svelget hos mennesker og husdyr, men er egentlig et rovdyr som ernærer seg av ormer og andre små vanndyr.

På verdensbasis er det mange arter av igler i samme slekt som hesteigle. De største kan bli 45 cm lang. Hesteigle finnes i hele Norge, men den er vanligst i små dammer og innsjøer i Sør-Norge. Mange steder der det er påstått at det finnes blodigler, viser disse seg ved nærmere undersøkelse av være hesteigler (Haemopis sanguisuga).

Eksterne lenker

Crystal Clear action configure.png
Taksonomisk opprydning: Denne artikkelen trenger en opprydning. Du kan hjelpe Wikipedia ved å forbedre og standardisere den, f.eks. ved å sette inn eller komplettere en taksoboks.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia forfattere og redaktører
original
visit source
partner site
wikipedia NO

Hesteigle: Brief Summary ( Norwegian )

provided by wikipedia NO
 src= Hesteigle

Hestigle (Haemopis sanguisuga) er i familie med blodiglen, altså av samme art av igler i orden kjeveigler (Arhynchobdellida). Fargen er svart/ brun, den har en lengde på 15-20 cm.

Den har nesten samme utseende som blodigle og kan ofte oppfattes som det, men den kan ikke bite gjennom varmblodige dyrs ytre hud fordi kjevene er nokså stumpe. Den kan likevel bite gjennom tynne slimhinner. Den er sjeldent funnet i svelget hos mennesker og husdyr, men er egentlig et rovdyr som ernærer seg av ormer og andre små vanndyr.

På verdensbasis er det mange arter av igler i samme slekt som hesteigle. De største kan bli 45 cm lang. Hesteigle finnes i hele Norge, men den er vanligst i små dammer og innsjøer i Sør-Norge. Mange steder der det er påstått at det finnes blodigler, viser disse seg ved nærmere undersøkelse av være hesteigler (Haemopis sanguisuga).

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia forfattere og redaktører
original
visit source
partner site
wikipedia NO

Pijawka końska ( Polish )

provided by wikipedia POL
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pijawka końska, pijawka wielożerna (Haemopis sanguisuga) – gatunek pijawki z rodziny Haemopidae. Występuje w Europie, środkowej i zachodniej Azji oraz w północnej Afryce[1]. Jest największą pijawką żyjącą w Polsce. Na terenach nizinnych kraju jest gatunkiem pospolitym, występuje również w zbiornikach wodnych na wyżynach i w górach[2]. Wbrew nazwie nie pasożytuje, jest drapieżna, żywi się skąposzczetami, drobnymi mięczakami i larwami owadów. Osiąga długość 6–10 cm[1]. Występuje pospolicie w stojących i wolno płynących wodach słodkich.

Budowa

Grzbiet może mieć kolor od szarego po prawie czarny, spód ciała jest jaśniejszy (żółtoszary). Ciało jest miękkie, zwężające się na końcach, w przekroju ma kształt mniej więcej elipsoidalny. Pokryte jest oskórkiem z wyraźnie widocznymi pierścieniami. Pierścienie nie są równoważne z wewnętrznym podziałem na somity (na każdy somit przypada kilka-kilkanaście pierścieni zewnętrznych). Na obu końcach ciała znajdują się przyssawki. Przednia przyssawka otacza otwór gębowy, stąd jej nazwa: okołoustna. Wzdłuż boków przedniej części ciała znajduje się 5 par oczu. Otwór odbytowy położony jest na grzbiecie, w tylnej części ciała.

Biotop

Pijawka końska występuje w wodach stojących i wolno płynących. Okresowo może przebywać na lądzie, na wilgotnym podłożu w pobliżu wody. Zimę spędza zagrzebana w osadach dennych.

Rozmnażanie

Wszystkie gatunki pijawek są obojnakami. Pijawka końska składa kokony jajowe na wilgotnej ziemi, np. na brzegach zbiorników wodnych. Dorosłe nie opiekują się jajami. Młode opuszczają kokon po upływie miesiąca. Od razu są zdolne do samodzielnego zdobywania pokarmu. Są ubarwione tak jak dorosłe osobniki.

Pożywienie

Pijawki końskie, wbrew swej popularnej nazwie, nie pasożytują na ssakach, gdyż są drapieżnikami. Polują na larwy owadów, ślimaki, skorupiaki, skąposzczety, kijanki, małe rybki oraz na inne pijawki. Zdobycz jest połykana w całości albo wysysana. Pijawka ta, jak i wszystkie inne, jest wytrzymała na głód – może obyć się bez jedzenia nawet przez 7 miesięcy.

Przypisy

  1. a b Mały słownik zoologiczny. Bezkręgowce. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1984. ISBN 83-214-0428-6.
  2. Fauna Polski - charakterystyka i wykaz gatunków. Bogdanowicz W., Chudzicka E., Pilipiuk I. i Skibińska E. (red.). T. I. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2004. ISBN 83-88147-04-8.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Pijawka końska: Brief Summary ( Polish )

provided by wikipedia POL

Pijawka końska, pijawka wielożerna (Haemopis sanguisuga) – gatunek pijawki z rodziny Haemopidae. Występuje w Europie, środkowej i zachodniej Azji oraz w północnej Afryce. Jest największą pijawką żyjącą w Polsce. Na terenach nizinnych kraju jest gatunkiem pospolitym, występuje również w zbiornikach wodnych na wyżynach i w górach. Wbrew nazwie nie pasożytuje, jest drapieżna, żywi się skąposzczetami, drobnymi mięczakami i larwami owadów. Osiąga długość 6–10 cm. Występuje pospolicie w stojących i wolno płynących wodach słodkich.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Haemopis sanguisuga ( Ukrainian )

provided by wikipedia UK

Опис

Загальна довжина досягає 15 см. Зовнішністю схожа на п'явку виду Limnatis nilotica. З двох боків голови має по 5 очей. Щелепи у неї розвинені значно гірше, ніж у медичній п'явки, мають 2 рядки по 14 зубів. Тулуб складається з 33 сомітів. Кількість видимих кілець не співподає з сомітами. Передня присоски середнього розміру. Задня присоска невелика, менше половини найбільшої ширини тіла. Анальний отвір велике, оскільки через нього виділяються великі шматки неперетравленої їжі.

Спина дорослої особини чорного забарвлення з коричневим відтінком, на її поверхні можуть бути розкидані темні плями. Черево сіре або зеленувато-сіре, бічні жовті стрічки часто відсутні. Молоді особини мають світлішу спину, на ньому нерідко присутній візерунок.

Спосіб життя

Зустрічається переважно в невеличких водоймах з невеликою глибиною та повільною течією, в калюжах, які іноді пересихають, але дно їх залишається вологим, прибережній зоні озер і річок. Здатна пересуватися суходолом, спираючись на присоски, а також плаває. Є сильним і ненажерливим хижаком. Живиться хробаками, зокрема п'явками інших видів, м'якунами, личинками водних комах та іншими водними безхребетними, також дрібними хребетними, насамперед пуголовками, яких вона може здолати. Іноді можна спостерігати, як два хижаки з двох протилежних кінців намагаються проковтнути довгого хробака. Якщо вони не справляються зі здобичю, то відривають від неї шматки.

Природніми ворогами цієї п'явки є великі водні хребетні.

Розповсюдження

Поширена в Європі, зокрема в Україні, та північній Африці.

Джерела

  • Зенкевич Л. А. Жизнь животных. — М.: Просвещение, 1968. — Т. 1. Беспозвоночные — C. 523.
  • Herbert W. Ludwig: Tiere und Pflanzen unserer Gewässer. BLV Verlagsgesellschaft, München 2003, S. 144. ISBN 3-405-16487-7
  • Haemopis sanguisuga
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Автори та редактори Вікіпедії
original
visit source
partner site
wikipedia UK

马蛭 ( Chinese )

provided by wikipedia 中文维基百科
二名法 Haemopis sanguisuga
(Linnaeus, 1758)[1]

马蛭学名Haemopis sanguisuga)为黄蛭科黄蛭属的动物。分布于古北界的西部以及中国大陆新疆等地,常见于所有类型的淡水中以及特别是在湖泊及山中小湖里。该物种的模式产地在欧洲[1]

参考文献

  1. ^ 1.0 1.1 中国科学院动物研究所. 马蛭. 《中国动物物种编目数据库》. 中国科学院微生物研究所. [2009-04-16]. (原始内容存档于2016-03-05).
 src= 维基物种中的分类信息:马蛭 小作品圖示这是一篇與环节动物门相關的小作品。你可以通过编辑或修订扩充其内容。
 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
维基百科作者和编辑

马蛭: Brief Summary ( Chinese )

provided by wikipedia 中文维基百科

马蛭(学名:Haemopis sanguisuga)为黄蛭科黄蛭属的动物。分布于古北界的西部以及中国大陆新疆等地,常见于所有类型的淡水中以及特别是在湖泊及山中小湖里。该物种的模式产地在欧洲

license
cc-by-sa-3.0
copyright
维基百科作者和编辑