123pilze.de ( German )

provided by EOL authors

Guidance for identification

license
cc-publicdomain
original
visit source
partner site
EOL authors

Palohelokka ( Finnish )

provided by wikipedia FI

Palohelokka (Pholiota highlandensis) on kupera tai laakealakkinen helokkalaji. Lakki on keltainen tai punaruskea. Sienen heltat ovat aluksi vaaleankeltaiset ja myöhemmin ruskeat. Sienen jalka on kellanvalkea ja rengasvyöhykkeen alapuolelta pienten suomujen peittämä. Palohelokka kasvaa palaneilla paikoilla yleisenä.[2]

Lähteet

  1. Taksonomian lähde: Index Fungorum Luettu 25.8.2008
  2. Phillips, R.: WSOY Suuri Sienikirja, s. 144. suomeksi toim. Lasse Kosonen. WSOY, 1981, suom. 1992. ISBN 951-0-17255-3.
Tämä sieniin liittyvä artikkeli on tynkä. Voit auttaa Wikipediaa laajentamalla artikkelia.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedian tekijät ja toimittajat
original
visit source
partner site
wikipedia FI

Palohelokka: Brief Summary ( Finnish )

provided by wikipedia FI

Palohelokka (Pholiota highlandensis) on kupera tai laakealakkinen helokkalaji. Lakki on keltainen tai punaruskea. Sienen heltat ovat aluksi vaaleankeltaiset ja myöhemmin ruskeat. Sienen jalka on kellanvalkea ja rengasvyöhykkeen alapuolelta pienten suomujen peittämä. Palohelokka kasvaa palaneilla paikoilla yleisenä.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedian tekijät ja toimittajat
original
visit source
partner site
wikipedia FI

Pholiota highlandensis ( Pms )

provided by wikipedia PMS
Drapò piemontèis.png Vos an lenga piemontèisa Për amprende a dovré 'l sistema dle parlà locaj ch'a varda sì.

Capel fin a 7 cm, sliss, seuli o pòch fiocos, brun groson. Bòrd pì ciàir. Lamele motobin s-ciasse, da biancastre a bes rusnent. Gamba àuta fin a 8 cm e larga fin-a a 0,8 cm, fibrilosa-peilosa sota la cortin-a, da biancastra a òcra giaunastra peui brunastra an bass. Carn da giaunastra a brun-a.

Ambient

A chërs a la prima, ant ij pòst brusà.

Comestibilità

WHMIS Class D-1.svg A venta mai mangé un bolè trovà se un a l'é nen un bon conossidor dij bolè!
As peul nen mangesse.

Arferiment bibliogràfich për chi a veul fé dj'arserche pì ancreuse

  • Pholiota highlandensis (Peck) Smith & Hesler
  • [= P. carbonaria (Fr. : Fr.) Singer; Flammula carbonaria (Fr.) Quélet]
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors
original
visit source
partner site
wikipedia PMS

Pholiota highlandensis: Brief Summary ( Pms )

provided by wikipedia PMS

Capel fin a 7 cm, sliss, seuli o pòch fiocos, brun groson. Bòrd pì ciàir. Lamele motobin s-ciasse, da biancastre a bes rusnent. Gamba àuta fin a 8 cm e larga fin-a a 0,8 cm, fibrilosa-peilosa sota la cortin-a, da biancastra a òcra giaunastra peui brunastra an bass. Carn da giaunastra a brun-a.

Ambient

A chërs a la prima, ant ij pòst brusà.

Comestibilità

WHMIS Class D-1.svg A venta mai mangé un bolè trovà se un a l'é nen un bon conossidor dij bolè!
As peul nen mangesse.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia authors and editors
original
visit source
partner site
wikipedia PMS

Łuskwiak wypaleniskowy ( Polish )

provided by wikipedia POL
Pholiota highlandensis, Carbofil1.jpg

Łuskwiak wypaleniskowy (Pholiota highlandensis (Peck) Quadr. & Lunghini) – gatunek grzybów należący do rodziny pierścieniakowatych (Strophariaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Pholiota, Strophariaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1872 r. Charles Horton Peck nadając mu nazwę Agaricus highlandensis. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadali mu w 1990 r. Quadr. & Lunghini[1].

Synonimów naukowych ma ponad 20[2].

W 1888 r. Franciszek Błoński opisywał ten gatunek pod nazwą bedłka zgliszczowa. Obecną nazwę polską nadali w 1983 r. Barbara Gumińska i Władysław Wojewoda[3].

Morfologia

Kapelusz

Średnica 1,5-5 cm. U młodych osobników jest półkulisty, później łukowaty, u starszych płaski z płytko wklęsłym środkiem lub z niewielkim garbem. Powierzchnia naga, o barwie żółtooliwkowej, pomarańczowej do mięsnobrązowej lub czerwonawej. Podczas suchej pogody jest sucha i jedwabista, podczas wilgotnej gładka, błyszcząca i śliska[4].

Blaszki grzyba

Szerokie i zbiegające ząbkiem na trzon. Ostrza ząbkowane. Barwa początkowo kremowa, później brudnożółtawa, w końcu szarocynamonowa[4].

Trzon

Wysokość 2-5 cm, grubość do 1,5- 4 mm. Jest walcowaty, twardy i sprężysty, początkowo pełny, później pusty w środku. Powierzchnia jasnożółtawa z żółtymi lub żółtoobrązowymi łuskami i włókienkami. U młodych okazów występuje strefa pierścieniowa, powyżej której trzon jest białawo oprószony[4].

Miąższ

Białawy, cienki. Zapach grzybowy, smak lekko gorzkawy[4].

Cechy mikroskopowe

Wysyp zarodników brązowy. Zarodniki o rozmiarach 6–8 × 4–4,5 μm, mniej więcej eliptyczne, gładkie, o barwie bladobrązowej. Pleurocystydy wrzecionowate i wybrzuszone, cienkościenne, o rozmiarach 70 × 15 μm, pod działaniem KOH brązowe. Kaulocystydy również wrzecionowate i wybrzuszone lub tylko cylindryczne, o rozmiarach 90 × 15 μm. Na strzępkach występują sprzążki[5].

Występowanie i siedlisko

Opisano występowanie tego gatunku w Ameryce Północnej, Europie, Australii i niektórych regionach Azji (Korea i Japonia)[6]. W Polsce jest dość pospolity[3].

Saprotrof występujący głównie w lasach iglastych[4]. Rozwija się na ziemi, na drewnie wypaleniskowym. Jest najbardziej pospolitym gatunkiem wśród grzybów rozwijających się na wypaleniskach. Owocniki pojawiają się od kwietnia do listopada[3]. Czasami rośnie w gęstych skupiskach. Masowo pojawia się po pożarach lasów[5].

Grzyb niejadalny[4].

Gatunki podobne

Jest wiele podobnych gatunków grzybów, jednak charakterystyczne miejsce występowania łuskwiaka wypaleniskowego (na wypaleniskach) pozwala go łatwo odróżnić[4].

Przypisy

  1. a b c Index Fungorum (ang.). [dostęp 2016-04-23].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2016-04-23].
  3. a b c Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  4. a b c d e f g Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1.
  5. a b MushroomExpert (ang.). [dostęp 2016-04-23].
  6. Discover Life Maps. [dostęp 2016-04-23+].
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Łuskwiak wypaleniskowy: Brief Summary ( Polish )

provided by wikipedia POL
Pholiota highlandensis, Carbofil1.jpg

Łuskwiak wypaleniskowy (Pholiota highlandensis (Peck) Quadr. & Lunghini) – gatunek grzybów należący do rodziny pierścieniakowatych (Strophariaceae).

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Чешуйчатка углелюбивая ( Russian )

provided by wikipedia русскую Википедию
Латинское название Pholiota highlandensis (Peck) Quadr. & Lunghini 1990

wikispecies:
Систематика
на Викивидах

commons:
Изображения
на Викискладе

NCBI 181755

Чешу́йчатка (или фолио́та) углелюби́вая (лат. Pholiota highlandensis) — гриб семейства строфариевых. Обычно считается несъедобным из-за практического отсутствия какой-либо кулинарной ценности, но может употребляться как условно-съедобный (после отваривания) во вторых блюдах и для маринования.
Научные синонимы:

  • Agaricus highlandensis Peck 1872 basionym
  • Agaricus carbonarius Fr. 1818
  • Gymnopilus highlandensis (Peck) Murrill 1917
  • Gymnopilus carbonarius (Fr.) Murrill 1912
  • Pholiota carbonaria (Fr.) Singer 1951
  • Pholiota luteobadia A.H.Sm. & Hesler 1968 и др.

Русские синонимы:

  • Чешуйчатка (фолиота) высокого́рная
  • Чешуйчатка га́ревая
  • Огнёвка углелюбивая

Описание

Шляпка диаметром 2—6 (до 10) см, выпуклая, затем выпукло-распростёртая с широким усечённым бугорком. Кожица оранжево-коричневая или охряно-коричневая со светлым желтоватым ободком по краю, слегка клейкая, блестящая, с мелкими радиальными волокнистыми чешуйками.

Мякоть тонкая, желтовато-коричневая, запах не выражен или слабый, неприятный.

Пластинки узкоприросшие, относительно частые, молодые — светлые, желтовато-зелёные, позже оливково-коричневые, глинистого цвета.

Ножка высотой 3—6 см, диаметром 0,4—0,8 см, цилиндрическая, с небольшим утолщением в основании. Сверху она светлая желтоватая, в нижней части до тёмно-бурой, покрыта мелкими красно-коричневыми чешуйками.

Остатки покрывал: на ножке волокнистая буроватая кольцевая зона, быстро исчезает; волокнистые хлопья заметны у молодых грибов на краю шляпки.

Споровый порошок коричневый, споры 7×4,5 мкм, эллипсоидные, с порой.

Экология и распространение

Карбофильный гриб, растёт группами на заброшенных кострищах на открытых освещённых местах. Встречается относительно часто в северной умеренной зоне. Плодоносит группами.

Сезон: июнь — начало зимы, может встречаться почти весь год. Основные слои плодоношения наблюдаются в конце июня — начале июля, в середине августа и в начале сентября.

Литература

  • Лессо Т. Грибы, определитель / пер. с англ. Л. В. Гарибовой, С. Н. Лекомцевой. — М.: «Астрель», «АСТ», 2003. — С. 93. — ISBN 5-17-020333-0.
  • Хардинг П. Грибы / Перевод с англ. Д. С. Щигеля. — М.: «Астрель», «АСТ», 2002. — С. 114. — ISBN 5-17-011765-5.

Ссылки

 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Авторы и редакторы Википедии

Чешуйчатка углелюбивая: Brief Summary ( Russian )

provided by wikipedia русскую Википедию

Чешу́йчатка (или фолио́та) углелюби́вая (лат. Pholiota highlandensis) — гриб семейства строфариевых. Обычно считается несъедобным из-за практического отсутствия какой-либо кулинарной ценности, но может употребляться как условно-съедобный (после отваривания) во вторых блюдах и для маринования.
Научные синонимы:

Agaricus highlandensis Peck 1872 basionym Agaricus carbonarius Fr. 1818 Gymnopilus highlandensis (Peck) Murrill 1917 Gymnopilus carbonarius (Fr.) Murrill 1912 Pholiota carbonaria (Fr.) Singer 1951 Pholiota luteobadia A.H.Sm. & Hesler 1968 и др.

Русские синонимы:

Чешуйчатка (фолиота) высокого́рная Чешуйчатка га́ревая Огнёвка углелюбивая
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Авторы и редакторы Википедии