dcsimg

Brief Summary

    Gołąbek buczynowy: Brief Summary ( Polish )
    provided by wikipedia POL

    Gołąbek buczynowy (Russula nobilis Velen) – gatunek grzybów należący do rodziny gołąbkowatych (Russulaceae).

    license
    cc-by-sa-3.0
    copyright
    Autorzy i redaktorzy Wikipedii
    original
    visit source
    partner site
    wikipedia POL
    ID
    d113373d8301fc1c7279531afe20aa98

Comprehensive Description

    Gołąbek buczynowy ( Polish )
    provided by wikipedia POL

    Gołąbek buczynowy (Russula nobilis Velen) – gatunek grzybów należący do rodziny gołąbkowatych (Russulaceae)[1].

    Systematyka i nazewnictwo

    Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Russula, Russulaceae, Russulales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

    Niektóre synonimy naukowe[2]:

    • Russula emetica var. mairei (Singer) Killerm. 1936
    • Russula fageticola Melzer ex S. Lundell 1956
    • Russula fageticola (Romagn.) Bon 1986
    • Russula fagetorum Bon 1987
    • Russula mairei Singer 1929
    • Russula mairei var. fageticola Romagn. 1962

    Nazwę polską zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r., Alina Skirgiełło używała nazwy gołąbek merowski (obydwoje dla synonimu R. mairei)[3].

    Morfologia

    Kapelusz

    Średnica 4-9,5 cm, kształt początkowo półkulisty, potem rozpostarty, a nawet nieco wklęsły. Brzeg dość ostry, gładki i nieco karbowany (co najwyżej do 5 mm). Powierzchnia gładka o barwie od różowej do karminowej. Po deszczach blaknie i staje się brudnożółtawa lub jasnoróżowa. Podczas suchej pogody skórka jest matowa, podczas wilgotnej nieco lepka, Daje się ściągnąć tylko na samym brzegu[4]/

    Blaszki

    Dość gęste i dość cienkie. Mają szerokość 5-8 mm, są rozwidlone, przy trzonie przyrośnięte zatokowato, przy brzegu tępe. Występują między nimi blaszeczki. Są białe,lub z żółtawym odcieniem[4].

    Trzon

    Wysokość 2,5-4 cm, grubość 1-1,5 cm, walcowaty, pełny. . Powierzchnia gładka lub delikatnie szorstka, bez różowego wybarwienia, co najwyżej ze słabym różowym odcieniem. Ma barwę białą, żółtą lub brązowawą[4].

    Miąższ

    Twardy i ścisły, biały, tylko pod skórką zabarwiony na różowo. Zapach lekko owocowy, smak ostry[4].

    Cechy mikroskopowe

    Wysyp zarodników biały. Zarodniki o kształcie od kulistego do szeroko elipsoidalnego i rozmiarach 8,5-10 × 7-8,5 µm. Mają brodawkowato-kolczastą powierzchnię z rzadką siateczką i widoczną łysinką. Podstawki o rozmiarach 40-50 × 9-12,5 µm, cystydy 65-75 × 7,5-10 µm. Pod działaniem sulfoaniliny barwią się na granatowo. W skórce liczne dermatocysty o rozmiarach 65-85 × 6-10 µm[4].

    Występowanie i siedlisko

    Znany jest tylko w Europie[5]. W polskim piśmiennictwie mykologicznym opisany na wielu stanowiskach[3].

    Występuje w lasach liściastych, pod bukami, na suchych glebach wapiennych. Pojawia się od sierpnia do października[6].

    Znaczenie

    Grzyb mikoryzowy[3]. Jest grzybem trującym, powoduje zaburzenia układu pokarmowego[6].

    Gatunki podobne

    • gołąbek wyborny (Russula vesca), którego cielistoróżowa skórka kapelusza nie dochodzi do brzegu odsłaniając biały miąższ. Jadalny.
    • gołąbek żółknący (Russula luteotacta), który ma gorzki i ostry smak, a kapelusz po naciśnięciu zmienia kolor na chromowożółty. Niejadalny.
    • gołąbek wymiotny (Russula emetica), którego kapelusz jest również lśniącoczerwony, z białymi, ale dużymi i urzeżbionymi zarodnikami. Trujący[6].

    Przypisy

    1. a b Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-03-05].
    2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-04-15].
    3. a b c Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
    4. a b c d e Alina Skirgiełło: Gołąbek (Russula). Grzyby (Mycota), tom 20. Podstawczaki (Basidiomycetes), gołąbkowce (Russulales), gołąbkowate (Russulaceae), gołąbek (Russula). Warszawa-Kraków: PWN, 1998. ISBN 83-01-09137-1.
    5. Discover Life (ang.). [dostęp 2015-12-05].
    6. a b c Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1.
    license
    cc-by-sa-3.0
    copyright
    Autorzy i redaktorzy Wikipedii
    original
    visit source
    partner site
    wikipedia POL
    ID
    606ff234f320ae61fa08c393b512fba5