dcsimg
Image of Helicodiceros muscivorus (L. fil.) Engl.
Creatures » » Plants » » Dicotyledons » » Arum Family »

Helicodiceros muscivorus (L. fil.) Engl.

Rapa mosquera ( Catalan; Valencian )

provided by wikipedia CA
 src=
Flor de rapa mosquera
 src=
Flor tancada

La rapa mosquera, rapa pudenta o orella de porc (Helicodiceros muscivorus) és l'única espècie del gènere monotípic de plantes amb flors Helicodiceros pertanyent a la familia Araceae. És endèmica de les Illes Balears, Còrsega i Sardenya. Creix normalment prop de la costa, a llocs pedregosos.

Descripció

Es tracta d'una planta herbàcia amb fulles de color verd fosc, que surten d'un tubercle de fins a 15 centímetres de longitud. La part més destacable de la planta és la flor, que reprodueix l'olor de la carn en descomposició per tal d'atreure les mosques que actuaran com a pol·linitzadors.

És una de les poques plantes termogèniques, és a dir, que pot elevar la seva temperatura, independentment de la temperatura ambiental. Aquest fet l'ajuda a atreure els insectes pol·linitzadors.[1]

Ecologia

A les Gimnèsies, i especialment a l'illa de l'Aire (Menorca), la rapa mosquera presenta una forta interacció amb la sargantana gimnèsica, que s'alimenta de les mosques atretes per les flors de la planta. La rapa mosquera no obté cap benefici de la presència dels rèptils durant la floració, ja que aquests es mengen els seus pol·linitzadors. Quan els fruits són madurs, en canvi, les sargantanes se'ls menjen, encarregant-se així de dispersar les llavors. L'enorme densitat de rapa mosquera a l'illa de l'Aire, i probablement a altres illots de les Balears, es deu a l'activitat dispersora de les sargantanes.[2]

Sinonímia

  • Arum muscivorum L.f., Suppl. Pl.: 410 (1782).
  • Dracunculus muscivorus (L.f.) Parl., Fl. Ital. 2: 252 (1857).
  • Arum crinitum Aiton, Hort. Kew. 3: 314 (1789).
  • Arum spirale Salisb., Prodr. Stirp. Chap. Allerton: 259 (1796).
  • Dracunculus crinitus Schott in H.W.Schott & Endl., Melet. Bot.: 17 (1832), nom. illeg.
  • Megotigea crinita Raf., Fl. Tellur. 3: 64 (1837).
  • Helicodiceros crinitus (Raf.) Schott, Oesterr. Bot. Wochenbl. 3: 369 (1853), nom. illeg.
  • Dracunculus muscivorus var. caprariensis Romo, Fl. Silvestres Baleares: 393 (1994)

Referències

 src= A Wikimedia Commons hi ha contingut multimèdia relatiu a: Rapa mosquera Modifica l'enllaç a Wikidata
  1. Angjoy, A.M. et al. "Function of the heater: the dead horse arum revisited", Proceedings. Biological sciences / The Royal Society, February 7, 2004.
  2. Pérez-Mellado, V.; Riera, N.;Hernández-Estévez, J. A.; Piccolo, V. i Potter C. (2006) "A complex case of interaction between lizards and plants. The dead horse arum (Dracunculus muscivorus) and the Balearic lizard (Podarcis lilfordi)" a C. Corti, P. Lo Cascio, M. Biaggini: Mainland and insular lacertid lizards: a mediterranean perspective, Firenze. ISBN 978-88-8453-523-8 (online), ISBN 978-88-8453-524-5 (imprès). Consultable a http://air.unimi.it/bitstream/2434/63424/1/Dracunculus%2520Lipari.pdf
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autors i editors de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia CA

Rapa mosquera: Brief Summary ( Catalan; Valencian )

provided by wikipedia CA
 src= Flor de rapa mosquera  src= Flor tancada

La rapa mosquera, rapa pudenta o orella de porc (Helicodiceros muscivorus) és l'única espècie del gènere monotípic de plantes amb flors Helicodiceros pertanyent a la familia Araceae. És endèmica de les Illes Balears, Còrsega i Sardenya. Creix normalment prop de la costa, a llocs pedregosos.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autors i editors de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia CA

Arechja di porcu ( Corsican )

provided by wikipedia emerging languages

L'Arechja di porcu (Helicodiceros muscivorus) hè una pianta chì face parte di a famiglia di l'Araceae.

In Corsica

L'arechja di porcu hè cumuna in Corsica.

Referenze

  • Conrad, Marcella, Piante è fiori scuntrate - Plantes et fleurs rencontrées, avà è innanzi, Parcu Naturale di Corsica, 1980
  • Gamisans, Jacques (1996), A flora endemica di Corsica - La flore endémique de Corse, Edisud (in francese)
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autori è editori di Wikipedia

Arechja di porcu: Brief Summary ( Corsican )

provided by wikipedia emerging languages

L'Arechja di porcu (Helicodiceros muscivorus) hè una pianta chì face parte di a famiglia di l'Araceae.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autori è editori di Wikipedia

Helicodiceros muscivorus ( French )

provided by wikipedia FR

Helicodiceros muscivorus est une espèce de plante de la famille des Araceae.

Caractéristiques

 src=
Selon certains chercheurs, l'odeur et l'inflorescence de l'Arum mange-mouches évoquent l'anus et la queue poilue d'une bête morte[1],[2].

Appelée petit dragon mange-mouches, arum mange-mouches ou arum du cheval mort, cette espèce proche des Arum, est originaire des îles de la Méditerranée occidentale. Son inflorescence spectaculaire de couleur brune s'apparente à la zone anale d'un cadavre de mammifère, présentant en particulier un spadice velu qui ressemble à la queue d’une bête morte. Cette fleur cadavre répand une odeur prononcée de charogne (cheval mort), qui attire les mouches bleues et autres insectes pollinisateurs, qui vont même y pondre leurs œufs. La rosace dense de poils raides dans le spadice piège ces insectes, ce qui favorise la pollinisation. Lorsque l’inflorescence se flétrit on y trouve de nombreuses mouches mortes par asphyxie et de jeunes asticots affamés, d'où son nom vernaculaire d'arum mange-mouches, les botanistes du XIXe siècle pensant à tort qu'il s'agissait d'une plante carnivore. Pendant la floraison, la fleur produit une chaleur qui aide les odeurs à se volatiliser. Cette thermogenèse, représentant un apport de dix à vingt degrés Celsius au-dessus de la température ambiante, favorise également l'attraction des insectes en simulant la chaleur dégagée par un animal en putréfaction[1],[3].

L'odeur caractéristique de la fleur provient majoritairement de polysulfures de diméthyle (en particulier le sulfure de diméthyle), comme pour les Amorphophallus[4].

Synonymes

  • Arum muscivorum L.f.
  • Dracunculus muscivorus (L.f.) Parl.

Notes et références

  1. a et b (en) R. S. Seymour, M. Gibernau & K. Ito, « Thermogenesis and respiration of inflorescences of the dead horse arum Helicodiceros muscivorus, a pseudothermoregulatory aroid associated with fly pollination », Functional Ecology, vol. 17, no 6,‎ 2003, p. 886–894 (DOI , lire en ligne).
  2. (en) Deni Bown, Aroids. Plants of the Arum Family, Timber Press, 2000, p. 43.
  3. Marc Gibernau et Denis Barabé, « Des fleurs à « sang chaud » », Pour la science, no 77,‎ octobre 2012, p. 79-80 (lire en ligne).
  4. (en) Geoffrey C. Kite, « Inflorescence Odour of the Foul-Smelling Aroid Helicodiceros muscivorus », Kew Bulletin, vol. 55, no 1,‎ 2000, p. 237 (ISSN , DOI ).

Voir aussi

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Auteurs et éditeurs de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia FR

Helicodiceros muscivorus: Brief Summary ( French )

provided by wikipedia FR

Helicodiceros muscivorus est une espèce de plante de la famille des Araceae.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Auteurs et éditeurs de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia FR

Helicodiceros muscivorus ( Dutch; Flemish )

provided by wikipedia NL

Helicodiceros muscivorus is een plant uit de aronskelkfamilie (Araceae) die inheems is op Corsica, Sardinië en de Balearen. Het is de enige soort uit het geslacht Helicodiceros.

De bloeiwijze is een driedelige bloeikolf met een aar met kleine bloemen. Het trechtervormig schutblad is bleekroze tot donkerpaars en bedekt met stugge haartjes. Hierdoor lijkt het op een kadaver van een zoogdier. Voor de bestuiving is de plant vooral afhankelijk van bromvliegen. Deze lokt zij door warmte te genereren en een geur van rottend vlees te verspreiden.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia-auteurs en -editors
original
visit source
partner site
wikipedia NL

Helicodiceros muscivorus: Brief Summary ( Dutch; Flemish )

provided by wikipedia NL

Helicodiceros muscivorus is een plant uit de aronskelkfamilie (Araceae) die inheems is op Corsica, Sardinië en de Balearen. Het is de enige soort uit het geslacht Helicodiceros.

De bloeiwijze is een driedelige bloeikolf met een aar met kleine bloemen. Het trechtervormig schutblad is bleekroze tot donkerpaars en bedekt met stugge haartjes. Hierdoor lijkt het op een kadaver van een zoogdier. Voor de bestuiving is de plant vooral afhankelijk van bromvliegen. Deze lokt zij door warmte te genereren en een geur van rottend vlees te verspreiden.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia-auteurs en -editors
original
visit source
partner site
wikipedia NL

Helicodiceros muscivorus ( Polish )

provided by wikipedia POL
 src=
Niedojrzały kwiatostan

Helicodiceros muscivorus (L.f.) Engl. in A.DC & A.C.P.de Candolle – gatunek rośliny, należący do monotypowego rodzaju Helicodiceros, z plemienia Areae w rodzinie obrazkowatych, endemiczny dla Balearów, Korsyki i Sardynii.

Z uwagi na ciekawe liście i kwiatostany rośliny z tego gatunku uprawiane są jako ozdobne rośliny pokojowe i ogrodowe oraz jako ciekawostki w ogrodach botanicznych.

Morfologia

Pokrój
Średniej wielkości roślina zielna, rosnąca pojedynczo lub tworząca kępy, o wysokości do 75 cm.
Łodyga
Roślina tworzy podziemną, niemal kulistą bulwę pędową o wymiarach 5–14×2,5–6,5 cm. Rośliny dorosłe tworzą bulwy przybyszowe z przypadkowych, obrzeżnych odrośli.
Liście
Pochwy liściowe tworzą pseudo-łodygę o długości do 50 cm i średnicy do 4,5 cm, chroniącą szypułkę. Pseudo-łodyga bladozielona do lekko sinozielonej, z dużymi, postrzępionymi, zielonkawo- do purpurowo-brązowymi, podłużnymi plamami, zwłaszcza na pochwie szypułki. Ogonki liściowe w przekroju w kształcie litery D. Blaszki liściowe wachlarzowatopalczaste, oszczepowate w zarysie, o wymiarach 10–35×6–20 cm. Środkowy listek szeroki, dalsze listki węższe, wzniesione i spiralnie skręcone. Blaszka liściowa tej rośliny przypomina poroże.
Kwiaty
Kwiatostan typu kolbowatego pseudancjum, o długości 15 – 45 cm. Szypułka częściowo zamknięta w pseudo-łodydze, wystaje z niej na długość od 2 do 15 cm, w kolorze bladozielonym do lekko sinozielonego. Pochwa kwiatostanu u nasady podłużna, silnie skręcona do średnicy od 3 do 6 cm na długości od 5 do 11 cm, z zewnątrz jasnozielona z postrzępionymi, zielonkawo- do brązowo-purpurowymi, podłużnymi plamami, wewnątrz jasnozielono-purpurowa, pokryta wyraźnymi, ciemnopurpurowymi, podłużnymi prążkami, u wejścia również bardzo gęstymi, szczecinowatymi, ciemnopurpurowymi włoskami. Górna część pochwy o wymiarach 10–40×8–34 cm, podłużnie jajowata, ostro do spiczasto zakończona, zakrzywiona pod kątem prostym, wewnątrz jasnozielono-różowawa z różowawymi plamami, pokryta ciemnopurpurowymi włoskami, bardzo gęstymi blisko wejścia do skręconej, dolnej części pochwy. Kolba o długości od 13 do 43 cm, zakrzywiona, zbliżona do górnej części pochwy, trzonowata, smukła do nieco masywnie cylindryczno-wrzecionowatej. Wyrostek kolby o długości od 9 do 38 cm. Kolba gęsto pokryta ciemnopurpurowymi, skierowanymi do góry włoskami, ścieniającymi się bliżej wierzchołka. Kwiaty żeńskie ułożone u nasady pochwy na długości 1,5–3 cm. Zalążnie podłużne, jednokomorowe, kilkuzalążkowe, o wymiarach 2–3,3×1,5–2 mm, jasnokremowe do jasnozielonych. Szyjki słupków jasnopurpurowe, znamiona kremowe, o wymiarach 0,5–0,75×0,3 mm. Oddzielający kwiaty żeńskie od męskich pasek szydłowato-sierpowatych, u dołu żółtych, dalej purpurowych prątniczek o wymiarach 5–25×1–4 mm. Kwiaty męskie 2-3-pręcikowe, położone na odcinku 1,5–2,5 cm. Nitki pręcików krótsze od ciemnopurpurowych pylników. W okresie kwitnienia kwiatostany tych roślin przypominają wyglądem okolicę odbytu zdechłego ssaka[3].
Owoce
Owocostan, o wymiarach 5–12×2,5–7 cm, składający się z około 60 odwrotnie jajowatych do kulisto-eliptycznych jagód o wymiarach 3,5–7×3–5 mm, pomarańczowo-czerwonych po dojrzeniu, zawierających od 1 do 3 nasion. Nasiona szeroko jajowate, o średnicy około 3 mm, brązowe.
Korzenie
Białe, mięsiste i kruche korzenie przybyszowe.
Gatunki podobne
Gatunek podobny do roślin z rodzaju drakunkulus. Różni go między innymi gęsto pokryty włoskami kwiatostan, podłużnie prążkowana pochwa, kształt liści i masywne prątniczki.

Biologia i ekologia

Rozwój
Bylina, geofit[4]. Bulwy rozwijają się głęboko wśród skał. Rośliny rozpoczynają okres wegetacyjny na przełomie stycznia i lutego, wyrastając przez szczeliny i pęknięcia skalne. Kwiatostan tworzy się na przełomie kwietnia i maja; z uwagi na swój rozmiar płoży się na skale. Jesienią części naziemne obumierają, a roślina wchodzi w stan spoczynku.
Na dzień przed kwitnieniem kwiatostan rośliny lekko się rozluźnia, otwierając się całkowicie pierwszej nocy kwitnienia. Kolory pochwy są bardzo żywe, włoski podniesione, a wyrostek kolby przylega płasko do pochwy. Po wschodzie słońca pierwszego dnia kwitnienia kwiatostan zaczyna wydzielać bardzo silny odór przypominający ptasią padlinę (określany także jako zapach gnijących ryb, odchodów i kosza na śmieci), a temperatura wyrostka i kwiatów męskich podnosi się o około 10° - 15 °C powyżej temperatury powietrza. Kiedy słońce zaczyna bezpośrednio oświetlać kwiatostany, przyciągają do niego muchy z rodziny plujkowatych (przede wszystkim mucha plujka i Lucilia regalis) oraz zgniłówkowatych. Owady te lądują na pochwie, a część z nich przechodzi do podgrzanej komory w dolnej części kwiatostanu, gdzie zostaje uwięziona, z uwagi na wzniesione włoski zakrywające drogę wyjścia z komory. Jeżeli owady pokryte są pyłkiem innych roślin tego gatunku, zapylają kwiaty żeńskie. O poranku drugiego dnia kwitnienia kwiaty żeńskie stają się nieaktywne, a roślina wypuszcza pyłek, obsypując nim uwięzione w komorze muchy. Kwiatostan pozostaje otwarty, jego temperatura spada, pochwa zaczyna odstawać od wyrostka kolby, a włoski opadają, co pozwala odlecieć uwięzionym owadom. W kolejnych dniach brzegi pochwy zwijają się do góry, tworząc korytko wokół wyrostka, kolory kwiatostanu blakną, a roślina przestaje wydzielać zapach. Następnie zarówno pochwa, jak i wyrostek więdną[3][5].
Maksymalny współczynnik oddechowy kwiatów męskich w czasie termogenezy, wynoszący 0,82 μmol CO2 s-1 g-1, może być najwyższym zarejestrowanym dla tkanek roślinnych[3]. Roślina potrafi podnieść temperaturę kwiatostanu do 45 °C, a więc podobnej do temperatury mięśni owadów w trakcie lotu[6].
Siedlisko
Skaliste zbocza i klify na brzegu morza, na wysokości 25 – 250 m n.p.m. Prawie zawsze występują w pobliżu kolonii mew. Muchy związane z tymi koloniami są głównymi zapylaczami tych roślin.
Genetyka
Liczba chromosomów 2n = 56.

Nazewnictwo

Toponimia nazwy naukowej
Nazwa naukowa rodzaju pochodzi od greckich słów έλιξ (helix – spirala), δισ (dis – podwójny) i κέρας (keras – róg) i odnosi się do kształtu blaszki liściowej[7]. Określenie gatunkowe muscivorus pochodzi od łacińskich słów musca (mucha) i vorare (pożerać, karmić się).
Nazwy zwyczajowe
Gatunek nie posiada nazwy zwyczajowej w języku polskim. W języku angielskim roślina ta określana jest jako dead horse arum, czyli zdechły koń, w języku niemieckim Drachenmaul, czyli smoczy pysk, a w dialekcie korsykańskim arechja di porcu, czyli świńskie ucho.
Synonimy[4]
  • nomenklatoryczne:
    • Arum muscivorum L.f. – bazonim
    • Dracunculus muscivorus (L.f.) Parl.
  • taksonomiczne:
    • Arum crinitum Aiton
    • Arum spirale Salisb.
    • Dracunculus crinitus Schott in Schott et Endl.
    • Megotigea crinita Raf.
    • Helicodiceros crinitus (Raf.) Schott
    • Dracunculus muscivorus var. caprariensis Romo

Uprawa

Wymagania
Roślina wymaga żyznego podłoża, składającego się z 6 części kompostu, 1 części piasku i 1 części kory z drzew liściastych. Doniczka powinna mieć średnicę trzykrotnie większą od średnicy bulwy i być dość wysoka, nawet powyżej 50 cm. Bulwę należy wysadzić 20 cm pod powierzchnią. Podłoże powinno być wilgotne, ale nie mokre. Stanowisko półcieniste.
Pielęgnacja
Po przejściu rośliny w stan spoczynku należy pozwolić całkowicie wyschnąć podłożu, a podsuszoną bulwę przenieść do ciemnego, suchego i chłodnego miejsca. Po rozpoczęciu okresu wegetacyjnego bulwa powinna zostać wysadzona do wilgotnego podłoża. Wysuszenie podłoża w okresie wegetacji spowoduje nieodwracalne przejście rośliny w stan spoczynku. W okresie wegetacji zalecane jest dodatkowe nawożenie.
Rozmnażanie
Z bulw przybyszowych o średnicy powyżej 5 mm, które powinny być wysadzane na głębokości kilku centymetrów.
Choroby i szkodniki
Nicienie, roztocze, zgnilizna.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-05-20].
  2. L.I. Cabrera et al. Phylogenetics relationships of aroids and duckweeds (Araceae) inferred from coding and noncoding plastid DNA. „American Journal of Botany”. 95(9), s. 1153–1165, 2008 (ang.).
  3. a b c R.S. Seymour, M. Gibernau i K. Ito. Thermogenesis and respiration of inflorescences of the dead horse arum Helicodiceros muscivorus, a pseudothermoregulatory aroid associated with fly pollination. „Functional Ecology”. 17, s. 886–894, 2003. Blackwell Publishing Ltd..
  4. a b R. Govaerts i D.G. Frodin: World Checklist of Araceae (and Acoraceae) (ang.). The Board of Trustees of the Royal Botanic Gardens, Kew, 2002. [dostęp 2010-06-15].
  5. A.-M. Angioy1 et al.. Function of the heater: the dead horse arum revisited. „Proceedings of the Royal Society of London, Series B (Suppl.)”. 271, s. S13–S15, 2004.
  6. Ewa Nieckuła. Gorączka kwiatów. „Wprost”. 41, 2007.
  7. Archibald William Smith: A gardener's handbook of plant names: their meanings and origins. Mineola, NY: Dover Publications, 1997. ISBN 0-486-29715-2.

Bibliografia

  1. Peter C. Boyce: The Genera Dracunculus and Helicodiceros (Araceae: Aroideae). International Aroid Society; Herbarium, Royal Botanic Gardens, Kew. [dostęp 2010-06-16].
  2. T. Stützel, Klaus Kubitzki: Flowering Plants. Monocotyledons : Alismatanae and Commelinanae (except Gramineae) (The Families and Genera of Vascular Plants). Springer, s. 68. ISBN 3-540-64061-4.
  3. Culture Sheet Dot Org: Helicodiceros muscivorus. [dostęp 2010-06-17].

Linki zewnętrzne

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Helicodiceros muscivorus: Brief Summary ( Polish )

provided by wikipedia POL
 src= Niedojrzały kwiatostan

Helicodiceros muscivorus (L.f.) Engl. in A.DC & A.C.P.de Candolle – gatunek rośliny, należący do monotypowego rodzaju Helicodiceros, z plemienia Areae w rodzinie obrazkowatych, endemiczny dla Balearów, Korsyki i Sardynii.

Z uwagi na ciekawe liście i kwiatostany rośliny z tego gatunku uprawiane są jako ozdobne rośliny pokojowe i ogrodowe oraz jako ciekawostki w ogrodach botanicznych.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
original
visit source
partner site
wikipedia POL

Helicodiceros muscivorus ( Portuguese )

provided by wikipedia PT

Helicodiceros muscivorus é uma espécie de planta com flor pertencente à família Araceae.

A autoridade científica da espécie é (L. f.) Engl., tendo sido publicada em Monographiae Phanerogamarum 2: 605. 1879.[1]

Portugal

Trata-se de uma espécie presente no território português, nomeadamente em Portugal Continental.

Em termos de naturalidade é nativa da região atrás referida.

Protecção

Não se encontra protegida por legislação portuguesa ou da Comunidade Europeia.

Referências

  1. Tropicos.org. Missouri Botanical Garden. 29 de setembro de 2014 http://www.tropicos.org/Name/2102789>

Bibliografia

 title=
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autores e editores de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia PT

Helicodiceros muscivorus: Brief Summary ( Portuguese )

provided by wikipedia PT

Helicodiceros muscivorus é uma espécie de planta com flor pertencente à família Araceae.

A autoridade científica da espécie é (L. f.) Engl., tendo sido publicada em Monographiae Phanerogamarum 2: 605. 1879.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Autores e editores de Wikipedia
original
visit source
partner site
wikipedia PT

Fläckig drakkalla ( Swedish )

provided by wikipedia SV

Fläckig drakkalla, fläckkalla eller svinröv[1] (Dracunculus muscivorus eller Helicodiceros muscivorus[2]) är en växt från medelhavsområdet som då den blommar sprider en stank av dött kött för att locka till sig insekter, främst spyflugor för pollineringen.[3] Växten, som har ett utseende som påminner om ett dött djur, har fått namnet svinröv eftersom det mörka hålet varifrån odören kommer liknar en anusöppning.[4]

Arten ingår i familjen kallaväxter.[5][6]

Bildgalleri

Referenser

  1. ^ Nu doftar det Svinröv i Botaniska” (på sv). Göteborgs-Posten. https://www.gp.se/nyheter/g%C3%B6teborg/nu-doftar-det-svinr%C3%B6v-i-botaniska-1.4183727. Läst 6 mars 2017.
  2. ^ A.L.P.de Candolle & A.C.P.de Candolle, 1879 In: Monogr. Phan. 2: 605
  3. ^ "Svinigt på Botaniska", P4 Extra Helg, Sveriges Radio, 28 april 2012. Läst den 28 april 2012.
  4. ^ "Nu luktar det illa i Botaniska trädgårdens växthus!", Göteborgs botaniska trädgårds webbplats. Läst den 28 april 2012.
  5. ^ Roskov Y., Kunze T., Orrell T., Abucay L., Paglinawan L., Culham A., Bailly N., Kirk P., Bourgoin T., Baillargeon G., Decock W., De Wever A., Didžiulis V. (ed) (24 april 2014). ”Species 2000 & ITIS Catalogue of Life: 2014 Annual Checklist.”. Species 2000: Reading, UK. http://www.catalogueoflife.org/annual-checklist/2014/details/species/id/9817041. Läst 26 maj 2014.
  6. ^ WCSP: World Checklist of Selected Plant Families

Externa länkar

Rödklöver.png Denna växtartikel saknar väsentlig information. Du kan hjälpa till genom att tillföra sådan.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia författare och redaktörer
original
visit source
partner site
wikipedia SV

Fläckig drakkalla: Brief Summary ( Swedish )

provided by wikipedia SV

Fläckig drakkalla, fläckkalla eller svinröv (Dracunculus muscivorus eller Helicodiceros muscivorus) är en växt från medelhavsområdet som då den blommar sprider en stank av dött kött för att locka till sig insekter, främst spyflugor för pollineringen. Växten, som har ett utseende som påminner om ett dött djur, har fått namnet svinröv eftersom det mörka hålet varifrån odören kommer liknar en anusöppning.

Arten ingår i familjen kallaväxter.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia författare och redaktörer
original
visit source
partner site
wikipedia SV

Helicodiceros muscivorus ( Vietnamese )

provided by wikipedia VI

Helicodiceros muscivorus là một loài thực vật có hoa trong họ Ráy (Araceae). Loài này được (L.f.) Engl. mô tả khoa học đầu tiên năm 1879.[2]

Hình ảnh

Chú thích

  1. ^ Kew World Checklist of Selected Plant Families
  2. ^ The Plant List (2010). Helicodiceros muscivorus. Truy cập ngày 3 tháng 6 năm 2013.

Tham khảo


Hình tượng sơ khai Bài viết liên quan đến phân họ Ráy này vẫn còn sơ khai. Bạn có thể giúp Wikipedia bằng cách mở rộng nội dung để bài được hoàn chỉnh hơn.
license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia tác giả và biên tập viên
original
visit source
partner site
wikipedia VI

Helicodiceros muscivorus: Brief Summary ( Vietnamese )

provided by wikipedia VI

Helicodiceros muscivorus là một loài thực vật có hoa trong họ Ráy (Araceae). Loài này được (L.f.) Engl. mô tả khoa học đầu tiên năm 1879.

license
cc-by-sa-3.0
copyright
Wikipedia tác giả và biên tập viên
original
visit source
partner site
wikipedia VI