صورة شائكات الرؤوس
Life » » حيوان »

شائكات الرؤوس

Acanthocephala

Acantocèfals ( الكتالونية )

المقدمة من wikipedia CA

Els acantocèfals (Acanthocephala) són un embrancament de cucs paràsits caracteritzats per la presència d'una probòscide evaginable recoberta d'espines. Presenta cicles biològics molt complexos, que impliquen diversos hostes intermedis, inclosos invertebrats, peixos, amfibis, aus i mamífers. S'han descrit unes 1.150 espècies. No se n'ha trobat cap representant fòssil.[1]

Morfologia i fisiologia

Digestió

Els acantocèfals no tenen boca per ingerir aliment, característica compartida amb els cestodes com les tènies. Per això absorbeixen els nutrients ja digerits per l'hoste a través del tegument corporal, molt fi, fet que simplifica enormement l'aparell digestiu.

Dimensions

Les dimensions d'aquests animals són molt diverses, des de formes de pocs mil·límetres fins a longituds de fins a 650 mm, com Gigantorhynchus gigas.

Filogènia

Els acantocèfals estan molt adaptats a la vida parasitària i han perdut molts òrgans i estructures a través dels processos evolutius. Això fa que determinar el parentesc amb altres tàxons comparant la morfologia sigui problemàtic. Anàlisis filogenètiques amb el 18S ribosomal han demostrat que els acantocèfals estan més estretament emparentats amb els rotífers, o podrien pertànyer a aquest fílum. Els dos estan inclosos en el grup dels platizous.

El següent cladograma, adaptat de l'enllaç, mostra les afinitats dels acantocèfals:

Gnathifera

Gnathostomulida




Micrognathozoa




Acanthocephala



Rotifera





Referències

  1. 1,0 1,1 Near, T. J.; Garey, J. R.; Nadler, S. A «Phylogenetic relationships of the Acanthocephala inferred from 18S ribosomal DNA sequences» (PDF) (en anglès). Molecular Phylogenetics and Evolution, 10, 3 1 pages = 287-98, 1998.

Enllaços externs

 src= A Wikimedia Commons hi ha contingut multimèdia relatiu a: Acantocèfals Modifica l'enllaç a Wikidata
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Autors i editors de Wikipedia
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia CA

Acantocèfals: Brief Summary ( الكتالونية )

المقدمة من wikipedia CA

Els acantocèfals (Acanthocephala) són un embrancament de cucs paràsits caracteritzats per la presència d'una probòscide evaginable recoberta d'espines. Presenta cicles biològics molt complexos, que impliquen diversos hostes intermedis, inclosos invertebrats, peixos, amfibis, aus i mamífers. S'han descrit unes 1.150 espècies. No se n'ha trobat cap representant fòssil.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Autors i editors de Wikipedia
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia CA

Vrtejši ( التشيكية )

المقدمة من wikipedia CZ

Vrtejši (Acanthocephala) je kmen živočichů z nadkmene Platyzoa, skupiny Gnathifera. Známe asi 1100 druhů, všechny jsou parazitické a v dospělosti žijí výhradně ve střevě obratlovců, u člověka jsou nalézáni jen ojediněle, zato jsou častými parazity například ptáků a ryb.[1]

Anatomie

Vrtejši mají v dospělosti válcovité tělo a bývají zbarveni bíle či v různých stupních žluté. Tělo se dá rozdělit na přední praesoma a zadní metasoma. Zatímco metasoma je sídlem především rozmnožovací soustavy, v praesomě se nachází chobotek (proboscis), jeho pochva, mozková zauzlina a podobně.[1]

Klasifikace

Vrtejše je možné dělit do tří tříd:[2]

Reference

  1. a b VOLF, Petr; HORÁK, Petr. Paraziti a jejich biologie. 1. vyd. Praha: Triton, 2007. 318 s. ISBN 978-80-7387-008-9.
  2. BioLib.cz – Acanthocephala (vrtejši) [online]. BioLib.cz. Dostupné online.

Externí odkazy

Živočišné kmeny dvojlistí (parafyletická skupina) trojlistí (eubilateria)
prvoústí
Lophotrochozoa Ecdysozoa druhoústí
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia autoři a editory
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia CZ

Vrtejši: Brief Summary ( التشيكية )

المقدمة من wikipedia CZ

Vrtejši (Acanthocephala) je kmen živočichů z nadkmene Platyzoa, skupiny Gnathifera. Známe asi 1100 druhů, všechny jsou parazitické a v dospělosti žijí výhradně ve střevě obratlovců, u člověka jsou nalézáni jen ojediněle, zato jsou častými parazity například ptáků a ryb.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia autoři a editory
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia CZ

Kratzwürmer ( الألمانية )

المقدمة من wikipedia DE
Wissenschaftlicher Name Acanthocephala Kohlreuther, 1771 Klassen

Die Kratzwürmer oder Kratzer (Acanthocephala; von griech. ἄκανθος akanthos = „Dorn“ und κεφαλή kephale = „Kopf“) sind eine Gruppe von Darmparasiten mit obligatorischem Wirtswechsel. Sie befallen als Zwischenwirte verschiedene wasserlebende und terrestrische Gliederfüßer, vor allem Insekten und Krebstiere, und als Endwirte Fische, Amphibien, Vögel und Säugetiere. Bis heute sind etwa 1100 Arten mit Körperlängen zwischen wenigen Millimetern und 70 Zentimetern beschrieben worden. Die Tiere sind in allen Entwicklungsstadien darmlos und nehmen ihre Nahrung über das Tegument auf, ein Kanalsystem in der Außenhaut. Zudem sind alle bekannten Arten getrenntgeschlechtlich. Namensgebend ist der hakenbewehrte Rüssel, mit dem sich die Tiere in der Darmwand der Wirte verankern.

Kratzwürmer werden in der klassischen zoologischen Taxonomie als Tierstamm betrachtet, nach heutigem Kenntnisstand handelt es sich bei ihnen jedoch um abgeleitete Rädertierchen (Rotatoria).

Merkmale

Anatomie der Adulttiere

Körperbau und äußere Anatomie

 src=
Hakenbewehrter Rüssel von Rhadinorhynchus spec.

Die Kratzwürmer haben einen dreiteilig gegliederten Körper. Dabei ist der Rumpf (Metasoma), der die gesamten inneren Organe beherbergt, der größte Abschnitt, während der Hals und der Rüssel oder das Scolex (gemeinsam als Präsoma bezeichnet) nur einen kleinen Teil der Körperlänge ausmachen. Eine Bauch- und Rückenseite lässt sich bei den Kratzwürmern weder äußerlich noch anhand der Organlagen festlegen; die Lagebestimmung wurde bei ihnen aufgrund der Organe der nahe verwandten Bdelloida festgelegt, bei denen die Gonaden immer auf der Bauchseite (ventral) und das Gehirn immer auf der Rückenseite (dorsal) liegt. Die Anzahl und die Anordnung der Zellen während der Entwicklung ist bei den meisten Arten arttypisch und stabil (Eutelie), nur die Anzahl der Keimzellen nimmt ständig zu. Bei den meisten Arten sind die Weibchen deutlich länger und kräftiger gebaut als die Männchen.

Der Rüssel ist mit nach hinten gerichteten Haken bestückt, die der Anheftung im Darm des Wirtes dienen und denen die Tiere ihren wissenschaftlichen Namen Acanthocephala verdanken. Bei vielen Arten, vor allem bei Vertretern der Palaeacanthocephala und der Eoacanthocephala, sitzen auch am Hals, der den Übergang zwischen Rüssel und Rumpf darstellt, und am Vorderteil des Rumpfes Haken oder ungekrümmte Dornen. Der Rumpf ist meistens glattwandig oder gerunzelt; bei einigen Arten wie etwa Mediorhynchus taeniatus besitzt er eine nur äußerlich vorhandene Pseudosegmentierung, die ihnen das Aussehen eines segmentierten Wurmes verleiht.

 src=
Corynosoma wegeneri
 src=
Schemazeichnung eines Kratzwurmes

Das Tegument kann bei den sehr großen Arten bis zu zwei Millimeter dick werden und wird, ebenso wie viele andere Gewebe dieser Tiere, von einem Syncytium gebildet. Die Grundlage dieses Zellverbandes bilden bei den meisten Arten etwa 6 bis 20 Einzelzellen, deren angrenzende Zellmembranen sich auflösen und somit gruppenspezifisch ein Gewebe mit vielen kleinen oder deutlich weniger sehr großen Zellkernen bilden. Die Zellkerne vergrößern sich im Laufe der Entwicklung und werden durch ständige Mitosen polyploid, bei vielen Arten verästeln sie sich und erreichen Durchmesser von bis zu zwei Millimetern. Besonders bei großen Arten zerfallen die Zellkerne ohne mitotische Teilung in viele kleine Bruchstücke. In der Epidermis liegen zudem Kollagenfasern, die an der Außenseite vorwiegend parallel zur Körperrichtung und in den unteren Schichten ringförmig verlaufen und so die Epidermis stabilisieren. Der äußerste Bereich ist dichter als der innere, bildet jedoch keinen Panzer. Diese Schicht ist von zahlreichen Einstülpungen durchzogen, die ein komplexes Lakunensystem bilden, welches der Ernährung dient.

Organsysteme und innere Anatomie

Das Verdauungssystem ist bei den Kratzwürmern vollständig zurückgebildet und kommt auch bei den Larven nicht vor. Die Nahrungsaufnahme erfolgt stattdessen durch die Haut (siehe unten).

Unterhalb der Epidermis liegt eine Ringmuskel- und eine dünnere Längsmuskelschicht aus Muskeln, die zentral einen Hohlraum besitzen und deren Lumen untereinander und mit dem Lakunensystem verbunden sind. Auch diese Muskelgewebe bestehen aus verschmolzenen Zellen (Syncytium). Als Gegenpart bzw. Antagonist dieser Muskulatur dient das sogenannte Hydroskelett der Tiere; die flüssigkeitsgefüllte Leibeshöhle erzeugt einen Gegendruck zur Muskelanspannung und bewirkt so eine Streckung und Erweiterung in den nichtangespannten Körperpartien. Die Muskulatur der Rüsselscheide besteht dagegen aus kreuzweise übereinandergelagerten Muskelfasern. Vom Hals ragen zwei zapfenartige Auswüchse der Epidermis in das Metasoma und enden am Rumpf im vorderen Drittel. Diese so genannten Lemnisci sind von Muskulatur umgeben, die den Hals und den Rüssel zurückziehen kann (Hals- und Rüsselretraktoren) und somit als Antagonist der Rüsselmuskulatur dient. Die Lemnisci selbst spielen eine zentrale Rolle für die Hydraulik des Rüssels, der sich mit ihrer Hilfe drehen und im Darm des Wirtes verhaken kann.

Innerhalb der zweigeteilten Leibeshöhle befinden sich mehrere Hohlraumsysteme. So gibt es neben dem beschriebenen Lakunensystem ursprünglich zwei Ligamentsäcke mit mesodermaler Umhüllung im Rumpf sowie eine davon getrennte Höhle im Rüssel. Die Ligamentsäcke sind durch einen Ligamentstrang, wahrscheinlich ein Relikt des ursprünglichen Darms, teilweise getrennt. Die Ligamentsäcke lösen sich bei den Palaeacanthocephala im Adultstadium auf, sodass die Ligamenthöhlen und die Leibeshöhle miteinander verschmelzen.

Das Nervensystem der Kratzwürmer ist aufgrund der endoparasitischen Lebensweise sehr stark reduziert und dient vor allem der Innervation der Muskulatur. So besitzen sie ein zentrales Zerebralganglion an der Rückenseite der Rüsselscheide, welches bei den meisten Arten aus nur 73–86 Nervenzellen besteht. Von diesem zieht ein Paar Hauptnerven bauchwärts in den Rumpf. Die Männchen besitzen hier ein weiteres Ganglion aus etwa 30 Nervenzellen in der Penispapille. Als Sinnesorgane sind nur wenige Tastsensillen an der Rüsselspitze und am Hals nachgewiesen.

Auch die Exkretion erfolgt wie die Ernährung fast ausschließlich über die Epidermis, nur sehr große Arten aus der Familie der Oligacanthorhynchidae besitzen in zwei Büscheln angeordnete, einfach gebaute Protonephridien, mit denen sie Exkrete aus der Leibeshöhle filtern und über die Kloake ausführen. Diese Protonephridien sind neben den Spermien die einzigen Organe der Kratzwürmer, die Kinozilien besitzen. Die Geschlechtsorgane liegen im hinteren, bauchwärts gerichteten Teil des unteren Ligamentsacks. Die Männchen besitzen ein bis zwei Paar Hoden sowie eine artspezifische Anzahl von so genannten Zementdrüsen – Klebedrüsen, die bei der Kopulation eingesetzt werden. Beide münden über die Penispapille in der Bursa copulatrix. Die Weibchen besitzen keine Ovarien. Diese sind in kleine Ballen aufgelöst, die im Ligamentsack und bei den Palaeacanthocephala in der Leibeshöhle frei flottieren. Die Ovarialballen bestehen jeweils aus zwei Syncitien, wobei das innere die Eier bildet, während das äußere die Ernährung des Ballens gewährleistet.[1]

Karyotyp

Die Anzahl der Chromosomen der Kratzwürmer ist bei allen Arten sehr gering und liegt meistens bei etwa sechs oder acht Chromosomen insgesamt. Bei einigen Arten, etwa dem Riesenkratzer, gibt es zudem unterschiedliche Geschlechtschromosomen, sodass beim Männchen der heterozygote Typ XY und beim Weibchen der homozygote Typ XX vorliegt. Bei vielen anderen Arten gibt es dagegen nur gleichförmige Geschlechtschromosomen, bei ihnen fehlt dem Männchen ein X-Chromosom und es besitzt entsprechend den Typ X0 und hat ein Chromosom weniger als das Weibchen. Bei Acanthocephalus ranae liegt bei beiden Geschlechtern der Chromosomentyp XY vor.[2]

Anatomie der Entwicklungsstadien

Bei den Kratzwürmern werden drei Entwicklungsstadien unterschieden (Acanthor, Acanthella und Cystacanthus), die je nach Quelle als eigenständige Larven oder als Subformen der jeweils nachfolgenden Entwicklungsstufe betrachtet werden. Als eindeutige Larve gilt in diesem Kontext häufig nur der Acanthor, während die Acanthella sowie der Cystacanthus häufig als Subadulte angesehen werden.

Acanthor

Der Acanthor ist die früheste Larvenform der Kratzwürmer. Er ist bei der Eiablage des adulten Weibchens bereits voll entwickelt und verlässt den Darm des Wirtes in einer mehrschichtigen Eischale. Diese wird erst verlassen, wenn sich der Acanthor im Darm des Zwischenwirts befindet, wo er sich in die Darmwand einbohrt. Die Eischale besteht dabei aus vier lichtundurchlässigen Schichten, die jeweils durch Zwischenschichten voneinander getrennt sind. Die Schichten unterscheiden sich innerhalb der Kratzwürmer in ihrem Aufbau und stellen ein wichtiges Merkmal für die systematische Einordnung der Arten dar. So enthalten bei allen Kratzwürmern die beiden äußeren Eischalen ausgehärtetes Keratin und sind teilweise durch Keratinspangen miteinander verbunden. Innerhalb der Archiacanthocephala enthält auch die dritte Schicht noch Keratin, während dies bei den Palaeacanthocephala und Eoacanthocephala fehlt. Außerdem beinhaltet die innerste Eischale der Archiacanthocephala und Palaeacanthocephala Chitin, welches den Eoacanthocephala fehlt. Vor allem die äußeren Schichten bieten dem Acanthor Schutz im Verdauungstrakt der Zwischenwirte und quellen durch den Einfluss von Verdauungsenzymen auf und platzen, sodass der Acanthor im Darm freigesetzt wird.

Der Acanthor besteht in der vollständig ausdifferenzierten Form im Wesentlichen aus drei unterschiedlichen Syncytien, dem vorderen, dem zentralen und dem epidermalen Syncytium. Wie die adulten Tiere besitzen sie keinen Darm, dieser wird auch in der Embryonalentwicklung nicht angelegt. Das vordere Syncytium (frontal syncytium) beinhaltet viele elektronendichte Vesikel sowie größere Vesikel, die eine schleimähnliche Substanz enthalten, deren Zweck bislang ungeklärt ist. Das zentrale Syncytium (central syncytium) beinhaltet vor allem kondensierte und unkondensierte Zellkerne und ist häufig mit zehn subepidermalen und zwei Retraktor-Muskelsträngen verbunden, die die Bewegung und Verformung des Acanthors ermöglichen und wahrscheinlich aus dem zentralen Syncytium gebildet werden. Den Hauptteil des Körpers bildet das epidermale Syncytium (epidermal syncytium). Dieses bildet die epidermale Umhüllung der Larve mit einem untereinander verbundenen Lakunensystem sowie den größten Teil der Körpermasse. In ihm sind ebenfalls Zellkerne sowie verschiedene, teils mit schleimähnlichen Substanzen gefüllte, Vesikel enthalten. Auf der Epidermis bilden sich artspezifisch kleinere Körperstacheln im hinteren Bereich sowie kräftigere Haken im vorderen Bereich aus, die zum Eindringen in die Darmwand des Zwischenwirts benötigt werden.

Die Inhaltsstoffe der verschiedenen Vesikel im frontalen und epidermalen Syncytium sind bislang nur sehr rudimentär erforscht. Man nimmt an, dass sie beim Eindringen in den Darm sowie bei der Inaktivierung der Immunabwehr im Zwischenwirt eine zentrale Rolle spielen. So gibt der Acanthor beispielsweise Chitinasen (Enzyme zum Abbau von Chitin) ab.[3]

Acanthella

Sobald der Acanthor das Darmlumen verlassen und sich in die Darmwand und später in die Leibeshöhle des Zwischenwirtes eingebohrt hat, beginnt die Larve sich umzuorganisieren und eine Acanthella zu bilden. Dabei sind sämtliche Prozesse der Organogenese bis zur Bildung des Cystacanthus kontinuierlich. Mit der Umorganisation verlagert sich die Hauptachse des Körpers um 90° und die äußere Umhüllung des Acanthor dehnt sich, um zum Tegument der Acanthella zu werden. Aus der Außenmembran des Teguments wachsen filamentöse Auswüchse, die eine schwammähnliche Umhüllung der Larve bilden und dabei auch Blutzellen (Hämocyten) des Zwischenwirtes einschließen können. Sie teilt sich im weiteren Verlauf in eine innere und eine äußere Umhüllung und löst sich von der Epidermis der Larve, wodurch zwischen beiden ein im Lichtmikroskop granulär erscheinender, wahrscheinlich flüssigkeitsgefüllter Zwischenraum entsteht.

Das zentrale Syncytium teilt sich auf und bildet die Entwicklungskerne der späteren Organe, die nun nach und nach ausdifferenzieren. In der späten Acanthella bildet sich der Rüssel, der später häufig mit dem gesamten Vorderende in die Rüsselscheide eingezogen wird, wodurch die Larve ein zystenähnliches Aussehen erhält. Der Übergang zur infektiösen Larve, dem Cystacanthus, schließt sich an.[4]

Cystacanthus

Der Cystacanthus ist die infektiöse Form der Acanthella, wobei sich der Name auf die zystenartige Form dieses Stadiums bei den größeren Arten der Kratzwürmer, vor allem beim Riesenkratzer, bezieht. Bei den meisten Kratzwürmern sind die infektiösen Stadien allerdings gebogen und damit „wurstförmig,“ wodurch sie den ausgewachsenen Tieren mit eingezogenem Rüssel entsprechen und demnach häufig als Subadulte angesehen werden. Die Geschlechtsorgane sind bei ihnen meist schon sehr weit ausgebildet, jedoch durch einen deutlichen Abstand von der massiven Körperwand der Tiere getrennt. Die Poren und Lakunen der Epidermis sind weitestgehend verschlossen und es wird keine Nahrung aufgenommen, ansonsten gibt es jedoch keine anatomischen Unterschiede zu den Adulttieren.[5]

Verbreitung und Wirtsspektrum

Kratzwürmer sind weltweit in ihren marin, limnisch wie auch terrestrisch lebenden Wirtstieren zu finden. Dabei gibt es eine Reihe von Arten, die sich auf einzelne Wirtsorganismen spezialisiert haben und entsprechend auch nur in deren Verbreitungsgebiet vorkommen. So existieren beispielsweise Arten, die nur in australischen Beuteltieren oder in antarktischen Robben parasitieren. Sehr spezifische und räumlich begrenzte Arten werden auch heute noch neu beschrieben, darunter etwa die erst 2007 beschriebene Acanthocephalus reunionensis in Süßwasseraalen auf der Insel Réunion im Indischen Ozean[6] oder Pomphorhynchus moyanoi aus Süßwasserfischen in Zentralchile.[7]

Viele Arten, vor allem Parasiten von Fischen, besitzen jedoch ein relativ unspezifisches Wirtspektrum und können entsprechend bei vielen Tierarten und in einem großen Gebiet nachgewiesen werden. Einzelne Arten parasitieren in kosmopolitischen Nutztieren wie dem Hausschwein oder dem Nutzgeflügel oder in weltweit verbreiteten Kulturfolgern wie der Wanderratte und sind entsprechend ebenfalls weltweit anzutreffen.

Lebensweise

Verankerung im Wirt

 src=
Die Infektion mit Pomphorhynchus spec. ist aufgrund der darmperforierenden Verankerung von außerhalb des Fischdarms erkennbar

Innerhalb der Kratzwürmer unterscheidet man parasitologisch zwischen Arten, die sich nur in der Schleimhaut des Darmlumens verankern und solchen, die zur Verankerung den Darm des Endwirtes mit ihrem Rüssel durchdringen (perforieren).

Nicht perforierende Arten besitzen im Regelfall einen sehr kurzen Rüssel und eine entsprechend ebenfalls nur kurze Rüsselscheide. Sie verhaken sich innerhalb der Darmzotten und dringen mit dem Rüssel nicht bis in die Muskelschicht des Darmes ein. Im Regelfall ist bei ihnen weniger als die Hälfte des Rüssels von Darmgewebe des Wirts umgeben. Dies kann durch den Darmaufbau des Wirtes bedingt sein: So besitzen etwa Forellenfische eine Kompaktschicht oder der Flussbarsch eine Kollagenschicht, die die Darmwand verstärken und so eine Perforation durch Arten ohne entsprechende kollagenabbauende Enzyme nicht ermöglichen, aber als Widerlager für die Rüsselhaken dienen. Zu diesen Arten gehören unter anderen die Fischkratzer Acanthocephalus lucii und Echinorhynchus truttae, die auch in kleineren Fischarten ohne eine verstärkende Schicht keine Penetration vornehmen, sowie die meisten in terrestrischen Wirbeltieren lebenden Archiacanthocephala einschließlich des potentiellen Humanparasiten Moniliformis moniliformis. Einige dieser Arten können sich auch wieder aus der Darmwand lösen und die Position verändern sowie potentiell auch im Adultstadium von einem Tier auf einen größeren Räuber übertragen werden, wie dies für Neoechinorhynchus rutili mehrfach nachgewiesen ist. Bei hohem Wurmbefall im Darm kommt es vor, dass sich auch typischerweise perforierende Arten nur in den inneren Schichten des Darms verhaken und so das Potential zur Positionsveränderung behalten.

 src=
Bulbus bei Pomphorhynchus spec.

Diesen Arten stehen perforierende Arten gegenüber, die einen langen Halsbereich und Rüssel besitzen und meistens auch einen Bulbus, eine blasenartige Verdickung ausbilden, die der endgültigen Verankerung hinter der Darmwand dient. Dieser Bulbus kann sich wie bei den Pomphyrhynchus-Arten an der Rüsselspitze oder wie bei Eocollis arcanus am Vorderende des Rumpfes befinden. Bei der Perforation kann artspezifisch das rasche Eindringen des bezahnten Rüssels in die Darmwand durch die eiweiß- und kollagenabbauende Wirkung von Enzymen ähnlich dem Trypsin unterstützt werden, die im Bereich des Rüssels in das Darmgewebe abgegeben werden und dieses hier auflösen. Perforierende Arten verlassen die Position, an der sie sich eingehakt haben, nicht mehr und können auch nicht mit dem Darmstrom verdriftet werden. Bei Arten wie Pomphyrhynchus laevi, Eocollis arcanus oder Acanthocephalus anguillae, die typischerweise perforierend sind, kann es bei sehr kleinen Parasiten oder bei ungeeigneten Wirten sogar vorkommen, dass der Darm mit dem gesamten Körper durchdrungen wird und sich die Würmer außerhalb des Darms im Bauchfell befinden und dort absterben. Zu den perforierenden Kratzern gehört auch der Riesenkratzer, der bei Menschen und Schweinen den Darm ebenfalls vollständig durchdringen kann und nachfolgend im Bauchfell abstirbt.

Ernährung

Acanthocephala Pomphorhynchus 4.jpg

Die Nahrungsaufnahme der Kratzwürmer erfolgt ausschließlich über die Epidermis, wodurch die Würmer auf eine parenterale Ernährung durch ihren Wirt angewiesen sind. Zu diesem Zweck befindet sich im Inneren des epidermalen Syncytiums ein umfangreiches Lakunensystem mit ringförmigen Hauptkanälen, die durch Querkanäle verbunden sind. Es ist mit den äußeren Einstülpungen der Epidermis sowie mit der hohlen Hautmuskulatur unterhalb der Epidermis verbunden, hat jedoch keine Eröffnung in die Leibeshöhle. Umgeben ist die Epidermis mit einer etwa einen Mikrometer dicken Glykokalyx, mit deren Hilfe Nährstoffe, vor allem Proteine und Monosaccharide, aus dem Darminhalt des Wirts angebunden, aufgenommen und in das Lakunensystem eingebracht werden. Die Flüssigkeit des Systems wird durch Kontraktionen des Tieres in Bewegung gehalten, wodurch eine Verteilung im Körper gewährleistet ist.

Das Lakunensystem des Rumpfs und das des Rüssels sind voneinander getrennt. Auch in der Rüsselscheide findet eine entsprechende Nahrungsaufnahme statt. Hier sammeln sich Zellen und Flüssigkeiten, die durch die Verwundung des Darmes durch den Parasiten frei werden. Der Kratzer nimmt auf diesem Weg vor allem Lipide in Form von Triglyceriden sowie Vitamin A auf, die bei vielen Fischen und Vögeln in der Darmwand eingelagert sind. Für diese Lipidaufnahme spielt vor allem das Apikalorgan an der Rüsselspitze bzw. in der Rüsselscheide eine wichtige Rolle, die bislang nicht vollständig aufgeklärt werden konnte.

Fortpflanzung und Entwicklung

Alle Kratzwürmer sind getrenntgeschlechtlich, es gibt also männliche und weibliche Tiere. Eine Parthenogenese wie bei den nahe verwandten Bdelloida oder eine ungeschlechtliche Vermehrung kommt bei ihnen nicht vor. Bei der Begattung umgreift das Männchen mit der Bursa copulatrix das Hinterende des Weibchens und stülpt diese dann ein, wodurch das weibliche Hinterende mit der Geschlechtsöffnung in die Bursa gezogen wird. Danach presst es die in der Bursa liegende Penispapille in die Vagina des Weibchens und gibt die Spermien in diese ab. Diese sind fadenförmig (filiform) mit einer Länge von 20 bis 80 Mikrometern und freischwimmend, sie weisen weder Mitochondrien noch ein Akrosom auf. Sie bewegen sich aktiv zu den Ovarialballen der Weibchen und befruchten dort die noch im Ballen befindlichen Eier.

Die befruchtete Eizelle (Zygote) beginnt nach der Verschmelzung der Zellkerne des Spermiums und des Eies mit einer Furchung von zwei sich bildenden und fusionierenden Polkörpern, die ähnlich einer Spiralfurchung mit einer Aufteilung in Mikromere und Makromere beginnt. Um die frühe Zygote bildet sich eine Befruchtungsmembran. Die Zellmembranen der entstehenden Zellen lösen sich sehr früh auf und bilden so die Syncytien, aus denen der spätere Körper des Acanthor besteht. Das Ei wird im Verlauf der Embryonalentwicklung spindelförmig und um den Embryo lagern sich ausgehend von einer einfachen Umhüllung mehrere Eischalen, die verhärten. Während dieser Entwicklung verlässt das Ei den Ovarialballen und flottiert nun frei im Ligamentsack der Mutter.

Über einen Sortiermechanismus an der Uterusglocke werden die fertig entwickelten Eier aus der Körperflüssigkeit aussortiert und abgelegt. Dafür saugt die Uterusglocke, die sich am Eingang des Uterus im ventralen Ligamentsack befindet, alle Eier ein und drückt sie in eine Sortiervorrichtung, bei der die dünnen, spindelförmigen Eier in den Uterus gepresst und die plumperen, noch nicht fertig entwickelten Eier, in den dorsalen Ligamentsack zurückgeführt werden. Über diese Pumpfunktion wird die in den Ligamentsäcken befindliche Flüssigkeit in eine dauerhafte Strömung gebracht, durch die die Eier vom hinteren Teil des dorsalen Sacks in den Vorderkörper und danach wieder in den ventralen Sack gelangen. Die im Uterus befindlichen Eier werden in den Darm des Wirtes abgegeben und gelangen mit dessen Kot ins Freie. Dabei legen die Kratzwürmer als Parasiten eine sehr große Menge Eier ab. Beim Riesenkratzer handelt es sich dabei um täglich rund 80.000 Eier, um die Verluste auszugleichen, die in der späteren Entwicklung zwangsläufig entstehen.

Ein Teil der Eier wird von den Zwischenwirten im freien Wasser oder im Boden aufgenommen, wobei in den Eischalen vieler Kratzwürmer Zucker oder andere Stoffe enthalten sind, die die Attraktivität erhöhen. Im Darm des Zwischenwirts verlässt der Acanthor die Eischale, nachdem diese durch den Einfluss der Verdauungsenzyme aufgequollen und brüchig geworden ist und bohrt sich in die Darmwand sowie einige Wochen später in die Leibeshöhle der Tiere hinein. Das Immunsystem des Zwischenwirts reagiert auf den Eindringling, indem die Hämocyten eine dünne Zystenhülle um die Larve bilden. Innerhalb der Zyste entwickelt sich der Acanthor zur Acanthella und bildet den ausstülpbaren Rüssel und weitere anatomische Besonderheiten des Tieres aus. Die Acanthella wird abschließend zum Dauerstadium, der infektiösen Larve oder Cystacanthus, die über einen langen Zeitraum infektiös bleibt.

Erst wenn ein Endwirt den Zwischenwirt und mit ihm den infektiösen Cystacanthus aufnimmt, kann die Entwicklung zum Abschluss gebracht werden. Im Darm des neuen Wirts befreit sich der Cystacanthus aus der Zystenhülle und heftet sich mit Hilfe seines hakenbewehrten Rüssels in der Darmwand fest. Handelt es sich nicht um den endgültigen Wirt, sondern einen Fehl- oder Wartewirt, bohrt sich der Cystacanthus erneut durch den Darm und enzystiert dort abermals. Beim Endwirt entwickelt er sich dagegen zum vollausgebildeten Adultwurm und bleibt im Darm, wo er sich ernährt und Nachkommen bildet.

Evolution und Systematik

Da die Kratzwürmer als Endoparasiten in anderen Tieren leben und zudem keinerlei fossilisierbare Hartteile besitzen, sind sie als Fossilien nicht nachgewiesen. Auch bei den nahe verwandten Taxa gibt es keinen Fossilbeleg, sodass über das evolutive Alter dieser Gruppen nur spekuliert werden kann.

Äußere Systematik

 src=
Rhadinorhynchus spec.

Die Kratzwürmer bilden mit sehr hoher Wahrscheinlichkeit eine natürliche Gruppe, ein so genanntes Monophylum, welche einem gemeinsamen Vorfahren entstammt und keine weiteren Tiergruppen enthält. Über verschiedene molekularbiologische Untersuchungen sowie morphologische Vergleiche wurde plausibel nachgewiesen, dass ihre nächsten Verwandten die ebenfalls freilebenden Bdelloida darstellen, die in der klassischen Systematik zu den Rädertierchen (Rotatoria) gezählt werden.[8][9]

Anatomisch wird diese These unterstützt. Begründet wird die Zuordnung vor allem durch die bei beiden Gruppen vorkommende Zellkonstanz (Eutelie), den syncytialen Aufbau der Epidermis mit für beide Gruppen typischen Einsenkungen, den Lemniski, die nur bei Kratzwürmern und verschiedenen Rädertierchen vorkommen, dem ultrastrukturellen Feinbau des Rüsselretraktors und dem Bau und Verlauf des Ligamentstrangs, der dem rückgebildeten Darm von verschiedenen Rädertierchen entspricht.

Aufgrund dieser Ergebnisse stellen die Rädertierchen in der klassischen Zusammenstellung keine natürliche Gruppierung dar und müssten um die Kratzwürmer ergänzt werden. In dem Fall ist die aktuelle Einteilung beider Gruppen als Stamm in der klassischen Taxonomie nicht länger vertretbar, sie wird in neueren Publikationen nicht mehr verwendet. Die gemeinsame Gruppe aus Kratzwürmern und Rädertierchen wird als Taxon oft Syndermata benannt.

Innere Systematik

Hauptartikel: Systematik der Kratzwürmer

Als Indizien für die Monophylie der Kratzwürmer können eine Reihe von nur ihnen gemeinsamen Merkmalen, so genannten Apomorphien, benannt werden. Hierzu zählen unter anderen die sehr spezifische Epidermis mit dem nur bei den Kratzwürmern existierenden Lakunensystem zur Ernährung der Tiere, der ausstülpbare Rüssel mit den Haken, die Ligamentsäcke sowie die sehr spezielle Ausbildung der weiblichen Geschlechtsorgane mit der spezialisierten Uterusglocke.

Die Kratzwürmer enthalten drei als Klassen eingestufte Taxa, die sich vor allem in ihrer Größe und dem Wirtsspektrum sowie einigen morphologischen Merkmalen unterscheiden. Hierbei spielen insbesondere die Ausgestaltung des Ligamentsackes, die Lage der Hauptkanäle des Lakunensystems sowie die Anzahl der Zementdrüsen beim Männchen eine wesentliche Rolle, außerdem werden der Aufbau der Eischalen, die Merkmale des Lebenszyklus (Zwischen- und Endwirte) sowie molekularbiologische Merkmale für die Einteilung zugrunde gelegt.[10][11] All diese Merkmale legen nahe, dass es sich bei den drei Klassen um monophyletische Gruppen handelt:

Bedeutung für den Menschen

Als Parasit des Menschen

Als Parasit für den Menschen kommt den Kratzwürmern nur eine sehr unbedeutende Rolle zu. Der Mensch kommt zwar prinzipiell als Endwirt für den Riesenkratzer sowie für einige kleinere Arten in Frage, die Infektion ist allerdings extrem unwahrscheinlich und damit sehr selten. So wäre der normale Weg, sich mit dem Cystacanthus des Riesenkratzers anzustecken, der Verzehr einer infizierten Käferlarve. Aus dem Iran wurde 2007 beispielsweise der Fall eines Kleinkindes bekannt, das sich mit dem Kratzer Moniliformis moniliformis infizierte, nachdem es Dreck sowie eine Schabe in den Mund genommen hatte.[12]

Nach Mehlhorn & Piekarski 2002 können in Ländern, in denen Insekten als Nahrung genutzt werden, die Infektionen mit Riesenkratzern regional sehr hoch sein. So soll es in manchen Regionen Chinas mehr Darmoperationen zur Entfernung von Riesenkratzern als zur Behandlung von Blinddarmentzündungen geben.[2]

Wirtschaftliche Bedeutung als Haus- und Nutztierparasit

Die Macracanthorhynchose des Hausschweines ist vor allem in Ländern und Regionen anzutreffen, in denen Schweine in offener Weidehaltung gehalten werden. In den meisten Regionen Mitteleuropas, in denen Schweinehaltung heute als intensive Stallhaltung betrieben wird, kommt sie dagegen nicht vor. International ist die Macracanthorhynchose eine relativ häufig anzutreffende Parasitose.

Acanthocephalosen spielen dagegen in der Wassergeflügelzucht und der Fischzucht sowie dem Fischfang eine sehr große Rolle, da Kratzwürmer bei diesen Tieren sehr häufig vorkommen können. Einzelne Enten können dabei von bis zu 150 Würmern befallen sein; Ein solcher Befall führt zu starken Verletzungen der Darmschleimhaut und resultiert in Durchfall und massiven Darmblutungen.

In der Fischzucht führt ein starker Befall mit Kratzern zu Wachstumsstörungen und anderen Beschwerden der Zuchttiere. Kratzwürmer mit weit in die Muskelschicht eindringendem Rüssel können bereits an der Darmaußenseite durch die Bindegewebskapseln erkannt werden. Bei starkem Befall kommt es bei einigen Fischen zu einem Hervortreten der Augen, so vor allem bei Forellenfischen mit starkem Befall mit Echinorhynchis truttae. Im Fall einer akuten Bauchfellentzündung ist eine Behandlung nicht mehr möglich.

In zoologischen Gärten kam es vor allem in den 1960er bis 1980er Jahren sehr häufig zu Infektionen von Primaten durch Kratzwürmer, vor allem durch Moniliformis moniliformis und Prosthenorchis elegans. Dabei spielte der Übertragungsweg über Schaben eine große Rolle, die in den Gehegen der Tiere sehr häufig zu finden sind. Über strengere Hygienevorschriften ist diese Häufung seit den 1990er Jahren stark zurückgegangen, aber auch heute noch sterben regelmäßig Primaten an einer durch Kratzer hervorgerufenen Bauchfellentzündung.[2]

Behandlung und Prävention

Eine gezielte Behandlung durch chemische Präparate beim Riesenkratzer ist kaum etabliert und im Regelfall auch nicht notwendig, da dieser weder wirtschaftliche noch veterinärmedizinische Konsequenzen hat. Im Fall eines starken Befalls bei Jungschweinen können verschiedene Wirkstoffe eingesetzt werden, darunter vor allem Mehrfachbehandlungen mit makrocyclischen Laktonen wie Ivermectin, bei dem für eine siebentägige Behandlung ein Abgang von 86 bis 100 % der Kratzwürmer nachgewiesen ist. Als präventive Maßnahmen können vor allem die Reduzierung der Zwischenwirte sowie die Verlagerung der Haltung von der Weidehaltung auf die Stallhaltung benannt werden; beide haben dazu geführt, dass in Mitteleuropa der Befall mit dem Riesenkratzer stark zurückgegangen ist und heute als nicht mehr existent angesehen wird.

Bei Geflügel werden Mittel wie Fenbendazol als wirksam eingestuft, die ebenfalls vor allem eine Lösung der Kratzer bewirken sollen. Auch hier ist die Stallhaltung und die kontrollierte Wassergabe eine effektive Prävention.

Die Diagnose der Acanthocephalose der Fische erfolgt bei den befallenen Fischen im Regelfall erst nach deren Tötung durch eine gründliche Inspektion des Darmes. Bei Massenbefall in der Teichwirtschaft werden vor allem in der Forellenzucht Medikamente in das Trockenfutter gemischt, die die Kratzwürmer austreiben sollen. Dabei handelt es sich um Di-n-butylzinnoxid, welches über mehrere Tage über das Futter gegeben wird. Präventiv können befallene Fische abgefischt werden, um den Parasitenbefall zu mindern. Außerdem werden sehr stark befallene Gewässer trockengelegt und gekalkt, um die Zwischenwirte und damit die Larven der Parasiten abzutöten.

Bleianzeiger im Wasser

Durch ihre parasitische Lebensweise in Fischen akkumulieren Kratzwürmer und andere Endoparasiten limnischer und mariner Fische vor allem Schwermetalle sehr viel intensiver als ihre Wirte. Aus diesem Grunde werden die in den Fischen lebenden Kratzwürmer vor allem als Anzeiger für den Bleigehalt in Gewässern untersucht.[13]

Einzelnachweise

Die Informationen dieses Artikels entstammen zum größten Teil den unter Literatur angegebenen Quellen, darüber hinaus werden folgende Quellen zitiert:

  1. Der gesamte Abschnitt basiert vor allem auf Lorenzen 1996 sowie dem Artikel Acanthocephala in Mehlhorn 2001
  2. a b c nach Mehlhorn & Piekarski 2002
  3. Der gesamte Abschnitt basiert vor allem auf dem Artikel Acanthor in Mehlhorn 2001
  4. Der gesamte Abschnitt basiert vor allem auf dem Artikel Acanthella in Mehlhorn 2001
  5. Der gesamte Abschnitt basiert vor allem auf dem Artikel Cystacanth in Mehlhorn 2001
  6. L.R. Smales, P. Sasal, H. Taraschewski: Acanthocephalus reunionensis n sp (Acanthocephala: Echinorhynchidae), a parasite of Anguilla species (Anguillidae) from Reunion Island. Parasite 14 (2), 2007: S. 131–134 (Abstract)
  7. V.L: Olmos, E.M. Habit: A new species of Pomphorhynchus (Acanthocephala: Palaeacanthocephala) in freshwater fishes from central Chile. Journal of Parasitology 93 (1), 2007: S. 179–183 (Abstract)
  8. James R. Garey, Thomas J. Near, Michael R. Nonnemacher1, Steven A. Nadler: Molecular evidence for Acanthocephala as a subtaxon of Rotifera. Journal of Molecular Evolution 43 (3), 1996; S. 287–292 (Abstract)
  9. Martín García-Varela, Gerardo Pérez-Ponce de León, Patricia de la Torre, Michael P. Cummings, S.S.S. Sarma, Juan P. Laclette: Phylogenetic Relationships of Acanthocephala Based on Analysis of 18S Ribosomal RNA Gene Sequences. Journal of Molecular Evolution 50 (6), 2000; S. 532–540 (Abstract)
  10. Thomas J. Near: Acanthocephalan Phylogeny and the Evolution of Parasitism. Integrative and Comparative Biology 42, 2002; S. 668–677. (Volltext; PDF; 236 kB)
  11. Phylogenetic Relationships of the Acanthocephala Inferred from 18S Ribosomal DNA Sequences. Molecular Phylogenetics and Evolution 10 (3), 1998; S. 287–298. (Volltext@1@2Vorlage:Toter Link/cima.uprm.edu (Seite nicht mehr abrufbar, Suche in Webarchiven) i Info: Der Link wurde automatisch als defekt markiert. Bitte prüfe den Link gemäß Anleitung und entferne dann diesen Hinweis.)
  12. F. Berenji, A. Fata, Z. Hosseininejad: A case of Moniliformis moniliformis (Acanthocephala) infection in Iran. Korean Journal of Parasitology 45 (2), 2007: S. 145–148 (Abstract)
  13. Experimental Studies on Lead Accumulation in the Eel-Specific Endoparasites Anguillicola crassus (Nematoda) and Paratenuisentis ambiguus (Acanthocephala) as Compared with their Host, Anguilla anguilla. Archives of Environmental Contamination and Toxicology 37 (2), 1999; S. 190–195 (Abstract)
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia Autoren und Herausgeber
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia DE

Kratzwürmer: Brief Summary ( الألمانية )

المقدمة من wikipedia DE

Die Kratzwürmer oder Kratzer (Acanthocephala; von griech. ἄκανθος akanthos = „Dorn“ und κεφαλή kephale = „Kopf“) sind eine Gruppe von Darmparasiten mit obligatorischem Wirtswechsel. Sie befallen als Zwischenwirte verschiedene wasserlebende und terrestrische Gliederfüßer, vor allem Insekten und Krebstiere, und als Endwirte Fische, Amphibien, Vögel und Säugetiere. Bis heute sind etwa 1100 Arten mit Körperlängen zwischen wenigen Millimetern und 70 Zentimetern beschrieben worden. Die Tiere sind in allen Entwicklungsstadien darmlos und nehmen ihre Nahrung über das Tegument auf, ein Kanalsystem in der Außenhaut. Zudem sind alle bekannten Arten getrenntgeschlechtlich. Namensgebend ist der hakenbewehrte Rüssel, mit dem sich die Tiere in der Darmwand der Wirte verankern.

Kratzwürmer werden in der klassischen zoologischen Taxonomie als Tierstamm betrachtet, nach heutigem Kenntnisstand handelt es sich bei ihnen jedoch um abgeleitete Rädertierchen (Rotatoria).

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia Autoren und Herausgeber
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia DE

Acanthocephala ( البوسنية )

المقدمة من wikipedia emerging languages

Acanthocephala (grč. ἄκανθος – akanthos = bodlja, trn + κεφαλή - kephale = glava) je koljeno parazitskih crva (glista), na večini jezika poznatih kao akantokefale, bodjoglavi crvi/gliste ili bodljikavi crvi, okarakterizirani su prisustvom uvlačivog proboscisa (rila). Naoružani šiljcima, pomoću kojih probijaju zid probavnog trakta svog domaćina. Akanthocephala imaju složeni životni ciklus parazit, sa najmanje dva domaćina, koji mogu biti beskičmenjaci, ribe, vodozemci, ptice i sisari.[3][4][5] Opisano ih je oko 1.420 vrsta .[6][7]

Smatralo se da je Acanthocephala diskretno odvojeno koljeno. Nedavna analiza genoma pokazala su njihovo porijeklo i da ih treba ih smatrati visoko modificiranim rotiferama.[8] Ovaj objedinjeni takson poznat je pod nazivom Syndermata.

Historija

Najraniji prepoznatljivi opis Acanthocephala - crva s proboscisom naoružanim kukama - napravio je italijanski autor Francesco Redi (1684)[9] In 1771, Joseph Koelreuter proposed the name Acanthocephala.[9] Philipp Ludwig Statius Müller, 1776 ih je neovisno označio kao Echinorhynchus.[9] Karl Rudolphi ih je 1809 formalno imenovao kao Acanthocephala.

Filogenija

Akantocefale su visoko prilagođene parazitskom načinu života, a kroz evolucijske procese su izgubili mnoge organe i strukture. Zbog toga je utvrđivanje odnosa s drugim višim vrstama prema morfološkim obilježjima problematično. Flogenetička analiza ribosomnog gena 18S otkrila je da su akantocefale najtešnje povezane sa rotiferama. Moguće je da su bliže dvama razredima rotifera, Bdelloidea i Monogononta, nego razredu Seisonidea. Njihovi nazivi i odnosi prikazani su u slijedečem kladogramu:


Syndermata

Seisonida



Eurotatoria

Bdelloidea



Monogononta




Acanthocephala





Tri razreda rotifera i Acanthocephala tvore kladus zvani Syndermata.[10] Ovaj kladus je uključen u Platyzoa.

Sada važi podjela u četiri razreda:

Monofiletski Archiacanthocephala je sestrinski takson kladusa koji sadrži Eoacanthocephala i monofiletski Palaeacanthocephala.[11]

Studija redoslijeda gena u mitohondrijama sugeriše da su Seisonidea i Acanthocephala sestrinski kladusi i da je Bdelloidea sestrinski kladus ovoj grupi.[12]

Pregled

Koljeno akantocefala u carstvu životinja (Animallia) uključuje parazite mikroskopske veličine. Tijelo se sastoji od rilice (proboscis), vratnog dijela bez trnova i trupa sa trnovima. Veličina im je obučno manja od dva centimetra, ali mogu da budu i veći, a ponekad i manji od milimetra. Tjelesni zid se sastoji od kutikule, epidermea, lakunarnog sistema, bazne membrane i mišićnih slojeva. Unutra je tjelesna duplja, tipa pseudoceloma. Nemaju crijevnog sistema, a hranu primaju cijelom površinom tijela. Žive kao paraziti u crijevima kičmenjaka (riba, ptica i sisara, a larve u insektma i rakovima. Najpoznatija je vrsta Macracanthorhynchus hirudinaceus (Pallas, 1781) .

Klasifikacija

Postoji ukupno 946 vrsta akantocefala, u četiri razreda: Archiacanthocephala (177 današnjih vrsta), Eoacanthocephala (248), Palaeacanthocephala (765) i Polyacanthocephala (4) [13].

Carstvo Animalia

Galerija

Također pogledajte

Reference

  1. ^ [1] ITIS Acanthocephala Rudolphi, 1802
  2. ^ ITIS Acanthocephala Taxon author: Koelreuter
  3. ^ de Buron, I.; Golvan, Y. J. (1986). "Les hôtes des Acanthocéphales. I — Les Hôtes intermédiaires". Annales de Parasitologie Humaine et Comparée. 61 (5): 581–592. doi:10.1051/parasite/1986615581. ISSN 0003-4150.
  4. ^ Golvan, Y. J.; De Buron, I. (1988). "Les hôtes des Acanthocéphales. II — Les hôtes définitifs. 1. Poissons". Annales de Parasitologie Humaine et Comparée. 63 (5): 349–375. doi:10.1051/parasite/1988635349. ISSN 0003-4150. PMID 3059956.
  5. ^ Roberts, Larry S.; Janovy, Jr., John (2009). Foundations of Parasitology (Eighth izd.). McGraw-Hill. str. 502. ISBN 9780073028279.
  6. ^ Freeman, Scott, Lizabeth Allison, Michael Black, Greg Podgorski, and Kim Quillin. Biological Sciences. 5th ed. Glenview, Il: Pearson, 2014. 638. Print.
  7. ^ Encyclopedia of Life, pristupljeno 24. 7. 2015
  8. ^ Shimek, Ronald (januar 2006). "Nano-Animals, Part I: Rotifers". Reefkeeping.com. Pristupljeno 27. 7. 2008.
  9. ^ a b c Crompton 1985, p. 27
  10. ^ Ruppert, Edward E.; Fox, Richard S & Barnes, Robert D. (2004), Invertebrate zoology : a functional evolutionary approach (7th izd.), Belmont, CA: Thomson-Brooks/Cole, ISBN 978-0-03-025982-1, p. 788ff. – see particularly p. 804
  11. ^ Weber, M; Wey-Fabrizius Alexandra, R; Podsiadlowski, L; Witek, A; Schill Ralph, O; Sugár, L; Herlyn, H; Hankeln, T (januar 2013). "Phylogenetic analysis of endoparasitic Acanthocephala based on mitochondrial genomes suggests secondary loss of sense organs". Mol Phylogenet Evol. 66 (1): 182–189. doi:10.1016/j.ympev.2012.09.017. PMID 23044398.
  12. ^ Sielaff, M; Schmidt, H; Struck, TH; Rosenkranz, D; Mark Welch, DB; Hankeln, T; Herlyn, H (mart 2016). "Phylogeny of Syndermata (syn. Rotifera): Mitochondrial gene order verifies epizoic Seisonidea as sister to endoparasitic Acanthocephala within monophyletic Hemirotifera". Mol Phylogenet Evol. 96: 79–92. doi:10.1016/j.ympev.2015.11.017. PMID 26702959.
  13. ^ Catalogue of Life: 2019 Annual Checklist pristupljeno 23. srpnja 2019

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Autori i urednici Wikipedije
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

Acanthocephala ( الإسكتلنديون )

المقدمة من wikipedia emerging languages

Acanthocephala (Greek ἄκανθος, akanthos, thorn + κεφαλή, kephale, heid) is a phylum o parasitic wirms kent as acanthocephalans, thorny-heidit wirms, or spiny-heidit wirms, chairacterised bi the presence o an eversible proboscis, airmed wi spines, that it uises to pierce an hauld the gut waw o its host.

References

  1. Crompton 1985, p. 27
  2. Koelreuter, I. T. (1770). "Descriptio cyprini rutili, quem halawel russi vocant, historico-anatomica". Novi Commentarii Academiae Scientiarum Imperialis Petropolitanae. 15: 494–503.
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia authors and editors
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

Acanthocephala ( التاغالوغية )

المقدمة من wikipedia emerging languages

Ang Acanthophala ay isang phylum sa kahariang Animalia.

Talababa

  1. Crompton 1985, p. 27

Sanggunian

  • Crompton, David William Thomasson; Nickol, Brent B.: Biology of the Acanthocephala, Cambridge University Press, 1985, p. 27. [1]
Mayroong kaugnay na impormasyon sa Wikispecies ang Acanthocephala


Hayop Ang lathalaing ito na tungkol sa Hayop ay isang usbong. Makatutulong ka sa Wikipedia sa nito.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Mga may-akda at editor ng Wikipedia
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

Acanthocephala ( الأوكيتانية (بعد 1500) )

المقدمة من wikipedia emerging languages

Los acantocefals (verms de cap espinós) son de pichons animals vermifòrmes parasits dels vertebrats. Se caracterizan per un proboscis retractable portant d'espinas corbadas en rèire que lor permet de s'acrocar a la paret intestinala de lors òstes.

Se ne coneis actualament 1150 espècias en 3 classas e 4 familhas :

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia authors and editors
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

Acanthocephala: Brief Summary ( البوسنية )

المقدمة من wikipedia emerging languages

Acanthocephala (grč. ἄκανθος – akanthos = bodlja, trn + κεφαλή - kephale = glava) je koljeno parazitskih crva (glista), na večini jezika poznatih kao akantokefale, bodjoglavi crvi/gliste ili bodljikavi crvi, okarakterizirani su prisustvom uvlačivog proboscisa (rila). Naoružani šiljcima, pomoću kojih probijaju zid probavnog trakta svog domaćina. Akanthocephala imaju složeni životni ciklus parazit, sa najmanje dva domaćina, koji mogu biti beskičmenjaci, ribe, vodozemci, ptice i sisari. Opisano ih je oko 1.420 vrsta .

Smatralo se da je Acanthocephala diskretno odvojeno koljeno. Nedavna analiza genoma pokazala su njihovo porijeklo i da ih treba ih smatrati visoko modificiranim rotiferama. Ovaj objedinjeni takson poznat je pod nazivom Syndermata.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Autori i urednici Wikipedije
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

Acanthocephala: Brief Summary ( التاغالوغية )

المقدمة من wikipedia emerging languages

Ang Acanthophala ay isang phylum sa kahariang Animalia.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Mga may-akda at editor ng Wikipedia
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

Acanthocephala: Brief Summary ( الإسكتلنديون )

المقدمة من wikipedia emerging languages

Acanthocephala (Greek ἄκανθος, akanthos, thorn + κεφαλή, kephale, heid) is a phylum o parasitic wirms kent as acanthocephalans, thorny-heidit wirms, or spiny-heidit wirms, chairacterised bi the presence o an eversible proboscis, airmed wi spines, that it uises to pierce an hauld the gut waw o its host.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia authors and editors
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

Acanthocephalos ( اللغة الوسيطة (الرابطة الدولية للغات المساعدة) )

المقدمة من wikipedia emerging languages

Le acanthocephalos (Acanthocephala) es un phylo de Spiralia.

Nota
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia authors and editors
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

Haagwirmer ( اللغة الفريزية الشمالية )

المقدمة من wikipedia emerging languages
Amrum.pngTekst üüb Öömrang

Haagwirmer (Acanthocephala; faan griichisk ἄκανθος akanthos = „suurn“ an κεφαλή kephale = „hood“) san parasiiten uun a siarem. Diar jaft at wel son 1100 slacher faan.

Det as ei gans seeker, wäär haagwirmer en aanjen stam san of ferlicht en onerstam faan a weldiarten (Rotifera).

Iindialang

Jo slacher wurd uun schauer klasen iindiald:

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia authors and editors
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

Haagwirmer: Brief Summary ( اللغة الفريزية الشمالية )

المقدمة من wikipedia emerging languages

Haagwirmer (Acanthocephala; faan griichisk ἄκανθος akanthos = „suurn“ an κεφαλή kephale = „hood“) san parasiiten uun a siarem. Diar jaft at wel son 1100 slacher faan.

Det as ei gans seeker, wäär haagwirmer en aanjen stam san of ferlicht en onerstam faan a weldiarten (Rotifera).

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia authors and editors
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

Haokwörm ( الليمبرجيشية )

المقدمة من wikipedia emerging languages

De haokwörm of kratswörm (Letien: Acanthocephala) vörmen 'ne stam van klein óngewerveldje en parasitair wörm. De weitesjappelike naam is aafgelèdj gewaore van 't Grieks: ακανθος akanthos "stekel" en κεφαλη kephalè "kop".

De meiste vanne ruum 1200 besjreve saorte waere 1 toet 2 cm lank.

Haokvörm kómmen algemeint veur in 't maag-dermstèlsel van óngerwerveldje, vèsse, amfibieje, veugel en zougdere. Ze danken häöre naam ane trögkploeajing van 't kopoetènj, wodoor ze 'taanzich van 'nen haok höbbe. Ze zeen klein en höbbe sniejendje móndjdeiler of tenj womit ze zich vashäöken anen dermwandj. De eikes óntwikkele zich inne boetewerreld toet lerf die oraal waeren opgenómmen of dore hoed vanne gashieër nao binne kómme en den later inne derm belanje.

De lerf dringe via de hoed binne en vinjen häöre waeg via 't hert, de lónge, de lóchpiep enne sloekderm nao d'n dónnen derm, wo ze zich mit blood en dermweefsel veuje. Ze kónne behuuerlike infeksjes veroearzake in 't spiesvertaeringsstèlsel.

Taxonomie

Recèntelik waere de haokwörm same mitte rajerdere (Rotifera) óngere klaad Gnathifera gezatte óngere naam Syndermata.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia authors and editors
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

Haokwörm: Brief Summary ( الليمبرجيشية )

المقدمة من wikipedia emerging languages
 src= Corynosoma wegeneri.

De haokwörm of kratswörm (Letien: Acanthocephala) vörmen 'ne stam van klein óngewerveldje en parasitair wörm. De weitesjappelike naam is aafgelèdj gewaore van 't Grieks: ακανθος akanthos "stekel" en κεφαλη kephalè "kop".

De meiste vanne ruum 1200 besjreve saorte waere 1 toet 2 cm lank.

Haokvörm kómmen algemeint veur in 't maag-dermstèlsel van óngerwerveldje, vèsse, amfibieje, veugel en zougdere. Ze danken häöre naam ane trögkploeajing van 't kopoetènj, wodoor ze 'taanzich van 'nen haok höbbe. Ze zeen klein en höbbe sniejendje móndjdeiler of tenj womit ze zich vashäöken anen dermwandj. De eikes óntwikkele zich inne boetewerreld toet lerf die oraal waeren opgenómmen of dore hoed vanne gashieër nao binne kómme en den later inne derm belanje.

De lerf dringe via de hoed binne en vinjen häöre waeg via 't hert, de lónge, de lóchpiep enne sloekderm nao d'n dónnen derm, wo ze zich mit blood en dermweefsel veuje. Ze kónne behuuerlike infeksjes veroearzake in 't spiesvertaeringsstèlsel.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia authors and editors
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

Боцкоглавци ( المقدونية )

المقدمة من wikipedia emerging languages

Боцкоглавците (науч. Acanthocephala) се група која вклучува најчесто мали и облигатно-паразитски црвовидни животни, со околу 1000 видови, што го прави овој тип среден по големина. Ларвите на овие организми паразитираат во хемоцелот на членконогите (ракови, стоногалки и инсекти), додека возрасните живеат во системот за варење на ’рбетниците (во прв ред тоа се коскените риби). Речиси сите се космополитски организми (поседуваат голема валенца на домаќини), освен неколку, кои имаат ограничена географска распространетост (строго специфични за домаќинот). Исто така, боцкоглавци се најдени и во риби кои живеат во абисалот и ултраабисалот.

Боцкоглавците имаат напреден план на градба на своето тело, односно поседуваат примарна телесна празнина (псевдоцелом), но кај нив отсуствува сегментација. За разлика од останатите паразитски животни, тие не се толку распространети и чести.[1]

Морфолошки одлики

Обоеноста на телото кај боцкоглавците варира од бела, жолта, кафеава, црвена или портокалова боја, но повеќето видови се безбојни. Возрасните форми достигнуваат должина од неколку милиметри до 60 см, а најдолги се претставниците од класата Archiacanthocephala. Телото не е поделено на сегменти, но неколку видови покажуваат псевдосегментација. Боцкоглавците се полово диморфни, што се огледува во тоа што женките се обично поголеми од мажјаците.

 src=
Рилка на претставник од родот Rhadinorhynchus sp.

Телото на овие животни може да се подели на три дела: риличен дел (пробосцис), вратен дел и трупен дел. Рилката (риличниот дел, пробосцис) е потенок израсток на антериорниот крај, кој може да се испушти од телото и повторно да се врати во него (ретрактибилност). Таа е наоружана со кутикуларни израстоци – куки, со кои паразитот се прикачува за цревото на домаќинот. Всушност, по овие куки типот го добил своето име (грчки akante - трн, kephale - глава). Куките може да се распоредени во редови или надолжно, што е во зависност од видот. Некои претставници како дополнителна структура поседуваат еден апикален орган чија функција е најверојатно сетилна. Рилката се враќа (односно увртува) назад во телото со помош на активноста на мускулите ретрактори, кои ја сместуваат во риличен рецептакулум, едно шупливо мускулно мевче што виси во предниот дел од трупот. Меѓутоа, рилката се издава од телото со помош на хидрауличен притисок (причинет од псевдоцеломската и лакунарната течност). Риличниот рецептакулум со помош на парни мускули е прицврстен за телесниот ѕид и цревото. Странично од рецептакулумот се наоѓаат посебни шупливи органи наречени лемнисци (латински lemniscus - врвка) кои содржат систем од канали. Бидејќи епидермисот на боцкоглавците е исполнет со лакуни (меурести простори), се смета дека лемнисците служат како складишта за лакунарната течност која се истиснува во нив за време на ретракцијата на рилката. Вратниот дел обично нема боцки или куки, а поседува сетилни структури. Трупот е најголемиот телесен дел. Присуството на куки или боцки на трупниот дел е важен критериум при детерминацијата на овие животни.

Анатомски одлики и физиологија

Телесната празнина на Acanthocephala е од псевдоцеломски тип и во неа се сместени сите органи и органски системи. Телесниот ѕид е составен од три дела. Кутикулата е бесструктурна покривка која го штити паразитот од стомачните ензими на домаќинот. Епидермисот е сличен со оној на цевчестите црви по тоа што е од синцициелна природа, но кај боцкоглавците е многу подебел. Тој е исполнет со лакуни и поседува големи амебоидни јадра. Мускулниот слој е претставен со два потслоеви: надворешен слој од кружни шупливи мускули и внатрешен слој од надолжни мускули. Под нив се наоѓа псевдоцеломот. Во него се наоѓаат сите внатрешни органи. Тие се изведени од еден лигамент кој се протега средишно долж псевдоцеломот.

Овие животни не поседуваат систем за варење во ниту една фаза од својот животен циклус, како резултат на длабокиот ендопаразитски начин на живот. Готовата храна ја впиваат преку целата телесна површина. Меѓутоа, податоците за исхраната на овие организми се ограничени, бидејќи е проучен метаболизмот на само неколку видови. Откриено е дека како главен супстрат за метаболизмот на боцкоглавците се јаглехидратите, а како главен краен продукт е етанолот. При внесот на моносахариди се забележани механизми на активен транспорт, како и хидролитичка активност на плазмалемата од површинските клетки на интегументот. Ензимска активност е локализирана и во површинските длабнатинки на интегументот. Тие ја зголемуваат апсорпционата површина и се сметаат за вонцитоплазматски варни органели. Познати се различни аминокиселини кои можат да се апсорбираат преку површината на интегументот (на специфични места за секоја аминокиселина), но нивната улога во метаболизмот не е се уште јасна. Липидите, пак, се апсорбираат и се складираат во лемнисците, меѓутоа постои несогласување околу тоа дали липидите се апсорбираат преку целата површина или само преку вратниот и риличниот регион. Иако можат да се најдат големи резерви на липиди во ткивата на акантоцефалите, сепак, се верува дека тие не се искористуваат во метаболизмот.

Циркулаторен и респираторен систем отсуствуваат, а нивната улога ја има преземено лакунарната и псевдоцеломската течност (слично како кај Nematoda). Екскреторниот систем е застапен само кај Archiacanthocephala, и тоа во вид на изменети протонефридии кои се адхерентни со репродуктивниот систем. Но, кај повеќето видови отсуствуваат посебни екскреторни органи.

Нервниот систем се состои од една церебрална ганглија сместена во риличниот рецептакулум од која поаѓаат две нервни стебла во ѕидот на рецептакулумот за да го инервираат ѕидот на трупот. Машките единки поседуваат и генитална и клоакална (бурсална) ганглија.

Репродуктивниот систем на мажјаците се состои од пар на семеници и специјализирани клетки означени како цементни жлезди. Продуктите од овие органи се изнесуваат преку копулаторен орган (пенис), сместен во копулаторна бурса или клоака (кај оние видови што поседуваат и протонефридии). Женките од Acanthocephala се карактеризираат по тоа што јајчникот постои како одделен орган само во раните стадиуми на развој, додека подоцна се распаѓа и дава слободнопливачки јајце клетки.

Поврзано

Наводи

  1. 1,0 1,1 Crompton 1985, стр. 27
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Автори и уредници на Википедија
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

Боцкоглавци: Brief Summary ( المقدونية )

المقدمة من wikipedia emerging languages

Боцкоглавците (науч. Acanthocephala) се група која вклучува најчесто мали и облигатно-паразитски црвовидни животни, со околу 1000 видови, што го прави овој тип среден по големина. Ларвите на овие организми паразитираат во хемоцелот на членконогите (ракови, стоногалки и инсекти), додека возрасните живеат во системот за варење на ’рбетниците (во прв ред тоа се коскените риби). Речиси сите се космополитски организми (поседуваат голема валенца на домаќини), освен неколку, кои имаат ограничена географска распространетост (строго специфични за домаќинот). Исто така, боцкоглавци се најдени и во риби кои живеат во абисалот и ултраабисалот.

Боцкоглавците имаат напреден план на градба на своето тело, односно поседуваат примарна телесна празнина (псевдоцелом), но кај нив отсуствува сегментација. За разлика од останатите паразитски животни, тие не се толку распространети и чести.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Автори и уредници на Википедија
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

Тикен баштуулар ( القيرغستانية )

المقدمة من wikipedia emerging languages
 src=
Cathayacanthus spinitruncatus.

Тикен баштуулар (лат. Acanthocephala) - мите курттар классы.

Алар омурткалуулардын ичегисинде жашайт. Денеси созулуңку, уз. 1-65 см. Тумшугунда тикендери бар, аны менен ээсинин ичеги капталына жабышат. Тикен баштуулардын ичегиси жок, бут денеси менен азыктанат. Бөлүп чыгаруу органы жөнөкөй канал (протонефридий) тибинде. Нерв системасы мээ түйүнүнөн жана андан тараган нервдерден турат. Тикен баштуулар айрым жыныстуу. Өөрчүшү метаморфоз жана ээсин алмаштыруу менен өтөт. Аралык ээси - рак сымалдар жана курт-кумурскалар.

Тикен баштуулар көп жуккан балык, куш жана сут эмүүчүлөр өлүмгө дуушар болот, кээдө кишиге да жугат.

Колдонулган адабияттар

  • Кыргыз Совет Энциклопедиясы. Башкы редактор Б. О. Орузбаева. -Фрунзе: Кыргыз Совет Энциклопедиясынын башкы редакциясы, 1980. Том 5. Пирс - Токкана. -656 б.
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia жазуучу жана редактор
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

Тикен баштуулар: Brief Summary ( القيرغستانية )

المقدمة من wikipedia emerging languages
 src= Cathayacanthus spinitruncatus.

Тикен баштуулар (лат. Acanthocephala) - мите курттар классы.

Алар омурткалуулардын ичегисинде жашайт. Денеси созулуңку, уз. 1-65 см. Тумшугунда тикендери бар, аны менен ээсинин ичеги капталына жабышат. Тикен баштуулардын ичегиси жок, бут денеси менен азыктанат. Бөлүп чыгаруу органы жөнөкөй канал (протонефридий) тибинде. Нерв системасы мээ түйүнүнөн жана андан тараган нервдерден турат. Тикен баштуулар айрым жыныстуу. Өөрчүшү метаморфоз жана ээсин алмаштыруу менен өтөт. Аралык ээси - рак сымалдар жана курт-кумурскалар.

Тикен баштуулар көп жуккан балык, куш жана сут эмүүчүлөр өлүмгө дуушар болот, кээдө кишиге да жугат.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia жазуучу жана редактор
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

कंटशीर्ष ( الهندية )

المقدمة من wikipedia emerging languages
 src=
ब्लूफिश में उपस्थित वयस्क पांफोरिंकस

कंटशीर्ष या कंटशुंडी (अकांथोसेफ़ाला, Acanthocephala), एक प्रकार की पराश्रयी अथवा परोपजीवी कृमियों की श्रेणी है जो पृष्ठवंशी प्राणियों (वर्टीब्रेट्स) की सभी श्रेणियों-स्तनपायियों, चिड़ियों, उरगमों, मेंढ़कों और मछलियों-में पाई जाती है। श्रेणी का यह नाम इसकी बेलनाकार आकृति तथा शिरोभाग में मुड़े हुए काँटों के कारण पड़ा है। काँटे कृमि को पोषक की आंत्र की दीवार में स्थापित करने का काम करते हैं।

परिचय

इस श्रेणी में कृमियों में मुख, गुदा तथा अंतत्र आदि पाचक अवयवों का सर्वथा अभाव रहता है। अतएव, पोषक से प्राप्त आत्मसात किया हुआ भोजन कृमि के शरीर की दीवार से व्याप्त होकर कृमि का पोषण करता है। भिन्न-भिन्न जातियों (स्पीशीज़) की कंटशुंडियों की लंबाई भिन्न होती है और दो मिलीमीटर से लेकर 650 मि.मि. तक पाई जाती है। किंतु प्रत्येक जाति के नर तथा नारी कृमि की लंबाई में बड़ा अंतर रहता है। सभी जातियों की कंटशुंडियों में नारी सर्वदा नर से अधिक बड़ी होती है। विभिन्न जातियों की आकृति में भी बड़ी भिन्नता पाई जाती है। किसी का शरीर लंबा, दुबला और बेलनाकार होता है तो किसी का पार्श्व से चिपटा, छोटा और स्थूल होता है। शरी की वतह चिकनी हो सकती है, किंतु प्राय: झुर्रीदार होती है। मांसपेशियों की कारण इनमें फैलने तथा सिकुड़ने की विशेष क्षमता होती है। शरीर का रंग पोषक के भोजन के रंग पर निर्भर रहता है। गंदे भूरे रंग से लेकर चमकीले रंग तक की कंटशुंडियाँ पाई जाती हैं।

इस श्रेणी का कोई भी सदस्य स्वतंत्र जीवन व्यतीत नहीं करता। सभी सदस्य अंत:परोपजीवी (एंडोपैरासाइट, endoparasite) होते हैं। और प्रत्येक सदस्य अपने जीवन की प्रारंभिक अवस्था (डिंभावस्था अर्थात्‌ लार्वल स्टेज) संधिपाद समुदाय की कठिनी (Crustacea) श्रेणी के प्राणी में और उत्तरार्ध अवस्था (वयस्क अवस्था अर्थात्‌ adult state) किसी पृष्ठविंशी प्राणी में व्यतीत करता है। सभी श्रेणियों के पृष्ठवंशी इन कंटशुंडियों के पोषक हो सकते हैं; यद्यपि प्रत्येक जाति किसी विशेष पृष्ठवंशी में ही पाई जाती हैं।

इस श्रेणी में परिगणित 300 जातियों का नामकरण हो चुका है और उनमें से अधिकांश मछलियों, चिड़ियों तथा स्तनपायियों में पाई जाती हैं। कंटशुंडी संसार के सभी भूभागों में पाई जाती है।

इस श्रेणी की मुख्य जाति (genus) शल्यतुंड (Echinorhynchus), वा बृहत्तुंड (Gigantorhynchus) है, जो सुअरों में पाई जाती है। इसकी लंबाई एक गज से भी अधिक तक की होती है। यह अपने पोषक की आंत्र की दीवार से अपने काँटों द्वारा, लटकी रहती है। जब इसका भ्रूण तैयार हो जाता है तब यह पोषक के मल के साथ शरीर से बाहर चली आती है। सुअर के मल को जब एक विशेष प्रकार का गुबरैला खाता है तब उस गुबरैले के भीतर यह भ्रूण पहुँचकर डिंभ (लार्वा) में विकसित हो जाता है। इस प्रकार के संक्रमित गुबरैले को जब सूअर खाता है तो डिंभ पुन: सूअर के आँत्र में पहुँच जाता है, जहाँ वह वयस्क हो जाता है। नवशल्यतुड (Neoechinorhynchus) एक अन्य उदाहरण है। यह कंटशुंडी वयस्क अवस्था में मछलियों तथा डिंभावस्था में प्रजालपक्ष डिंभों (Sialis larvae) में परोपजीवीजीवन व्यतीत करती हैं।

वर्गीकरण

पहले कंटशुंडी सूत्रकृमि (Nemathelminthes) समुदाय की श्रेणी में गिनी जाती थी, किंतु अब इसकी एक अलग श्रेणी निर्धारित की जा चुकी है। इस श्रेणी की वंशावली अभी अनिर्णीत है।

इस श्रेणी का वर्गीकरण विभिन्न वैज्ञानिकों ने भिन्न-भिन्न प्रकार से किया है, किंतु सबसे आधुनिक वर्गीकरण हाइमन का है। इन्होंने संपूर्ण श्रेणी को तीन वर्गों में विभक्त किया है :

  • (क) आदिकंटशुंडी (Archinacanthocephala),
  • (ख) पुराकंटशुंडी (Palaeacanthocephala) तथा
  • (ग) प्रादिकंटशुंडी (Coacanthocephala)।

इसी वर्गीकरण के मुख्य आधार शुंड (Proboscis) में वर्तमान काँटों की संख्या तथा कुछ अन्य विशेषताएँ हैं।

बाहरी कड़ियाँ

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
विकिपीडिया के लेखक और संपादक
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

कंटशीर्ष: Brief Summary ( الهندية )

المقدمة من wikipedia emerging languages
 src= ब्लूफिश में उपस्थित वयस्क पांफोरिंकस

कंटशीर्ष या कंटशुंडी (अकांथोसेफ़ाला, Acanthocephala), एक प्रकार की पराश्रयी अथवा परोपजीवी कृमियों की श्रेणी है जो पृष्ठवंशी प्राणियों (वर्टीब्रेट्स) की सभी श्रेणियों-स्तनपायियों, चिड़ियों, उरगमों, मेंढ़कों और मछलियों-में पाई जाती है। श्रेणी का यह नाम इसकी बेलनाकार आकृति तथा शिरोभाग में मुड़े हुए काँटों के कारण पड़ा है। काँटे कृमि को पोषक की आंत्र की दीवार में स्थापित करने का काम करते हैं।

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
विकिपीडिया के लेखक और संपादक
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

அக்காந்தொசெபலா ( التاميلية )

المقدمة من wikipedia emerging languages

அக்காந்தொசெபலா (Acanthocephala) என்பது ஒட்டுண்ணி புழு தொகுதி ஆகும். இவற்றின் வாழ்க்கை வட்டத்தில் ஒரு நிலையிலேனும் உணவு உட்கொள்ளுவதற்கான சிறப்பான உறுப்பு ஒன்றும் காணப்படுவதில்லை. இவற்றில் ஆண் வேறு, பெண்வேறு. முதிர்ச்சியடைந்த புழுக்கள் முதுகுநாணி உயிரினங்களின் குடலில் வாழ்வன. அந்த குடலில் இருக்கும் உணவைத் தம் உடலின் மேற் சுவர் வழியாகவே உள்ளுக்கு இழுத்துக்கொள்ளுகின்றன. இவற்றில் சில வகைகள் மிகச் சிறியவையாக, இரண்டு மில்லி மீட்டருக்கும் கிறைவான அளவில் இருக்கின்றன மேலும் சில இனங்கள் 500 மில்லி மீட்டர் அல்லது இருபது அங்குலத்துக்கு மேல் இருக்கும். பெண் புழுக்களைவிட ஆண் புழுக்கள் சிறியவையாக இருக்கும். இந்த ஒட்டுண்ணிகள் தமது ஆதாரப் பிராணிகளுக்குள்ளே அவற்றின் உணவின் வழியாகத்தான் எப்போதும் புகுகின்றன. இவற்றின் முதல் ஆதாரப் பிராணி ஒரு கணுக்காலி. அதிலிருந்து அதை இரையாகக் கொள்ளும் மற்றொரு பிராணி இதற்கு ஓம்புயிராக இருக்கலாம். அந்தப் பிராணியிலிருந்து அதை உட்கொள்ளும் மீன், நீர்நில வாழ்வன பறவைகள், பாலூட்டிகள் போன்ற முதுகுநாணிகளான உடம்புக்குள் வரலாம்.[1][2][3] இவற்றில் 1420 இனங்கள் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன.[4][5]

விளக்கம்

இந்தப் புழுக்களில் காணும் சிறப்பான உறுப்பாக உடலின் முன்முனையிலுள்ள நாக்குப்போல நீட்டத்தக்க உறிஞ்சி குழல் ஆகும். இதை தேவைப்படுப்மோது வெளியே நீட்டவும் உள்ளே இழுத்துக் கொள்ளவும் இயலும். இதன் உடல் மேல்பகுதியில் கொக்கி போன்ற முட்கள் இருக்கும். இந்த கொக்கிகளினால் இந்தப் புழுக்களானது ஆதர உயிரின் குடற் சுவரை நன்றாகப் பற்றிக்கொண்டிருக்கும். இவற்றில் பல இனப் புழுக்களின் உடம்பின் மேலும் முட்கள் இருக்கலாம். ஆண் பெண் புழுக்கள் இணை சேர்ந்து, பெண் புழுவின் உடலுக்குள் முட்டைகரு உருவாகி அவை ஆதாரப்பிராணியின் மலத்துடன் வெளியே வரும். இந்தக் கருப்பட்ட முட்டையை நிலத்திலுள்ள வண்டுகளின் லார்வாக்கள் உண்ணும்போது, அவற்றின் உணவுப்பாதையில் முட்டை பொரித்து அக்காந்தர் என்னும் நிலைமை அடைகிறது. அது வளர்ந்து உருமாறி அக்காந்தெல்லா நிலையடைகிறது. இந்த நிலையில்தான் இது வேறு பிராணிகள் உடலில் ஒட்டுண்ணியாகப் பற்றக்கூடிய ஆற்றலைக் கொண்டதாக ஆகிறது. வண்டின் லார்வாவில் உள்ளவரையிலும் அக்காந்தெல்லா முதிர்நிலை அடைவதில்லை. அந்த லார்வாவைப் பன்றி, பறவை போன்ற ஒரு முதுகுநாணி உண்டால் அதன் குடலில் அக்காந்தெல்லா நிலையைக் கடந்து முதிர்ச்சி நிலையடைகிறது.அப்போதுதான் இந்தப் புழுவின் வாழ்க்கை வட்டம் முழுமையடைகிறது.[6]

மேற்கோள்கள்

  1. de Buron, I.; Golvan, Y. J. (1986). "Les hôtes des Acanthocéphales. I — Les Hôtes intermédiaires". Annales de Parasitologie Humaine et Comparée 61 (5): 581–592. doi:10.1051/parasite/1986615581. பன்னாட்டுத் தர தொடர் எண்:0003-4150. http://www.parasite-journal.org/articles/parasite/abs/1986/05/parasite1986615p581/parasite1986615p581.html. open access publication - free to read
  2. Golvan, Y. J.; De Buron, I. (1988). "Les hôtes des Acanthocéphales. II — Les hôtes définitifs. 1. Poissons". Annales de Parasitologie Humaine et Comparée 63 (5): 349–375. doi:10.1051/parasite/1988635349. பன்னாட்டுத் தர தொடர் எண்:0003-4150. http://www.parasite-journal.org/articles/parasite/abs/1988/05/parasite1988635p349/parasite1988635p349.html. open access publication - free to read
  3. Roberts, Larry S.; Janovy, Jr., John (2009). Foundations of Parasitology (Eighth ). McGraw-Hill. பக். 502. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:9780073028279.
  4. Freeman, Scott, Lizabeth Allison, Michael Black, Greg Podgorski, and Kim Quillin. Biological Sciences. 5th ed. Glenview, Il: Pearson, 2014. 638. Print.
  5. Encyclopedia of Life, retrieved 24 July 2015
  6. "அக்காந்தொசெபலா". தமிழ்க் கலைக்களஞ்சியம் (முதல்) முதல். (1954). Ed. பெரியசாமி தூரன். சென்னை: தமிழ் வளர்சிக் கழகம். 4. அணுகப்பட்டது 15 மார்ச் 2019.
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
விக்கிபீடியா ஆசிரியர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்கள்
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

அக்காந்தொசெபலா: Brief Summary ( التاميلية )

المقدمة من wikipedia emerging languages

அக்காந்தொசெபலா (Acanthocephala) என்பது ஒட்டுண்ணி புழு தொகுதி ஆகும். இவற்றின் வாழ்க்கை வட்டத்தில் ஒரு நிலையிலேனும் உணவு உட்கொள்ளுவதற்கான சிறப்பான உறுப்பு ஒன்றும் காணப்படுவதில்லை. இவற்றில் ஆண் வேறு, பெண்வேறு. முதிர்ச்சியடைந்த புழுக்கள் முதுகுநாணி உயிரினங்களின் குடலில் வாழ்வன. அந்த குடலில் இருக்கும் உணவைத் தம் உடலின் மேற் சுவர் வழியாகவே உள்ளுக்கு இழுத்துக்கொள்ளுகின்றன. இவற்றில் சில வகைகள் மிகச் சிறியவையாக, இரண்டு மில்லி மீட்டருக்கும் கிறைவான அளவில் இருக்கின்றன மேலும் சில இனங்கள் 500 மில்லி மீட்டர் அல்லது இருபது அங்குலத்துக்கு மேல் இருக்கும். பெண் புழுக்களைவிட ஆண் புழுக்கள் சிறியவையாக இருக்கும். இந்த ஒட்டுண்ணிகள் தமது ஆதாரப் பிராணிகளுக்குள்ளே அவற்றின் உணவின் வழியாகத்தான் எப்போதும் புகுகின்றன. இவற்றின் முதல் ஆதாரப் பிராணி ஒரு கணுக்காலி. அதிலிருந்து அதை இரையாகக் கொள்ளும் மற்றொரு பிராணி இதற்கு ஓம்புயிராக இருக்கலாம். அந்தப் பிராணியிலிருந்து அதை உட்கொள்ளும் மீன், நீர்நில வாழ்வன பறவைகள், பாலூட்டிகள் போன்ற முதுகுநாணிகளான உடம்புக்குள் வரலாம். இவற்றில் 1420 இனங்கள் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
விக்கிபீடியா ஆசிரியர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்கள்
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

ಅಂಕುಶಕಪಾಲಿ ( الكانادا )

المقدمة من wikipedia emerging languages
 src=
Some key features of acanthocephalan morphology

ಅಂಕುಶಕಪಾಲಿ ( Acanthocephalia)ಮುಳ್ಳು ತಲೆ ಮತ್ತು ಸೊಂಡಿಲಿದ್ದು ಬಾಯಿ ಮತ್ತು ಆಹಾರನಾಳ ಇರದ ಪರಪುಷ್ಟ ಪ್ರಾಣಿ.[೧] ಇವುಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮೀನುಗಳು,ಅಕಶೇರುಕಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ .[೨] ಅಂಕುಶಕಪಾಲಿಯು ಸೆಸ್ಟೋಡ ಜೊತೆ ಈ ಲಕ್ಷಣವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಆದರು ಎರಡು ಗುಂಪುಗಳು ಸಂಬಂಧಿಸಿರುವುದಿಲ್ಲ. ವಯಸ್ಕರ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸಂಕುಲದ ಕರುಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದೆ ಹಾಗು ತಮ್ಮ ದೇಹದ ಮೂಲಕ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಜೀರ್ಣೀಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಪ್ರೊಬೋಸಿಸ್

ಪ್ರೋಟ್ರೂಡಿಬಲ್ ಪ್ರೊಬೋಸಿಸ್ ಸ್ಪೈನಿ ಕೊಕ್ಕೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಪ್ರೊಬೋಸಿಸ್ ಉಂಗುರಾಕಾರದ ಕೊಕ್ಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಈ ಕೊಕ್ಕೆಗಳು ೩ ಅಥವಾ ೪ ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತವೆ.

 src=
ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್ ಮೈಕ್ರೋಸ್ಕೋಪಿಯಿಂದ ನೋಟ

ಉಲ್ಲೇಖಗಳು

  1. ನವಕರ್ನಾಟಕ ವಿಜ್ಞಾನ-ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಪದಕೋಶ. ನವಕರ್ನಾಟಕ ಪಬ್ಲಿಷರ್ಸ್ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಲಿಮಿಟೆಡ್. pp. ೧. ISBN 818467198-9.
  2. Roberts, Larry S.; Janovy, Jr., John (2009). Foundations of Parasitology (Eighth ed.). McGraw- Hill. p. 502. ISBN 9780073028279. line feed character in |publisher= at position 8 (help)

ಬಾಹ್ಯ ಸಂಪರ್ಕಗಳು

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
ವಿಕಿಪೀಡಿಯ ಲೇಖಕರು ಮತ್ತು ಸಂಪಾದಕರು
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

ಅಂಕುಶಕಪಾಲಿ: Brief Summary ( الكانادا )

المقدمة من wikipedia emerging languages
 src= Some key features of acanthocephalan morphology

ಅಂಕುಶಕಪಾಲಿ ( Acanthocephalia)ಮುಳ್ಳು ತಲೆ ಮತ್ತು ಸೊಂಡಿಲಿದ್ದು ಬಾಯಿ ಮತ್ತು ಆಹಾರನಾಳ ಇರದ ಪರಪುಷ್ಟ ಪ್ರಾಣಿ. ಇವುಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮೀನುಗಳು,ಅಕಶೇರುಕಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ . ಅಂಕುಶಕಪಾಲಿಯು ಸೆಸ್ಟೋಡ ಜೊತೆ ಈ ಲಕ್ಷಣವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಆದರು ಎರಡು ಗುಂಪುಗಳು ಸಂಬಂಧಿಸಿರುವುದಿಲ್ಲ. ವಯಸ್ಕರ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸಂಕುಲದ ಕರುಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದೆ ಹಾಗು ತಮ್ಮ ದೇಹದ ಮೂಲಕ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಜೀರ್ಣೀಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
ವಿಕಿಪೀಡಿಯ ಲೇಖಕರು ಮತ್ತು ಸಂಪಾದಕರು
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia emerging languages

Acanthocephala ( الإنجليزية )

المقدمة من wikipedia EN

Acanthocephala /əˌkænθˈsɛfələ/[3] (Greek ἄκανθος, akanthos, thorn + κεφαλή, kephale, head) is a phylum of parasitic worms known as acanthocephalans, thorny-headed worms, or spiny-headed worms, characterized by the presence of an eversible proboscis, armed with spines, which it uses to pierce and hold the gut wall of its host. Acanthocephalans have complex life cycles, involving at least two hosts, which may include invertebrates, fish, amphibians, birds, and mammals.[4][5][6] About 1420 species have been described.[7][8]

The Acanthocephala were thought to be a discrete phylum. Recent genome analysis has shown that they are descended from, and should be considered as, highly modified rotifers.[9] This unified taxon is known as Syndermata.

History

The earliest recognisable description of Acanthocephala – a worm with a proboscis armed with hooks – was made by Italian author Francesco Redi (1684).[1] In 1771, Joseph Koelreuter proposed the name Acanthocephala.[1] Philipp Ludwig Statius Müller independently called them Echinorhynchus in 1776.[1] Karl Rudolphi in 1809 formally named them Acanthocephala.

Phylogeny

Acanthocephalans are highly adapted to a parasitic mode of life, and have lost many organs and structures through evolutionary processes. This makes determining relationships with other higher taxa through morphological comparison problematic. Phylogenetic analysis of the 18S ribosomal gene has revealed that the Acanthocephala are most closely related to the rotifers. They are possibly closer to the two rotifer classes Bdelloidea and Monogononta than to the other class, Seisonidea, producing the names and relationships shown in the cladogram below.

Syndermata

Seisonida

    Eurotatoria

Bdelloidea

   

Monogononta

     

Acanthocephala

       

The three rotifer classes and the Acanthocephala make up a clade called Syndermata.[10] This clade is placed in the Platyzoa.

A study of the gene order in the mitochondria suggests that Seisonidea and Acanthocephala are sister clades and that the Bdelloidea are the sister clade to this group.[11]

Currently the phylum is divided into four classes – Palaeacanthocephala, Archiacanthocephala, Polyacanthocephala and Eoacanthocephala. The monophyletic Archiacanthocephala are the sister taxon of a clade comprising Eoacanthocephala and the monophyletic Palaeacanthocephala.[12]

Morphology

Diagram of Acanthocephalan morphology
Some key features of acanthocephalan morphology

There are several morphological characteristics that distinguish acanthocephalans from other phyla of parasitic worms.

Digestion

Acanthocephalans lack a mouth or alimentary canal. This is a feature they share with the cestoda (tapeworms), although the two groups are not closely related. Adult stages live in the intestines of their host and uptake nutrients which have been digested by the host, directly, through their body surface. The acanthocephalans lack an excretory system, although some species have been shown to possess flame cells (protonephridia).

Proboscis

 src=
Scanning electron microscopy of proboscis of Cathayacanthus spinitruncatus[13]

The most notable feature of the acanthocephala is the presence of an anterior, protrudible proboscis that is usually covered with spiny hooks (hence the common name: thorny or spiny headed worm). The proboscis bears rings of recurved hooks arranged in horizontal rows, and it is by means of these hooks that the animal attaches itself to the tissues of its host. The hooks may be of two or three shapes, usually, longer, more slender hooks are arranged along the length of the proboscis, with several rows of more sturdy, shorter nasal hooks around the base of the proboscis. The proboscis is used to pierce the gut wall of the final host, and hold the parasite fast while it completes its life cycle.

Like the body, the proboscis is hollow, and its cavity is separated from the body cavity by a septum or proboscis sheath. Traversing the cavity of the proboscis are muscle-strands inserted into the tip of the proboscis at one end and into the septum at the other. Their contraction causes the proboscis to be invaginated into its cavity. The whole proboscis apparatus can also be, at least partially, withdrawn into the body cavity, and this is effected by two retractor muscles which run from the posterior aspect of the septum to the body wall.

Some of the acanthocephalans (perforating acanthocephalans) can insert their proboscis in the intestine of the host and open the way to the abdominal cavity.[14]

Size

The size of these animals varies greatly, some are measured to be a few millimetres in length to Gigantorhynchus gigas, which measures from 10 to 65 centimetres (3.9 to 25.6 in). A curious feature shared by both larva and adult is the large size of many of the cells, e.g. the nerve cells and cells forming the uterine bell. Polyploidy is common, with up to 343n having been recorded in some species.

Skin

The body surface of the acanthocephala is peculiar. Externally, the skin has a thin tegument covering the epidermis, which consists of a syncytium with no cell walls. The syncytium is traversed by a series of branching tubules containing fluid and is controlled by a few wandering, amoeboid nuclei. Inside the syncytium is an irregular layer of circular muscle fibres, and within this again some rather scattered longitudinal fibres; there is no endothelium. In their micro-structure the muscular fibres resemble those of nematodes.

Except for the absence of the longitudinal fibres the skin of the proboscis resembles that of the body, but the fluid-containing tubules of the proboscis are shut off from those of the body. The canals of the proboscis open into a circular vessel which runs round its base. From the circular canal two sac-like projections called the lemnisci run into the cavity of the body, alongside the proboscis cavity. Each consists of a prolongation of the syncytial material of the proboscis skin, penetrated by canals and sheathed with a muscular coat. They seem to act as reservoirs into which the fluid which is used to keep the proboscis "erect" can withdraw when it is retracted, and from which the fluid can be driven out when it is wished to expand the proboscis.

Nervous system

The central ganglion of the nervous system lies behind the proboscis sheath or septum. It innervates the proboscis and projects two stout trunks posteriorly which supply the body. Each of these trunks is surrounded by muscles, and this nerve-muscle complex is called a retinaculum. In the male at least there is also a genital ganglion. Some scattered papillae may possibly be sense-organs.

Life cycles

 src=
A diagram of the life cycle of Polymorphus spp.

Acanthocephalans have complex life cycles, involving a number of hosts, for both developmental and resting stages. Complete life cycles have been worked out for only 25 species.

Reproduction

The Acanthocephala are dioecious (an individual organism is either male or female). There is a structure called the genital ligament which runs from the posterior end of the proboscis sheath to the posterior end of the body. In the male, two testes lie on either side of this. Each opens in a vas deferens which bears three diverticula or vesiculae seminales. The male also possesses three pairs of cement glands, found behind the testes, which pour their secretions through a duct into the vasa deferentia. These unite and end in a penis which opens posteriorly.

In the female, the ovaries are found, like the testes, as rounded bodies along the ligament. From the ovaries, masses of ova dehisce into the body cavity, floating in its fluids for fertilization by male's sperm. After fertilization, each egg contains a developing embryo. (These embryos hatch into first stage larva.) The fertilized eggs are brought into the uterus by actions of the uterine bell, a funnel like opening continuous with the uterus. At the junction of the bell and the uterus there is a second, smaller opening situated dorsally. The bell "swallows" the matured eggs and passes them on into the uterus. (Immature embryos are passed back into the body cavity through the dorsal opening.) From the uterus, mature eggs leave the female's body via her oviduct, pass into the host's alimentary canal and are expelled from the host's body within feces.

Release

Having been expelled by the female, the acanthocephalan egg is released along with the feces of the host. For development to occur, the egg, containing the acanthor, needs to be ingested by an arthropod, usually a crustacean (there is one known life cycle which uses a mollusc as a first intermediate host). Inside the intermediate host, the acanthor is released from the egg and develops into an acanthella. It then penetrates the gut wall, moves into the body cavity, encysts, and begins transformation into the infective cystacanth stage. This form has all the organs of the adult save the reproductive ones.

The parasite is released when the first intermediate host is ingested. This can be by a suitable final host, in which case the cystacanth develops into a mature adult, or by a paratenic host, in which the parasite again forms a cyst. When consumed by a suitable final host, the cycstacant excysts, everts its proboscis and pierces the gut wall. It then feeds, grows and develops its sexual organs. Adult worms then mate. The male uses the excretions of its cement glands to plug the vagina of the female, preventing subsequent matings from occurring. Embryos develop inside the female, and the life cycle repeats.

Host control

Thorny-headed worms begin their life cycle inside invertebrates that reside in marine or freshwater systems. Gammarus lacustris, a small crustacean that inhabits ponds and rivers, is one invertebrate that the thorny-headed worm may occupy. This crustacean is preyed on by ducks and hides by avoiding light and staying away from the surface. However, when infected by a thorny-headed worm it becomes attracted toward light and swims to the surface. Gammarus lacustris will even go so far as to find a rock or a plant on the surface, clamp its mouth down, and latch on, making it easy prey for the duck. The duck is the definitive host for the acanthocephalan parasite. In order to be transmitted to the duck, the parasite's intermediate host (the gammarid) must be eaten by the duck. This modification of gammarid behavior by the acanthocephalan is thought to increase the rate of transmission of the parasite to its next host by increasing the susceptibility of the gammarid to predation.

It is thought that when Gammarus lacustris is infected with a thorny-headed worm, the parasite causes serotonin to be massively expressed. Serotonin is a neurotransmitter involved in emotions and mood. Researchers have found that during mating Gammarus lacustris expresses high levels of serotonin. Also during mating, the male Gammarus lacustris clamps down on the female and holds on for days. Researchers have additionally found that blocking serotonin releases clamping. Another experiment found that serotonin also reduces the photophobic behavior in Gammarus lacustris. Thus, it is thought that the thorny-headed worm physiologically changes the behavior of the Gammarus lacustris in order to enter the bird, its final host.

Examples of this behaviour include the Polymorphus spp. which are parasites of seabirds, particularly the eider duck (Somateria mollissima). Heavy infections of up to 750 parasites per bird are common, causing ulceration to the gut, disease and seasonal mortality. Recent research has suggested that there is no evidence of pathogenicity of Polymorphus spp. to intermediate crab hosts. The cystacanth stage is long lived and probably remains infective throughout the life of the crab.[15]

The life cycle of Polymorphus spp. normally occurs between sea ducks (e.g. eiders and scoters) and small crabs. Infections found in commercial-sized lobsters in Canada were probably acquired from crabs that form an important dietary item of lobsters. Cystacanths occurring in lobsters can cause economic loss to fishermen. There are no known methods of prevention or control.

Human infections

There is no known evidence of human infection being a common occurrence. However, there are many anecdotal claims of Acanthocephala showing up in stool with the insidious appearance of “rolled up tomato skins”. The earliest known infection was found in prehistoric man in Utah.[16] This infection was dated to 1869 ± 160 BC. The species involved was thought to be Moniliformis clarki which is still common in the area. The first report of an isolate in historic times was by Lambl in 1859 when he isolated Macracanthorhynchus hirudinaceus from a child in Prague. Lindemann in 1865 reported that this organism was commonly isolated in Russia. The reason for this was discovered by Schneider in 1871 when he found that an intermediate host, the scarabaeid beetle grub, was commonly eaten raw.[17] The first report of clinical symptoms was by Calandruccio who in 1888 while in Italy infected himself by ingesting larvae. He reported gastrointestinal disturbances and shed eggs in two weeks. Subsequent natural infections have since been reported.[18] Eight species have been isolated from humans to date.[19] Moniliformis moniliformis is the most common isolate. Other isolates include Acanthocephalus bufonis and Corynosoma strumosum.

See also

Notes

  1. ^ a b c d Crompton 1985, p. 27
  2. ^ Koelreuter, I. T. (1770). "Descriptio cyprini rutili, quem halawel russi vocant, historico-anatomica". Novi Commentarii Academiae Scientiarum Imperialis Petropolitanae. 15: 494–503.
  3. ^ "acanthocephalan". Oxford English Dictionary (Online ed.). Oxford University Press. (Subscription or participating institution membership required.)
  4. ^ de Buron, I.; Golvan, Y. J. (1986). "Les hôtes des Acanthocéphales. I — Les Hôtes intermédiaires". Annales de Parasitologie Humaine et Comparée. 61 (5): 581–592. doi:10.1051/parasite/1986615581. ISSN 0003-4150. open access
  5. ^ Golvan, Y. J.; De Buron, I. (1988). "Les hôtes des Acanthocéphales. II — Les hôtes définitifs. 1. Poissons". Annales de Parasitologie Humaine et Comparée. 63 (5): 349–375. doi:10.1051/parasite/1988635349. ISSN 0003-4150. PMID 3059956. open access
  6. ^ Roberts, Larry S.; Janovy Jr., John (2009). Foundations of Parasitology (Eighth ed.). McGraw-Hill. p. 502. ISBN 9780073028279.
  7. ^ Freeman, Scott, Lizabeth Allison, Michael Black, Greg Podgorski, and Kim Quillin. Biological Sciences. 5th ed. Glenview, Il: Pearson, 2014. 638. Print.
  8. ^ Encyclopedia of Life, retrieved July 24, 2015
  9. ^ Shimek, Ronald (January 2006). "Nano-Animals, Part I: Rotifers". Reefkeeping.com. Retrieved July 27, 2008.
  10. ^ Ruppert, Edward E.; Fox, Richard S. & Barnes, Robert D. (2004), Invertebrate zoology : a functional evolutionary approach (7th ed.), Belmont, CA: Thomson-Brooks/Cole, ISBN 978-0-03-025982-1, p. 788ff. – see particularly p. 804
  11. ^ Sielaff, M; Schmidt, H; Struck, TH; Rosenkranz, D; Mark Welch, DB; Hankeln, T; Herlyn, H (March 2016). "Phylogeny of Syndermata (syn. Rotifera): Mitochondrial gene order verifies epizoic Seisonidea as sister to endoparasitic Acanthocephala within monophyletic Hemirotifera". Mol Phylogenet Evol. 96: 79–92. doi:10.1016/j.ympev.2015.11.017. PMID 26702959.
  12. ^ Weber, M; Wey-Fabrizius Alexandra, R; Podsiadlowski, L; Witek, A; Schill Ralph, O; Sugár, L; Herlyn, H; Hankeln, T (January 2013). "Phylogenetic analysis of endoparasitic Acanthocephala based on mitochondrial genomes suggests secondary loss of sense organs". Mol Phylogenet Evol. 66 (1): 182–189. doi:10.1016/j.ympev.2012.09.017. PMID 23044398.
  13. ^ Amin, O. A; Heckmann, R. A; Ha, N. V. (2014). "Acanthocephalans from fishes and amphibians in Vietnam, with descriptions of five new species". Parasite. 21: 53. doi:10.1051/parasite/2014052. PMC 4204126. PMID 25331738. open access
  14. ^ "Acanthocephalans drilling Acipenser stellatus intestine". Parasites World. Archived from the original on July 4, 2013. Retrieved August 3, 2009.
  15. ^ Itämies, J.; Valtonen, E. T.; Fagerholm, H. P. (1980). "Polymorphus minutus (Acanthocephala) infestation in eiders and its role as a possible cause of death". Ann. Zool. Fenn. 17 (4): 285–289.
  16. ^ Moore, J. G.; Fry, G. F.; Englert, E. (March 21, 1969). "Thomy-headed worm infection in North American prehistoric man". Science. 163 (3873): 1324–1325. Bibcode:1969Sci...163.1324M. doi:10.1126/science.163.3873.1324. PMID 17807812. S2CID 6120428.
  17. ^ Schmidt, Gerald D. (June 1971). "Acanthocephalan infections of man, with two new records". The Journal of Parasitology. Allen Press on behalf of American Society of Parasitologists. 57 (3): 582–584. doi:10.2307/3277920. JSTOR 3277920. PMID 5090967.
  18. ^ Tada, I; Otsuji, Y; Kamiya, H; Mimori, T; Sakaguchi, Y; Makizumi, S (February 1983). "The first case of a human infected with an acanthocephalan parasite, Bolbosoma sp". The Journal of Parasitology. 69 (1): 205–8. doi:10.2307/3281300. JSTOR 3281300. PMID 6827437.
  19. ^ Haustein, T; Lawes, M; Harris, E; Chiodini, PL (June 2010). "An eye-catching acanthocephalan". Clinical Microbiology and Infection. 16 (6): 787–8. doi:10.1111/j.1469-0691.2009.02896.x. PMID 19689468.

References

 title=
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia authors and editors
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia EN

Acanthocephala: Brief Summary ( الإنجليزية )

المقدمة من wikipedia EN

Acanthocephala /əˌkænθoʊˈsɛfələ/ (Greek ἄκανθος, akanthos, thorn + κεφαλή, kephale, head) is a phylum of parasitic worms known as acanthocephalans, thorny-headed worms, or spiny-headed worms, characterized by the presence of an eversible proboscis, armed with spines, which it uses to pierce and hold the gut wall of its host. Acanthocephalans have complex life cycles, involving at least two hosts, which may include invertebrates, fish, amphibians, birds, and mammals. About 1420 species have been described.

The Acanthocephala were thought to be a discrete phylum. Recent genome analysis has shown that they are descended from, and should be considered as, highly modified rotifers. This unified taxon is known as Syndermata.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia authors and editors
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia EN

Acanthocephala ( الإسبانية، القشتالية )

المقدمة من wikipedia ES

Los acantocéfalos (Acanthocephala, del griego acanthus, "espina" y kephale, "cabeza") forman un grupo de gusanos parásitos caracterizados por la presencia de una probóscide invaginable erizada de espinas. Posee ciclos biológicos muy complejos, que implican a varios hospedadores intermedios, incluidos invertebrados, peces, anfibios, aves y mamíferos. Existen unas 1.100 especies descritas,[2]​ cuyo tamaño oscila desde unos pocos milímetros a 65 cm en Gigantorhynchus gigas. Los análisis genéticos los clasifican dentro de los rotíferos razón por la cual se incluye en ese filo.

Morfología y fisiología

Probóscide

La característica que dota de nombre al grupo es la presencia de una probóscide o trompa invaginable en el extremo anterior del cuerpo que está armada con ganchos o espinas que le permite fijarse firmemente a la mucosa del hospedador.

 src=
Anatomía de los acantocéfalos.
1: probóscide; 2: lemnisco; 3: bolsa de la probóscide; 4: ganglio nerviosos; 5: ligamento genital; 6: testículos; 7: glándulas del cemento.
 src=
Probóscide de Rhadinorhynchus mostrando sus espinas.
 src=
Detalle de las espinas de la probóscide de Rhadinorhynchus.

La probóscide se puede invaginar gracias a un músculo (músculo retractor de la probóscide) en un saco muscular denominado receptáculo de la probóscide . Este saco comienza en la capa muscular que se encuentra en la unión del cuello con la probóscide. El número de ganchos y espinas con que está armada la probóscide es variable según la especie y se emplea en taxonomía.

Pared corporal

Del exterior al interior pueden diferenciarse la cutícula, bajo la cual se halla una epidermis sincitial seguida de una capa muscular.

Aparato digestivo

Los acantocéfalos carecen de boca para ingerir alimento, característica compartida con cestodos como las tenias. Por ello absorben los nutrientes ya digeridos por el hospedador a través el tegumento corporal, muy fino, lo cual les simplifica enormemente el aparato digestivo.

Sistema nervioso

Poseen un ganglio central tras la probóscide, a la cual inerva. Además, existe un ganglio genital en la zona más distal. Existen papilas en su superficie que se postulan sensibles a diversos estímulos.

Aparato reproductor

Los acantocéfalos son dioicos. Los machos poseen dos testículos, dos conductos deferentes y dos vesículas seminales, dos glándulas para completar el fluido seminal y un pene en la zona posterior del cuerpo. Las hembras poseen dos ovarios y fecundación interna, por lo que los embriones se almacenan en el útero, del cual se expulsan por el oviducto. Los embriones, al ser expulsados, pasarán al medio por el canal digestivo hasta ser expulsados por el organismo parasitado mediante las heces.

Ciclo vital

Los acantocéfalos poseen ciclos vitales complejos, con un gran número de hospedadores intermedios; de hecho, sólo se ha logrado su completa caracterización en 25 especies.

Una vez expelidos por la hembra, los embriones se eliminan por las heces del hospedador. Después, deben ser ingeridos por un invertebrado, generalmente un crustáceo, o bien un molusco. En él, el acantocéfalo se aloja en la cavidad del cuerpo, donde se enquista y se desarrolla hasta un adulto incapaz de reproducirse. Una vez el crustáceo es ingerido por otro animal, éste puede convertirse en el hospedador final o bien tratarse de un hospedador intermedio; de tratarse del final, en él el quiste se reactiva y se transforma en una fase infectiva; de no ser así, aún sigue enquistado. Una vez situado en el hospedador final, el acantocéfalo evagina su probóscide y se ancla al hospedador, tras lo cual desarrolla su aparato reproductor. Tras la fecundación, los embriones son liberados del útero de la hembra y el ciclo se repite.

Filogenia

Véase también: Anexo:Animales bilaterales

Mediante análisis del ARN ribosomal se suele asociar a los acantocéfalos, según la sistemática tradicional, con filos pseudocelomados como los rotíferos, o con los Gnathifera según las tendencias filogenéticas actuales.

Según los análisis moleculares recientes los acantocéfalos serían animales descendientes de rotíferos simplificados ya que se situarían dentro de este filo como grupo hermano de las clases Seisonoidea y Bdelloidea. El clado de acantocéfalos y las clases de rotíferos se denomina Syndermata.[3][4]​ Pero otra posibilidad alternativa es clasificar a Acanthocephala como un subtaxón dentro de Rotifera (Rotifera sensu lato). Por tanto ambos grupos podrían considerarse rotíferos[1]​ y el término Syndermata se convertiría en un sinónimo cladístico.[4]

Syndermata

Monogononta


Hemirotifera

Bdelloidea


Pararotatoria

Seisonoidea



Acanthocephala





Véase también

Otros vermes parásitos:

Referencias

  1. a b Molecular evidence for Acanthocephala as a subtaxon of Rotifera Springer link.
  2. Brusca, R. C. & Brusca, G. J., 2005. Invertebrados, 2ª edición. McGraw-Hill-Interamericana, Madrid (etc.), XXVI+1005 pp. ISBN 0-87893-097-3.
  3. Wilko H. Ahlrichs 1997, Epidermal ultrastructure of Seison nebaliae and Seison annulatus,and a comparison of epidermal structures within the Gnathifera Zoomorphology (1997) 117:41–48 Springer-Verla
  4. a b Malte Sielaff et al. 2016, Phylogeny of Syndermata (syn. Rotifera): Mitochondrial gene order verifies epizoic Seisonidea as sister to endoparasitic Acanthocephala within monophyletic Hemirotifera Molecular Phylogenetics and Evolution Volume 96, March 2016, Pages 79-92
  • Amin, O. M. (1987). Key to the families and subfamilies of Acanthocephala, with erection of a new class (Polyacanthocephala) and a new order (Polyacanthorhynchida). Journal of Parasitology, 73: 1216-1219.

 title=
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Autores y editores de Wikipedia
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia ES

Acanthocephala: Brief Summary ( الإسبانية، القشتالية )

المقدمة من wikipedia ES

Los acantocéfalos (Acanthocephala, del griego acanthus, "espina" y kephale, "cabeza") forman un grupo de gusanos parásitos caracterizados por la presencia de una probóscide invaginable erizada de espinas. Posee ciclos biológicos muy complejos, que implican a varios hospedadores intermedios, incluidos invertebrados, peces, anfibios, aves y mamíferos. Existen unas 1.100 especies descritas,​ cuyo tamaño oscila desde unos pocos milímetros a 65 cm en Gigantorhynchus gigas. Los análisis genéticos los clasifican dentro de los rotíferos razón por la cual se incluye en ese filo.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Autores y editores de Wikipedia
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia ES

Acanthocephala ( الباسكية )

المقدمة من wikipedia EU

Acanthocephala (greziarretik, Acanthus, adarra eta kephale, burua) har parasitoz osaturiko animalia phyllum bat da. Euren ezaugarri nagusia proboszi ebaginagarri arantzatsu bat dutela da. Ziklo biologiko oso konplexuak dituzte, hainbat ospedatzailerekin tartean, ornogabeak, arrainak, anfibioak, hegaztiak eta ugaztunak barne hartuz. Guztira 1.150 espezie inguru deskribatu dira.

Morfologia eta fisiologia

Liseriketa

Akantozefaloek ez dute ahorik elikagaiak barneratzeko, teniek bezala. Horregatik euren ospedatzailearen elikagaiak lortzeko larruazal oso finetik egiten dute. Euren liseriketa aparatua, beraz, oso sinplea da.

Proboszidea

Taldeari izena ematen dion ezaugarri nagusia buruaren bukaeran duten proboszi ebaginagarria da. Proboszide honek arantza ditu, ospedatzailearen mukosei heltzeko. Atseden egoeran daudenean proboszide hau boltsa baten barruan biltzen da.

Tamaina

Animalia hauen tamaina milimetro gutxi batzuetatik Gigantorhynchus gigasen 65 milimetroetararte doa.

Nerbio sistema

Proboszidearen atzean nerbioak ateratzen diren guruin zentral bat dute. Gainera alderik urrunenean guruin genital bat ere badute. Gainazalean papila ezberdinak dituzte.

Birsortzea

Akantozefaloak dioikoak dira. Arrek bi barrabil dituzte, bi tutu deferente, bi besikula seminal, bi guruin hazia bukatzeko eta zakil bat gorputzaren atzealdean. Emeek bi obario dituzte eta fekundazioa barruan gertatzen da. Enbrioiak umetokian gordetzen dira eta obiduktotik ateratzen dira. Enbrioiak, kanporatzerakoan, liseriketa tutura igarotzen dira eta kakaren bitartez kanporatzen dira.

(RLQ=window.RLQ||[]).push(function(){mw.log.warn("Gadget "ErrefAurrebista" was not loaded. Please migrate it to use ResourceLoader. See u003Chttps://eu.wikipedia.org/wiki/Berezi:Gadgetaku003E.");});
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipediako egileak eta editoreak
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia EU

Acanthocephala: Brief Summary ( الباسكية )

المقدمة من wikipedia EU

Acanthocephala (greziarretik, Acanthus, adarra eta kephale, burua) har parasitoz osaturiko animalia phyllum bat da. Euren ezaugarri nagusia proboszi ebaginagarri arantzatsu bat dutela da. Ziklo biologiko oso konplexuak dituzte, hainbat ospedatzailerekin tartean, ornogabeak, arrainak, anfibioak, hegaztiak eta ugaztunak barne hartuz. Guztira 1.150 espezie inguru deskribatu dira.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipediako egileak eta editoreak
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia EU

Väkäkärsämadot ( الفنلندية )

المقدمة من wikipedia FI

Väkäkärsämadot (Acanthocephala) on eläinkunnan pääjakso. Tunnetut tuhatkunta lajia elävät aikuisvaiheessaan loisina selkärankaisten suolistossa. Toukkavaiheen väli-isäntinä toimivat puolestaan niveljalkaiset (hyönteiset ja äyriäiset).

Ruumiin etupäässä on ulos työnnettävä, sylinterinmuotoinen koukkupintainen kärsä eli proboscis, jolla mato tarrautuu isäntäeläimen suolistoon. Madolla itsellään ei ole ruoansulatuselimistöä, vaan ravinto imeytyy ihon läpi. Väkäkärsämadoista esimerkiksi Echinorhynchus-lajit elävät kaloissa, toiset suvut taas loisivat linnuissa, nisäkkäissä tai sammakkoeläimissä. Poikkeuksellisen suuri laji on sioissa loisiva 50 cm pitkäksi kasvava jättiväkäkärsämato (Macracanthorhynchus hirundinaceus). Väkäkärsämadot eivät loisi ihmisessä.

 src=
Rhadinorhynchus-madon väkäkärsä

Lähteet

Aiheesta muualla

Tämä eläimiin liittyvä artikkeli on tynkä. Voit auttaa Wikipediaa laajentamalla artikkelia.
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedian tekijät ja toimittajat
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia FI

Väkäkärsämadot: Brief Summary ( الفنلندية )

المقدمة من wikipedia FI

Väkäkärsämadot (Acanthocephala) on eläinkunnan pääjakso. Tunnetut tuhatkunta lajia elävät aikuisvaiheessaan loisina selkärankaisten suolistossa. Toukkavaiheen väli-isäntinä toimivat puolestaan niveljalkaiset (hyönteiset ja äyriäiset).

Ruumiin etupäässä on ulos työnnettävä, sylinterinmuotoinen koukkupintainen kärsä eli proboscis, jolla mato tarrautuu isäntäeläimen suolistoon. Madolla itsellään ei ole ruoansulatuselimistöä, vaan ravinto imeytyy ihon läpi. Väkäkärsämadoista esimerkiksi Echinorhynchus-lajit elävät kaloissa, toiset suvut taas loisivat linnuissa, nisäkkäissä tai sammakkoeläimissä. Poikkeuksellisen suuri laji on sioissa loisiva 50 cm pitkäksi kasvava jättiväkäkärsämato (Macracanthorhynchus hirundinaceus). Väkäkärsämadot eivät loisi ihmisessä.

 src= Rhadinorhynchus-madon väkäkärsä
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedian tekijät ja toimittajat
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia FI

Acanthocephala ( الفرنسية )

المقدمة من wikipedia FR

Les acanthocéphales (Acanthocephala) ou vers à tête épineuse sont de petits animaux, vermiformes parasites de vertébrés au stade adulte, dont la taille varie entre 1 mm et 70 cm. Ils sont caractérisés par un proboscis rétractable portant des épines courbées en arrière qui leur permet de s'accrocher à la paroi intestinale de leurs hôtes.

Description et caractéristiques

Le corps est à symétrie bilatérale, cylindrique, non segmenté bien qu'une annulation soit, parfois, visible superficiellement.
Les acanthocéphales mesurent quelques millimètres, néanmoins une espèce, Macracanthorhynchus hirudinaceus, parasite du cochon, atteint près d'un mètre.
La cavité intra-corporelle, le pseudocœlome, est grande. Il n'y a ni bouche, ni tractus digestif, ni systèmes circulatoires ou respiratoires.
Les muscles, les systèmes nerveux et excréteur sont réduits.
Le mâle possède de volumineuses « glandes à ciment » fabriquant des bouchons spermatiques utilisés dans la compétition spermatique.
La couleur externe est variable : blanchâtre, jaune, orange, rouge.

On sait désormais que l'embranchement des Acanthocephala est en fait un groupe de Rotifères devenus parasites[1]. La notion actuelle de Rotifère (s.l.) est donc élargie aux Acanthocéphales et devient ainsi identique au clade des Syndermata.

Écologie

Les acanthocéphales sont tous des parasites internes d'arthropodes à l'état juvénile, et d'intestins de vertébrés à l'état adulte. Leur cycle vital requiert toujours au minimum deux hôtes. Il n'y a pas, dans leur cycle, de phase de vie libre. Les substances nutritives sont absorbées directement à partir des fluides corporels de l'hôte à travers la paroi du corps. Ils ont un cycle larvaire qui passe par un hôte intermédiaire (insecte ou autre arthropode). Les vertébrés se contaminent par transmission trophique, c'est-à-dire en mangeant les hôtes intermédiaires. Les acanthocéphales sont notamment connus pour leur capacité à modifier les comportements de leurs hôtes intermédiaires, les rendant plus susceptibles à la prédation par les hôtes définitifs : les hôtes intermédiaires infectés, selon les espèces d'acanthocéphales, peuvent ainsi montrer une attraction pour l'odeur de prédateur, une propension moindre à se cacher dans des refuges, ou une attraction à la lumière où ils seront plus repérables par les hôtes définitifs. Ces derniers, selon les espèces d'acanthocéphales, peuvent être des poissons, des oiseaux ou des mammifères comme les phoques, les porcs ou les rongeurs, les chiens et chats.

Reproduction

Mattei et Marchand en 1987 notent, d'après leurs observations faits au microscope électronique que les spermatozoides d'acanthocéphales et de Myzostomides sont morphologiquement et structurellement « très semblables et présentent une organisation singulière qui n'a jamais été trouvée dans un autre groupe animal », ce qui évoque une parenté entre eux[2].

Classification

On en connaît actuellement 1 150 espèces en 4 classes.

Selon ITIS (7 mars 2016)[3] :

Références taxinomiques

Références

  1. James R. Garey et al. 1996. Molecular evidence for Acanthocephala as a subtaxon of Rotifera
  2. Mattei, X., & Marchand, B. (1987). Les spermatozoïdes des Acanthocéphales et des Myzostomides, ressemblances et conséquences phylétiques. Comptes rendus de l'Académie des sciences. Série 3, Sciences de la vie, 305(13), 525-529 (résumé)
  3. ITIS, consulté le 7 mars 2016
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Auteurs et éditeurs de Wikipedia
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia FR

Acanthocephala: Brief Summary ( الفرنسية )

المقدمة من wikipedia FR

Les acanthocéphales (Acanthocephala) ou vers à tête épineuse sont de petits animaux, vermiformes parasites de vertébrés au stade adulte, dont la taille varie entre 1 mm et 70 cm. Ils sont caractérisés par un proboscis rétractable portant des épines courbées en arrière qui leur permet de s'accrocher à la paroi intestinale de leurs hôtes.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Auteurs et éditeurs de Wikipedia
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia FR

Kukaši ( الكرواتية )

المقدمة من wikipedia hr Croatian

Kukaši (lat. Acanthocephala), u hrvatsko jeziku nazivani imenom kukaši [3] ili crvi bodljikavih glava (bodljoglavi crvi; bug. Бодлоглави червеи; ukr. Колючеголові черви; njem. Kratzwürmer), koljeno u carstvu životinja (animalia) mikroskopski su parazitski crvi sa pseudocelomom (lažni celom) koji čine koljeno u carstvu animalia. Tijelo se sastoji od rilice (proboscis), vratnog dijela bez trnova i trupa sa trnovima. Veličina im je uglavnom ispod dva centimetra, ali mogu da budu i veći, a ponekad i manji od milimetra. Unutar tjelesnog zida koji se sastoji od kutikule, epidermisa, lakunarnog sistema, bazalne membrane i mišićnih slojeva nalazi se tjelesna duplja, pseudocelom. Crijevnog sistema nemaju, a hranu primaju preko cijelog tijela. Život provode kao nametnici u crijevima kralježnjaka (riba, ptica i sisavaca, a ličinke u kukcima i rakovima.

Najpoznatija je vrsta golemi kukaš znanstveno nazvan Macracanthorhynchus hirudinaceus (Pallas, 1781) .

Razdioba

Postoji ukupno (946) vrsta koje se nalaze na popisu unutar četiri razreda. Ovi razredi su Archiacanthocephala (177 živih vrsta), Eoacanthocephala (248), Palaeacanthocephala sa (765) i Polyacanthocephala (4 vrste) [4].

Carstvo Animalia

Galerija

Izvori

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Autori i urednici Wikipedije
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia hr Croatian

Kukaši: Brief Summary ( الكرواتية )

المقدمة من wikipedia hr Croatian

Kukaši (lat. Acanthocephala), u hrvatsko jeziku nazivani imenom kukaši ili crvi bodljikavih glava (bodljoglavi crvi; bug. Бодлоглави червеи; ukr. Колючеголові черви; njem. Kratzwürmer), koljeno u carstvu životinja (animalia) mikroskopski su parazitski crvi sa pseudocelomom (lažni celom) koji čine koljeno u carstvu animalia. Tijelo se sastoji od rilice (proboscis), vratnog dijela bez trnova i trupa sa trnovima. Veličina im je uglavnom ispod dva centimetra, ali mogu da budu i veći, a ponekad i manji od milimetra. Unutar tjelesnog zida koji se sastoji od kutikule, epidermisa, lakunarnog sistema, bazalne membrane i mišićnih slojeva nalazi se tjelesna duplja, pseudocelom. Crijevnog sistema nemaju, a hranu primaju preko cijelog tijela. Život provode kao nametnici u crijevima kralježnjaka (riba, ptica i sisavaca, a ličinke u kukcima i rakovima.

Najpoznatija je vrsta golemi kukaš znanstveno nazvan Macracanthorhynchus hirudinaceus (Pallas, 1781) .

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Autori i urednici Wikipedije
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia hr Croatian

Haakwormen ( البلجيكية الهولندية )

المقدمة من wikipedia NL

Haakwormen (Acanthocephala) vormen een stam van kleine ongewervelde en parasitaire wormen. De wetenschappelijke naam, Acanthocephala, is afgeleid van het Oudgrieks: ἄκανθος (akanthos - 'stekel')[bron?] en κεφαλή (kephalè - 'hoofd').

Kenmerken

  • Bilateraal afgeplat.
  • Tripoblast met pseudocoel.
  • Spiraal holoblastische klieving.
  • Protostoom.
  • Geen bloedvatenstelsel.
  • Zenuwstelsel: Ze hebben centraal ganglion in de proboscis receptaculum en hebben zenuwen naar de proboscis en het hele lichaam. Sensorische uiteinden aan de proboscis en de genitale bursa.
  • Excretiestelsel: Indien aanwezig, dan gebeurt dit met protonephridia met vlamcellen. Indien niet aanwezig, dan gebeurt de diffusie door de huid.
  • Spierstelsel: circulaire + longitudinale spieren
  • Voortbeweging: Passief in de gastheer
  • Ontwikkeling: Indirect, endoparasiet (Vb. in crustacea of insecta), Adult stadium: endoparasiet (Darm van vertebrata), heteroxeen
  • Habitat: Cosmopoliet, marien, zoetwater, terrestrisch


De meeste van de 1199[1] beschreven soorten worden 2mm tot 1m lang.

Voorkomen

Ze komen algemeen voor in het maag-darmstelsel van ongewervelden, vissen, amfibieën, vogels en zoogdieren.

Haakwormen danken hun naam aan het terugplooien van het kopuiteinde waardoor ze op een haak lijken. Ze zijn klein en hebben snijdende monddelen of tanden waarmee ze zich vasthaken aan de darmwand. De eitjes ontwikkelen in de buitenwereld tot larven die oraal opgenomen worden of door de huid van hun gastheer dringen (percutane besmetting) en pas na een reis door het lichaam in de darm belanden.

De larven dringen via de huid binnen en vinden hun weg via het hart, vervolgens de longen, de luchtpijp en de slokdarm naar de dunne darm, waar ze zich met bloed en darmweefsel voeden. Ze kunnen behoorlijke infecties in het spijsverteringsstelsel veroorzaken.

Taxonomie

De stam is als volgt ingedeeld:[1][2]

Zie ook

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b Monks, Scott and Richardson, Dennis J. (2011) “Phylum Acanthocephala Kohlreuther, 1771 In: Zhang, Z.-Q. (Ed.) Animal biodiversity: An outline of higher-level classification and survey of taxonomic richness”. At the time this was written, recent Acanthocephala includes 4 classes, 10 orders, 22 families, 147 genera, and 1194 species; fossil taxa includes 1 family, 3 genera, and 5 species
  2. WORMS
  3. a b Amin, O.M. (1987) Key to the families and subfamilies of Acanthocephala with the erection of a new class (Polyacanthocephala) and a new order (Polyacanthorhynchida). Journal of parasitology, 73(6): 1216–1219. JSTOR
  4. García-Varela, M.; Cummings, M.P.; Pérez-Ponce de León, G.; Gardner, S.L.; Laclette, J.P. 2002: Phylogenetic analysis based on 18S ribosomal RNA gene sequences supports the existence of class Polyacanthocephala (Acanthocephala). Molecular phylogenetics and evolution, 23(2): 288-292. DOI:10.1016/S1055-7903(02)00020-9 PDF
  5. Amin, O.M.; Ha, N.V. 2008: On a new acanthocephalan family and a new order, from birds in Vietnam. Journal of parasitology, 94(6): 1305-1310. DOI:10.1645/GE-1473.1
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia-auteurs en -editors
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia NL

Haakwormen: Brief Summary ( البلجيكية الهولندية )

المقدمة من wikipedia NL

Haakwormen (Acanthocephala) vormen een stam van kleine ongewervelde en parasitaire wormen. De wetenschappelijke naam, Acanthocephala, is afgeleid van het Oudgrieks: ἄκανθος (akanthos - 'stekel')[bron?] en κεφαλή (kephalè - 'hoofd').

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia-auteurs en -editors
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia NL

Krassere ( النرويجية )

المقدمة من wikipedia NO
Question book-new.svg
Denne artikkelen mangler kildehenvisninger, og opplysningene i den kan dermed være vanskelige å verifisere. Kildeløst materiale kan bli fjernet.

Krassere (Acanthocephala) er en gruppe av virvelløse, marklignende dyr som er parasitter. Man kjenner til omkring 1100 arter. De er vanligst i tropene.

De har en langstrakt og tykk kropp. De mangler tarmkanal og tar opp næring på hele kroppens overflate. Foran har de en sugesnabel.

Krassere parasitterer ofte tarmkanalen hos fugler og fisker. Eggene komer ut med vertens ekskrementer og må bli spist av en mellomvert for å komme videre. Mellomverter er for eksempel krepsdyr og insekter.

Nyere genetiske analyser har vist at de stammer fra, og bør regnes som, sterkt modifiserte hjuldyr.

Eksterne lenker

zoologistubbDenne zoologirelaterte artikkelen er foreløpig kort eller mangelfull, og du kan hjelpe Wikipedia ved å utvide den.
Det finnes mer utfyllende artikkel/artikler på .
Crystal Clear action configure.png
Taksonomisk opprydning: Denne artikkelen trenger en opprydning. Du kan hjelpe Wikipedia ved å forbedre og standardisere den, f.eks. ved å sette inn eller komplettere en taksoboks. Mangler som er blitt anført: Mangler utbredelse.
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia forfattere og redaktører
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia NO

Krassere: Brief Summary ( النرويجية )

المقدمة من wikipedia NO

Krassere (Acanthocephala) er en gruppe av virvelløse, marklignende dyr som er parasitter. Man kjenner til omkring 1100 arter. De er vanligst i tropene.

De har en langstrakt og tykk kropp. De mangler tarmkanal og tar opp næring på hele kroppens overflate. Foran har de en sugesnabel.

Krassere parasitterer ofte tarmkanalen hos fugler og fisker. Eggene komer ut med vertens ekskrementer og må bli spist av en mellomvert for å komme videre. Mellomverter er for eksempel krepsdyr og insekter.

Nyere genetiske analyser har vist at de stammer fra, og bør regnes som, sterkt modifiserte hjuldyr.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia forfattere og redaktører
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia NO

Kolcogłowy ( البولندية )

المقدمة من wikipedia POL
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kolcogłowy, cierniogłowy (Acanthocephala) – typ pasożytniczych, robakokształtnych zwierząt bezkręgowych. Cechą charakterystyczną kolcogłowów, od której wywodzi się ich nazwa, jest obecność z przodu ciała ryjka opatrzonego wieńcem haczyków i kolców. Stadia larwalne są pasożytami bezkręgowców, a dorosłe – kręgowców.

Ciało kolcogłowów jest wąskie, długości 1,5–5 mm, wyjątkowo 650 mm u samicy kolcogłowa olbrzymiego (Macracanthorhynchus hirudinaceus)[1], pokryte kutikulą, czyli ektodermalną powłoką ochronną. Występują trzy regiony ciała: ryjek, szyja i tułów. Ryjek może być chowany przy pomocy skurczu mięśni umieszczających go w skórnomięśniowej pochewce. Oprócz haczyków – posiadających ukorzenienie w warstwie mięśniowej – występują również kolce, związane wyłącznie z warstwą ektodermalną.

Kolcogłowom brakuje układu pokarmowego, a układ wydalniczy występuje wyłącznie u przedstawicieli gromady Archiacanthocephala – jest to nieco zmodyfikowany układ protonefrydialny. Układ nerwowy ma postać nieparzystego zwoju mózgowego oraz dwóch pni bocznych. Przedstawiciele tego typu są rozdzielnopłciowi; samce posiadają oprócz standardowego zestawu gruczołów, nasieniowodów itp. również gruczoł cementowy, służący do zaczopowania żeńskiego otworu płciowego po kopulacji.

Inną cechą wyróżniającą kolcogłowy z szeregu podobnych im drobnych bezkręgowców jest obecność przynajmniej jednego żywiciela pośredniego w cyklu rozwojowym; jest nim zwykle jakiś skorupiak lub owad.

Pierwsze stadium larwalne kolcogłowa nosi nazwę akantor, która po wykluciu uzyskuje w ciele żywiciela pośredniego wygląd bardziej podobny do osobnika dorosłego i nosi nazwę akantella (drugie stadium larwalne).

Systematyka

Kolcogłowy dzieli się na cztery gromady[2]:

  • Archiacanthocephala (protonefrydia, kolce ułożone koncentrycznie}
  • Eoacanthocephala (brak protonefrydiów, kolce ułożone promieniście, gruczoł cementowy syncytialny – czyli wielojądrowy, powstały ze zlania się licznych komórek)
  • Palaeacanthocephala (brak protonefrydiów, kolce ułożone promieniście, gruczoł cementowy niesyncytialny)
  • Polyacanthocephala

Kolcogłowy są najbliżej spokrewnione z wrotkami (Rotifera), wraz z którymi tworzą razem monofiletyczną grupę (zwaną na przykład "Syndermata"). Wynika z tego, że kolcogłowy są właściwie podgrupą wrotków.

Dawniej były zaliczane do obleńców.

Przypisy

  1. Elżbieta Lonc i Anna Okulewicz: Typ: kolcogłowy – Acanthocephala. W: Zoologia : bezkręgowce. T. 1. Red. nauk. Czesław Błaszak. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. ISBN 978-83-01-16108-8.
  2. Catalogue of Life – 31st July 2018 : Taxonomic tree, www.catalogueoflife.org [dostęp 2018-08-15] (ang.).

Bibliografia

  1. Czesław Jura: Bezkręgowce : podstawy morfologii funkcjonalnej, systematyki i filogenezy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007. ISBN 978-83-01-14595-8.
  2. Zoologia : bezkręgowce. T. 1. Red. nauk. Czesław Błaszak. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. ISBN 978-83-01-16108-8.
p d e
Klasyfikacja typów zwierząt na podstawie hipotezy ekdyzonu (Lophotrochozoa-Ecdysozoa-Deuterostomia) Królestwo: zwierzęta (Animalia sensu Metazoa)Parazoa
gąbki (Porifera)płaskowce (Placozoa)
Eumetazoa
Dwuwarstwowce
(Diploblastica)
parzydełkowce (Cnidaria)żebropławy (Ctenophora)
wtórouste
(Deuterostomia)
strunowce (Chordata)
szkarłupnie (Echinodermata)półstrunowce (Hemichordata)
pierwouste
(Protostomia)
incertae sedis
szczecioszczękie (Chaetognatha)
wrotki (Rotifera)szczękogębe (Gnathostomulida)drobnoszczękie (Micrognathozoa)
płazińce (Platyhelminthes)brzuchorzęski (Gastrotricha)
lofotrochorowce
(Lophotrochozoa)
czułkowce
(Lophophorata)
mszywioły (Bryozoa)ramienionogi (Brachiopoda)kryzelnice (Phoronida)
mięczaki (Mollusca)pierścienice (Annelida)wstężnice (Nemertea)kielichowate (Kamptozoa)rombowce (Dicyemida)prostopływce (Orthonectida)lejkogębce (Cycliophora)
wylinkowce
(Ecdysoza)
ryjkogłowy (Kinorhyncha)kolczugowce (Loricifera)niezmogowce (Priapulida)
nicienie (Nematoda)nitnikowce (Nematomorpha)
stawonogi (Arthropoda)niesporczaki (Tardigrada)pazurnice (Onychophora)
nieaktualne
przeniesione do parzydełkowców
myksosporidiowce (Myxozoa)
przeniesione do wrotków
kolcogłowy (Acanthocephala)
przeniesione do pierścienic
krążkokształtne (Myzostomida)rurkoczułkowce (Pogonophora)sikwiaki (Sipuncula)szczetnice (Echiura)
nomen dubium
jednowarstwowce (Monoblastozoa)

Na podstawie:
Halanych et al. Evidence from 18S ribosomal DNA that the lophophorates are protostome animals. „Science”. 267 (5204), s. 1641–1643, 1995. DOI: 10.1126/science.7886451 (ang.).
Edgecombe et al. Higher-level metazoan relationships: recent progress and remaining questions. „Organisms Diversity and Evolution”. 11, s. 151–172, 2011. DOI: 10.1007/s13127-011-0044-4 (ang.).

Laumer et al. Spiralian Phylogeny Informs the Evolution of Microscopic Lineages. „Current Biology”. 25, s. 1-7, 2015. DOI: 10.1016/j.cub.2015.06.068 (ang.).
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia POL

Kolcogłowy: Brief Summary ( البولندية )

المقدمة من wikipedia POL

Kolcogłowy, cierniogłowy (Acanthocephala) – typ pasożytniczych, robakokształtnych zwierząt bezkręgowych. Cechą charakterystyczną kolcogłowów, od której wywodzi się ich nazwa, jest obecność z przodu ciała ryjka opatrzonego wieńcem haczyków i kolców. Stadia larwalne są pasożytami bezkręgowców, a dorosłe – kręgowców.

Ciało kolcogłowów jest wąskie, długości 1,5–5 mm, wyjątkowo 650 mm u samicy kolcogłowa olbrzymiego (Macracanthorhynchus hirudinaceus), pokryte kutikulą, czyli ektodermalną powłoką ochronną. Występują trzy regiony ciała: ryjek, szyja i tułów. Ryjek może być chowany przy pomocy skurczu mięśni umieszczających go w skórnomięśniowej pochewce. Oprócz haczyków – posiadających ukorzenienie w warstwie mięśniowej – występują również kolce, związane wyłącznie z warstwą ektodermalną.

Kolcogłowom brakuje układu pokarmowego, a układ wydalniczy występuje wyłącznie u przedstawicieli gromady Archiacanthocephala – jest to nieco zmodyfikowany układ protonefrydialny. Układ nerwowy ma postać nieparzystego zwoju mózgowego oraz dwóch pni bocznych. Przedstawiciele tego typu są rozdzielnopłciowi; samce posiadają oprócz standardowego zestawu gruczołów, nasieniowodów itp. również gruczoł cementowy, służący do zaczopowania żeńskiego otworu płciowego po kopulacji.

Inną cechą wyróżniającą kolcogłowy z szeregu podobnych im drobnych bezkręgowców jest obecność przynajmniej jednego żywiciela pośredniego w cyklu rozwojowym; jest nim zwykle jakiś skorupiak lub owad.

Pierwsze stadium larwalne kolcogłowa nosi nazwę akantor, która po wykluciu uzyskuje w ciele żywiciela pośredniego wygląd bardziej podobny do osobnika dorosłego i nosi nazwę akantella (drugie stadium larwalne).

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Autorzy i redaktorzy Wikipedii
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia POL

Acanthocephala ( البرتغالية )

المقدمة من wikipedia PT
Question book-4.svg
Esta página ou secção cita fontes confiáveis e independentes, mas que não cobrem todo o conteúdo, o que compromete a verificabilidade (desde fevereiro de 2012). Por favor, insira mais referências no texto. Material sem fontes poderá ser removido.
Encontre fontes: Google (notícias, livros e acadêmico) Classes Archiacanthocephala

Palaeacanthocephala
Eoacanthocephala

Wikispecies
O Wikispecies tem informações sobre: Acanthocephala

Acanthocephala é um filo de parasitas, encontrados em muitas espécies de peixes, anfíbios, pássaros e mamíferos. Os acantocéfalos caracterizam-se pela presença de uma probóscide reversível, munida de espinhos e que serve para fixar o animal ao intestino do hospedeiro. Estão descritas cerca de 1.150 espécies que medem entre alguns milímetros até cerca de 6 cm.

Os acantocéfalos não possuem boca nem sistema digestivo. Todos os nutrientes que necessitam para o seu desenvolvimento ou vida são digeridos pelo hospedeiro e absorvidos directamente pela pele do acantocéfalo, que vive nos intestinos. O sistema nervoso é ganglionar e não tem órgãos sensoriais evidentes. Excreção é realizada por meio de células-flama.

Os acantocéfalos são dioicos e por isso há indivíduos de sexo masculino e feminino. Alguns estudos provaram a existência de hermafroditas entre os acantocéfalos, mas a comunidade científica mantém-se resistente a tais dados. O seu ciclo de vida é complexo e envolve em muitos casos mais do que um hospedeiro. Só foram descritos ciclos de vida completos para apenas 25 espécies. De uma forma geral, o embrião de acantocéfalo é expelido do organismo hospedeiro através das fezes. Em seguida, é necessário que seja comido por um hospedeiro intermédio, em geral crustáceos. Em vez de digerido, o embrião penetra a parede intestinal do crustáceo e aloja-se na cavidade abdominal onde enquista e se transforma em cistacanto. Este estádio é semelhante ao adulto, excepto pela ausência de órgãos reprodutores. A dado ponto, o hospedeiro intermédio é ingerido pelo hospedeiro final, que pode ser um mamífero, aves ou peixes. A digestão do crustáceo provoca a libertação do acantocéfalo nos intestinos do hospedeiro final. Para garantir a fixação, o cistocanto extrui a probóscide e fixa-se aos intestinos, desenvolvendo-se então para a fase adulta.

Classes

O filo é dividido em quatro classes, Palaeacanthocephala, Archiacanthocephala, Polyacanthocephala e Eoacanthocephala. A classe monofilética Archiacanthocephala é o grupo-irmão do clado que consiste nos Eoacanthocephala e o monofilético Palaeacanthocephala.[1]

Referências

  1. Weber M, Wey-Fabrizius Alexandra R, Podsiadlowski L, Witek A, Schill Ralph O, Sugár L, Herlyn H, Hankeln T (2012) Phylogenetic analysis of endoparasitic Acanthocephala based on mitochondrial genomes suggests secondary loss of sense organs. Mol Phylogenet Evol pii: S1055-7903(12)00374-0. doi: 10.1016/j.ympev.2012.09.017
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Autores e editores de Wikipedia
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia PT

Acanthocephala: Brief Summary ( البرتغالية )

المقدمة من wikipedia PT
WikispeciesO Wikispecies tem informações sobre: Acanthocephala

Acanthocephala é um filo de parasitas, encontrados em muitas espécies de peixes, anfíbios, pássaros e mamíferos. Os acantocéfalos caracterizam-se pela presença de uma probóscide reversível, munida de espinhos e que serve para fixar o animal ao intestino do hospedeiro. Estão descritas cerca de 1.150 espécies que medem entre alguns milímetros até cerca de 6 cm.

Os acantocéfalos não possuem boca nem sistema digestivo. Todos os nutrientes que necessitam para o seu desenvolvimento ou vida são digeridos pelo hospedeiro e absorvidos directamente pela pele do acantocéfalo, que vive nos intestinos. O sistema nervoso é ganglionar e não tem órgãos sensoriais evidentes. Excreção é realizada por meio de células-flama.

Os acantocéfalos são dioicos e por isso há indivíduos de sexo masculino e feminino. Alguns estudos provaram a existência de hermafroditas entre os acantocéfalos, mas a comunidade científica mantém-se resistente a tais dados. O seu ciclo de vida é complexo e envolve em muitos casos mais do que um hospedeiro. Só foram descritos ciclos de vida completos para apenas 25 espécies. De uma forma geral, o embrião de acantocéfalo é expelido do organismo hospedeiro através das fezes. Em seguida, é necessário que seja comido por um hospedeiro intermédio, em geral crustáceos. Em vez de digerido, o embrião penetra a parede intestinal do crustáceo e aloja-se na cavidade abdominal onde enquista e se transforma em cistacanto. Este estádio é semelhante ao adulto, excepto pela ausência de órgãos reprodutores. A dado ponto, o hospedeiro intermédio é ingerido pelo hospedeiro final, que pode ser um mamífero, aves ou peixes. A digestão do crustáceo provoca a libertação do acantocéfalo nos intestinos do hospedeiro final. Para garantir a fixação, o cistocanto extrui a probóscide e fixa-se aos intestinos, desenvolvendo-se então para a fase adulta.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Autores e editores de Wikipedia
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia PT

Acanthocephala ( الرومانية، المولدوفية )

المقدمة من wikipedia RO

Acantocefalii (din gr. „akantha" - "spin" și "kephale" - "cap") reprezintă o încrengătură de viermi paraziți [1]. Adulții trăiesc ca paraziți în intestinele diferitelor vertebrate (în special în intestinele porcilor, ale peștilor și ale păsărilor acvatice), pe care le îmbolnăvesc, producând pagube economice. Larvele au drept gazde intermediare unele crustacee sau insecte. Acantocefalii se aseamănă cu limbricii, dar au o trompă caracteristică, retractilă, înarmată cu cîrlige și acționată de mușchi, care servește la fixarea lor de pereții intestinali ai animalului gazdă.

Anterior, acantocefalii erau încadrați în grupul Nemathelminthes.

Referințe

Acest articol conține text din Dicționarul enciclopedic român (1962-1966), aflat acum în domeniul public.

  1. ^ Monks, S.; Richardson, D.J. 2011: Phylum Acanthocephala Kohlreuther, 1771. In: Zhang, Z.-Q. (ed.) 2011: Animal biodiversity: an outline of higher-level classification and survey of taxonomic richness. Zootaxa, 3148: 234–237. ISBN 978-1-86977-849-1 (paperback) ISBN 978-1-86977-850-7 (online edition)
Stub icon Acest articol despre biologie este un ciot. Puteți ajuta Wikipedia prin completarea sa.
Acest infocasetă: v d mvizualizare discuție modificare
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia autori și editori
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia RO

Acanthocephala: Brief Summary ( الرومانية، المولدوفية )

المقدمة من wikipedia RO

Acantocefalii (din gr. „akantha" - "spin" și "kephale" - "cap") reprezintă o încrengătură de viermi paraziți . Adulții trăiesc ca paraziți în intestinele diferitelor vertebrate (în special în intestinele porcilor, ale peștilor și ale păsărilor acvatice), pe care le îmbolnăvesc, producând pagube economice. Larvele au drept gazde intermediare unele crustacee sau insecte. Acantocefalii se aseamănă cu limbricii, dar au o trompă caracteristică, retractilă, înarmată cu cîrlige și acționată de mușchi, care servește la fixarea lor de pereții intestinali ai animalului gazdă.

Anterior, acantocefalii erau încadrați în grupul Nemathelminthes.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia autori și editori
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia RO

Hakmaskar ( السويدية )

المقدمة من wikipedia SV

Hakmaskar (Acanthocephala; av grekiska: acanthus = tagg, kephale = huvud) är en djurstam med individer som lever som parasiter i andra djur. Dessa förekommer i ryggradslösa djur, fiskar, kräldjur, fåglar och däggdjur. Omkring 1100 olika arter är kända.

De kännetecknas av en hakförsedd snabel. Larverna lever i kräftdjur eller insekter. Hakmaskar är vanligast i tropikerna, och några arter Moniliformis moniliformis och Macrocanthorhynchus hirudinaceous kan i mycket sällsynta fall infektera människor (acanthocephaliasi,[1] ej att förväxla med hakmasksjuka som orsakas av rundmaskar, stam Nematoda). Det förekommer att vissa hakmaskar påverkar värddjuret så att chansen att föröka sig ökar. Ett exempel är den hakmask som infesterar nyzeeländska gyttjekrabbor vilken får värddjuret att utsätta sig för risker som ökar chansen för hakmasken att slutligen hamna i en fågel där den kan fortplanta sig.

Kladogram enligt Catalogue of Life[2] och Dyntaxa[3]:

Hakmaskar Archiacanthocephala

Apororhynchida



Gigantorhynchida



Moniliformida



Oligacanthorhynchida




Eoacanthocephala



Palaeacanthocephala



Palaeacanthtocephala



Källor

  1. ^ AcanthocephaliasisDPDx.
  2. ^ Bisby F.A., Roskov Y.R., Orrell T.M., Nicolson D., Paglinawan L.E., Bailly N., Kirk P.M., Bourgoin T., Baillargeon G., Ouvrard D. (red.) (14 april 2011). ”Species 2000 & ITIS Catalogue of Life: 2011 Annual Checklist.”. Species 2000: Reading, UK. Arkiverad från originalet den 18 juni 2012. https://web.archive.org/web/20120618223324/http://www.catalogueoflife.org/services/res/2011AC_26July.zip. Läst 24 september 2012.
  3. ^ Dyntaxa Archiacanthocephala

Externa länkar

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia författare och redaktörer
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia SV

Başı dikenli solucanlar ( التركية )

المقدمة من wikipedia TR

Başı dikenli solucanlar (Acanthocephala), sindirim sistemleri olmayan omurgasız hayvanlar şubesi. Baş kısımlarında geriye doğru duran dikenler vardı. Yaklaşık 500 kadar türü bilinmektedir.

Dış bağlantılar

Stub icon İlkin ağızlılar ile ilgili bu madde bir taslaktır. Madde içeriğini geliştirerek Vikipedi'ye katkıda bulunabilirsiniz.
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia yazarları ve editörleri
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia TR

Başı dikenli solucanlar: Brief Summary ( التركية )

المقدمة من wikipedia TR

Başı dikenli solucanlar (Acanthocephala), sindirim sistemleri olmayan omurgasız hayvanlar şubesi. Baş kısımlarında geriye doğru duran dikenler vardı. Yaklaşık 500 kadar türü bilinmektedir.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia yazarları ve editörleri
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia TR

Акантоцефали ( الأوكرانية )

المقدمة من wikipedia UK

Історія

Перше описання акантоцефалів дав італійський автор Франческо Реді (1684): «хробак з хоботком озброєний гачками».[1] У 1771 році І.Т. Кьолройтер запропонував для них назву — акантоцефали.[1] Мюллер, незалежно від них, назвав їх Echinorhynchus в 1776 році. Карла Рудольфі в 1809 році офіційно назвав їх Acanthocephala. Назва походить від грецького ακανθος, akanthos, шип + κεφαλη, kephale, голова.

Морфологічна характеристика

 src=
Схематичний рисунок акантоцефала

Ряд морфологічних ознак відрізняють акантоцефалів від інших паразитичних червів.

Травна система

У акантоцефалів відсутній рот і шлунково-кишковий тракт. За цією ознакою вони близькі до цестод, хоча ці дві групи не є тісно пов'язаними. Дорослі акантоцефали живуть у кишечнику їх хазяїв і поглинають поживні перетравлені речовини приймаючи їх всією поверхнею тіла.

Хобіток

 src=
Хобіток Rhadinorhynchus sp.

Найбільш примітною особливістю акантоцефалів є наявність у передній частині тіла рухливого хобітка, який, як правило, вкритий колючими гачками (звідси і одна з назв акантоцефалів: колючоголові). Хоботок несе загнуті гачки, розташовані у горизонтальних рядах; за допомогою цих гачків акантоцефали прикріплюються до тканин хазяїна. Гачки можуть бути двох або трьох типів. Довше, тонкіші гачки, як правило, розташовані по всій довжині хоботка, а коротші гачки — біля основи хоботка. Хоботок використовується для пробуравлення стінки кишечника остаточного хазяїна, і утримування паразита поки він реалізує свій життєвий цикл.

Як і тіло, хобіток є порожнистим; його порожнина відділена від порожнини тіла перегородкою, або хобітковою піхвою. Ниткоподібні м'язи, пов'язують хобіток із піхвою. Їх скорочення викликає інвагінацію хобітка до порожнини піхви. Весь апарат хоботок, принаймні частково, може бути занурений до порожнини тіла, і це здійснюється двома втягуючого м'язами - лемнісками, які йдуть від задньої поверхні перегородки на стінки тіла.

Деякі з акантоцефалів (перфоруючі акантоцефали) здатні створювати прободіння стінки кишечника, відкриваючи отвір до черевної порожнини хазяїна.[4]

Розміри

Розмір акантоцефалів сильно варіює, від кількох міліметрів у довжину, до Macracanthorhynchus hirudinaceus, який сягає 65 см.

Зовнішня поверхня

Зовні покрови акантоцефалів складаються з тонкого тегументу, який вкриває епідерміс. Останній складається з синцитія, який не містить клітинної стінки. Синцитій перетинає ряд розгалужених трубочок, що містять рідину і контролюються кількома амебоподібними ядрами. Усередині синцитію знаходяться неправильні шари кругових м'язових волокон, ендотелій відсутній. За своєю мікро-структурою м'язові волокона подібні до таких у нематод.

Література

  1. а б в Crompton 1985, p. 27
  2. Roberts, Larry S.; Janovy, Jr., John (2009). Foundations of Parasitology (вид. Eighth). McGraw-Hill. с. 502. ISBN 9780073028279.
  3. Shimek, Ronald (January 2006). Nano-Animals, Part I: Rotifers. Reefkeeping.com. Процитовано July 27, 2008.
  4. Acanthocephalans drilling Acipenser stellatus intestine. Parasites World. Архів оригіналу за 2013-07-04. Процитовано 2013-01-26.

Посилання

Trichinella spiralis Це незавершена стаття з паразитології.
Ви можете допомогти проекту, виправивши або дописавши її.
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Автори та редактори Вікіпедії
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia UK

Động vật đầu móc ( الفيتنامية )

المقدمة من wikipedia VI

Động vật đầu móc hay động vật đầu gai (danh pháp khoa học: Acanthocephala) (tiếng Hy Lạp ἄκανθος, akanthos, gai + κεφαλή, kephale, đầu) là một ngành gồm các loài giun ký sinh, đặc trưng bởi sự hiện diện của giác bám với các ngạnh để đâm và bám chắc vào thành ruột của vật chủ. Động vật đầu móc thường có chu kỳ sống phức tạp, liên quan đến một số động vật chủ, bao gồm động vật không xương sống, , động vật lưỡng cư, chim, và động vật có vú. Có khoảng 1.150 loài đã được mô tả.[3][4]

Động vật đầu móc đã từng được cho là một ngành riêng biệt. Phân tích bộ gen gần đây đã chỉ ra rằng chúng có nguồn gốc từ, và nên được xem là các dạng luân trùng biến đổi nhiều[5] Đây là một ví dụ của phát sinh loài phân tử. Đơn vị phân loại hợp nhất này được gọi là Syndermata.

Chú thích

  1. ^ Crompton David, William Thomasson, Nickol Brent B. 1985. Biology of the Acanthocephala. Cambridge University Press. p. 27.
  2. ^ Koelreuter, I. T. (1770). “Descriptio cyprini rutili, quem halawel russi vocant, historico-anatomica.”. Novi commentarii Academiae Scientiarum Imperialis Petropolitanae 15: 494–503.
  3. ^ Freeman, Scott, Lizabeth Allison, Michael Black, Greg Podgorski, and Kim Quillin. Biological Sciences. 5th ed. Glenview, Il: Pearson, 2014. 638. Print.
  4. ^ Encyclopedia of Life, truy cập ngày 24 tháng 7 năm 2015
  5. ^ Shimek, Ronald (tháng 1 năm 2006). “Nano-Animals, Part I: Rotifers”. Reefkeeping.com. Truy cập ngày 27 tháng 7 năm 2008. Chú thích sử dụng tham số |month= bị phản đối (trợ giúp)

Tham khảo

 src= Wikispecies có thông tin sinh học về Động vật đầu móc

Bản mẫu:Sơ khai động vật đầu móc

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia tác giả và biên tập viên
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia VI

Động vật đầu móc: Brief Summary ( الفيتنامية )

المقدمة من wikipedia VI

Động vật đầu móc hay động vật đầu gai (danh pháp khoa học: Acanthocephala) (tiếng Hy Lạp ἄκανθος, akanthos, gai + κεφαλή, kephale, đầu) là một ngành gồm các loài giun ký sinh, đặc trưng bởi sự hiện diện của giác bám với các ngạnh để đâm và bám chắc vào thành ruột của vật chủ. Động vật đầu móc thường có chu kỳ sống phức tạp, liên quan đến một số động vật chủ, bao gồm động vật không xương sống, , động vật lưỡng cư, chim, và động vật có vú. Có khoảng 1.150 loài đã được mô tả.

Động vật đầu móc đã từng được cho là một ngành riêng biệt. Phân tích bộ gen gần đây đã chỉ ra rằng chúng có nguồn gốc từ, và nên được xem là các dạng luân trùng biến đổi nhiều Đây là một ví dụ của phát sinh loài phân tử. Đơn vị phân loại hợp nhất này được gọi là Syndermata.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia tác giả và biên tập viên
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia VI

Скребни ( الروسية )

المقدمة من wikipedia русскую Википедию
 src=
Схема жизненного цикла скребня Moniliformis moniliformis. В норме окончательными хозяевами выступают грызуны, однако при поедании промежуточного хозяина — насекомого, скребнем может заразиться и человек

В пищеварительной системе промежуточного хозяина из яйца выходит просто организованная и лишённая полости личинка — акантор, которая внедряется в стенку кишечника хозяина, где задерживается на срок от нескольких часов до двух недель. После этого личинка мигрирует в полость тела, где происходит метаморфоз, в результате которого закладываются внутренние органы, характерные для дефинитивного червя, включая половой зачаток. Личинка, прошедшая стадию активного органогенеза — акантелла, является практически полной копией взрослого червя с недоразвитой половой системой. На следующей стадии развития у личинки сильно втягиваются передний и задний концы тела, после чего шаровидная или яйцевидная личинка инцистируется и становится цистикантом. В таком виде личинки могут длительное время переживать в промежуточном хозяине, сохраняя свою инвазионность[3].

Заражение окончательного хозяина происходит при поедании им заражённого цистикантами промежуточного хозяина. Личинки эксцистируются; у них выворачиваются и занимают нормальное положение передний и задний концы тела. Молодые паразиты прикрепляются с помощью хоботка к стенке пищеварительного тракта, интенсивно растут, и, достигнув половой зрелости, приступают к половому размножению.

Иногда между промежуточным и окончательным хозяином появляется так называемый резервуарный хозяин, в роли которого могут выступать позвоночные животные, поедаемые окончательным хозяином[5]. В таких хозяевах цистикант эксцистируется, однако после этого паразит не остаётся в кишечнике, а проникает через его стенку в полость тела, где пребывает до момента поедания резервуарного хозяина окончательным. В качестве примера такого варианта передачи паразита можно привести пищевую цепочку: мелкое ракообразное — хищная рыба — тюлень.

Систематическое положение и классификация

В разное время скребней сближали с плоскими червями, нематодами и даже приапулидами[4]. На сегодняшний день скребни считаются отдельным типом многоклеточных животных, для которого наиболее близкими родственниками являются коловратки, вместе с которыми акантоцефалы объединяются в таксон Syndermata. При этом вопрос, какая именно группировка коловраток является сестринской скребням, до сих пор не решён и активно обсуждается в современных статьях по филогении[7][8].

Тип Acanthocephala традиционно разделяют на три класса: Archiacanthocephala, Eoacanthocephala и Palaeacanthocephala. Исследования, выполненные на молекулярном уровне, демонстрируют несколько более сложную картину филогенетических отношений внутри данной группы, однако, в целом не противоречат такому разделению. Кроме того, в некоторых работах выделяется немногочисленный четвёртый класс: Polyacanthocephala[9].

См. также

Примечания

  1. 1 2 Скребни / А. В. Иванов // Сафлор — Соан. — М. : Советская энциклопедия, 1976. — (Большая советская энциклопедия : [в 30 т.] / гл. ред. А. М. Прохоров ; 1969—1978, т. 23).
  2. Хохлова И. Г. Акантоцефалы наземных позвоночных фауны СССР. — М., 1986.
  3. 1 2 3 4 Рупперт Э. Э., Фокс Р. С., Барнс Р. Д. Циклонейралии, щупальцевые и вторичноротые // Зоология беспозвоночных. Функциональные и эволюционные аспекты / Под ред. В. В. Малахова. — СПб.: Академия, 2007. — Т. 4. — 352 с.
  4. 1 2 Догель В. А. Зоология беспозвоночных: Учебник для ун-тов / Под ред. проф. Полянского Ю. И. — 7-е изд., перераб. и доп. — М.: Высшая школа, 1981. — С. 244—249. — 606 с.
  5. 1 2 3 4 Тихомиров И. А., Добровольский А. А., Гранович А. И. Малый практикум по зоологии беспозвоночных. Часть 1. / Под ред. проф. Ю. И. Полянского. — СПб.: КМК, 2005. — С. 277—288. — 304 с.
  6. 1 2 Вестхайде В., Ригер Р. (ред.) Зоология беспозвоночных в двух томах. Том 1: от простейших до моллюсков и артропод. — М.: КМК, 2008. — 744 c.
  7. Alexandra R. Wey-Fabrizius, Lars Podsiadlowski, Holger Herlyn, Thomas Hankeln. Platyzoan mitochondrial genomes // Molecular Phylogenetics and Evolution. — 2013. — Vol. 69. — P. 365—375.
  8. Erica Lasek-Nesselquist. A Mitogenomic Re-Evaluation of the Bdelloid Phylogeny and Relationships among the Syndermata // PLoS ONE. — 2012. — Vol. 7, no. 8. — P: e43554. — DOI:10.1371/journal.pone.0043554.
  9. Verweyen L., Klimpel S., Palm H. W. Molecular Phylogeny of the Acanthocephala (Class Palaeacanthocephala) with a Paraphyletic Assemblage of the Orders Polymorphida and Echinorhynchida // PLoS ONE. — 2011. — Vol. 6, no. 12. — P: e28285. — DOI:10.1371/journal.pone.0028285.
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Авторы и редакторы Википедии

Скребни: Brief Summary ( الروسية )

المقدمة من wikipedia русскую Википедию
 src= Схема жизненного цикла скребня Moniliformis moniliformis. В норме окончательными хозяевами выступают грызуны, однако при поедании промежуточного хозяина — насекомого, скребнем может заразиться и человек

В пищеварительной системе промежуточного хозяина из яйца выходит просто организованная и лишённая полости личинка — акантор, которая внедряется в стенку кишечника хозяина, где задерживается на срок от нескольких часов до двух недель. После этого личинка мигрирует в полость тела, где происходит метаморфоз, в результате которого закладываются внутренние органы, характерные для дефинитивного червя, включая половой зачаток. Личинка, прошедшая стадию активного органогенеза — акантелла, является практически полной копией взрослого червя с недоразвитой половой системой. На следующей стадии развития у личинки сильно втягиваются передний и задний концы тела, после чего шаровидная или яйцевидная личинка инцистируется и становится цистикантом. В таком виде личинки могут длительное время переживать в промежуточном хозяине, сохраняя свою инвазионность.

Заражение окончательного хозяина происходит при поедании им заражённого цистикантами промежуточного хозяина. Личинки эксцистируются; у них выворачиваются и занимают нормальное положение передний и задний концы тела. Молодые паразиты прикрепляются с помощью хоботка к стенке пищеварительного тракта, интенсивно растут, и, достигнув половой зрелости, приступают к половому размножению.

Иногда между промежуточным и окончательным хозяином появляется так называемый резервуарный хозяин, в роли которого могут выступать позвоночные животные, поедаемые окончательным хозяином. В таких хозяевах цистикант эксцистируется, однако после этого паразит не остаётся в кишечнике, а проникает через его стенку в полость тела, где пребывает до момента поедания резервуарного хозяина окончательным. В качестве примера такого варианта передачи паразита можно привести пищевую цепочку: мелкое ракообразное — хищная рыба — тюлень.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Авторы и редакторы Википедии

棘头动物门 ( الصينية )

المقدمة من wikipedia 中文维基百科

原棘头虫目 Archiacanthocephala
古棘头虫目 Palaeacanthocephala
始棘头虫目 Eocanthocephala

棘头动物门學名Acanthocephala)是动物界的一个。是一类身体前端有吻,吻上有钩刺的假体腔动物。棘头动物属于寄生动物,吻上的钩刺用来抓住牠的寄主肠壁。牠们具有复杂的生命周期,涉及到若干寄主,包括无脊椎动物鱼类两栖类鸟类哺乳类。大约只有700种。

棘头动物门分为3个目:

规范控制
Ophiura.png 這是與無脊椎動物相關的小作品。你可以通过编辑或修订扩充其内容。
后鞭毛生物:动物现存分类表
侧生动物 中生动物 真后生动物
肾管动物英语Nephrozoa
未命名基群
合皮动物英语Syndermata
地位未定
吮食动物英语Rouphozoa
(?)为地位未定
 title=
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
维基百科作者和编辑
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia 中文维基百科

棘头动物门: Brief Summary ( الصينية )

المقدمة من wikipedia 中文维基百科
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
维基百科作者和编辑
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia 中文维基百科

鉤頭動物 ( اليابانية )

المقدمة من wikipedia 日本語
鉤頭動物門 C wegeneri.JPG
Corynosoma wegeneri
分類 : 動物界 Animalia 亜界 : 真正後生動物 Eumatazoa 階級なし : 左右相称動物 Bilateria 上門 : 扁形動物上門 Platyzoa : 鉤頭動物門 Acanthocephala 学名 Acanthocephala
Kohlreuther, 1771

鉤頭動物(こうとうどうぶつ、Acanthocephala)は、一群の寄生虫からなる動物である。体内に引き込めるようになったがあり、その表面には逆向きの棘がならび、これによって宿主の胃壁に穴を開けてその体を支える。鉤頭動物は、無脊椎動物魚類両生類鳥類哺乳類などを含む複数の動物を宿主とする複雑な生活史を持つ。およそ1,150種が知られている。

形態[編集]

他の寄生動物から鉤頭動物を見分ける特徴がいくつかある。

外部形態[編集]

一般に、細長い胴体の左右相称動物。大きさは、数ミリメートルのものから、Gigantorhynchus gigas のように100から650mmに達するものまで、様々である。

[編集]

鉤頭動物の外見上の最も大きな特徴は、体の前方に長い吻が突き出ていることである。この吻は、通常は覆いで隠されているが、宿主の組織に付着する際に使われる。また宿主の胃壁に穴を開け、一生の間そこに自身を固定しておくためにも使われる。体と同じように吻も空洞になっているが、体の部分とは隔膜で仕切られている。吻の先と隔膜の間は筋肉の筋でつながっていて、筋肉が収縮することにより吻が陥入する。

Diagram of Acanthocephalan morphology
鉤頭動物の形態上の特徴

消化[編集]

鉤頭動物は口や消化管を持たない。これはサナダムシにも共通する特徴であるが、この両群が近縁であることを示すものではなく、寄生生による収斂進化の例であろう。成虫は宿主の腸の中で生活し、宿主が消化した栄養素を体の表面から直接吸収する。

表皮[編集]

皮膚は薄いクチクラでできていて表皮に覆われているが、表皮はアメーバ状の合胞体細胞壁を持たない。合胞体内部は環状筋肉繊維の不規則な層になっている。筋肉繊維の微細構造は線形動物のものに似ている。体部の先端まで、索状生殖器 (genital ligament) と呼ばれる構造が存在する。

縦方向の繊維がないことを除けば、吻の表皮も体部分の表皮とよく似ている。

神経系[編集]

神経系の中心となる神経節は隔壁のすぐ後ろにある。刺激を受けると、2つの頑丈な仮足が後方に突き出され、前進できる。仮足は筋肉に囲まれており、この神経-筋肉複合体は支帯 (retinaculum) と呼ばれる。少なくともオスでは、生殖器としての神経節もあることが分かっている。点在する乳頭上の突起は、感覚器である可能性がある。

[編集]

鉤頭動物は雌雄異体である。吻の先端から体部の先端まで、索状生殖器 (genital ligament) と呼ばれる構造を持つ。オスでは、この両側に精巣があり、輸精管を通して3つの憩室につながっている。精巣の後ろには3つのセメント腺もあり、輸精管まで分泌物を流している。

メスでは、精巣の位置に卵巣がある。卵子は体腔の中に流れ込み、受精の発生は母体内で行われ、子宮の中で育つ。宿主の消化管内で生まれた子供は、とともに排泄される。

その他の特徴[編集]

鉤頭動物の興味深い特徴は、神経や子宮鐘の細胞などの巨大な細胞があることである。ある種では、343nにも上る倍数性が観察されている。また、炎細胞を持つ種もいるが、多くの鉤頭動物は排出器を持たない。

歴史[編集]

初めて鉤頭動物が文献に登場したのは、イタリア人医師フランチェスコ・レディの1684年の著作においてであった。1771年には Kohlreuther がAcanthocephala という学名を提案している。1776年に Muller は独立に Echinorhynchus という学名をつけたが、1809年、スウェーデン博物学者カール・ルドルフによって Acanthocephala という学名が正式に決められた。

現在では、鉤頭動物門は原鉤頭虫綱古鉤頭虫綱始鉤頭虫綱の3綱に分類される[1][2]。さらに、旧来の分類では原鉤頭虫綱に含まれているPolyacanthorhynchus属のみを独立の綱Polyacanthocephalaとすることも提案されている[3]

系統上の関係[編集]

鉤頭動物は寄生生活に高度に適応した構造をしており、その進化の過程で消化系や運動器官・感覚器官など多くの臓器や構造を失ってきた。このため形態学的な比較で他の門との関係を知るのは困難である。18SリボソームRNAによる系統解析で、鉤頭動物は輪形動物と最も近いか、あるいはこの門に含まれるに過ぎない可能性があることが明らかとなった。これらはどちらも扁平動物に分類されている。

生活史[編集]

一般論[編集]

生活史が完全に明らかになっている種は25種しかいない。

メスの体内から出た鉤頭動物の胎児は、宿主の糞とともに環境中に放出される。胎児は、無脊椎動物、多くの場合は甲殻類に寄生しなければ生きられない(最初の宿主に軟体動物を使う種も1つだけ見つかっている)。宿主に取り込まれると、鉤頭動物は胃壁から体内に侵入していき、シストアカント幼生に変態する。この幼生は成体が持つ生殖器以外の全ての器官を持っている。何度か宿主を変えながら、最適な宿主が見つかったところで成体となり、生殖器を成熟させる。成体はつがいを探し、子孫を作る。

Polymorphus の場合[編集]

Polymorphusケワタガモなどの海鳥に寄生する。多いときには1羽あたり750匹も寄生し、胃潰瘍の症状を起こさせる。近年の研究では、Polymorphus はカニに対しては病原性がないとされる。シストアカント幼生の時期は長く、カニの生涯に渡って寄生し続ける場合もある。

シストアカント幼生が寄生するカニを食べることによって、ロブスターにも寄生し、漁業に深刻な影響を及ぼしている。しかしこれに対して有効な手立てはまだ確立されていない。

参考文献[編集]

  1. ^ 町田昌昭 「鉤頭動物門」『無脊椎動物の多様性と系統(節足動物を除く)』 白山義久編、岩槻邦男・馬渡峻輔監修、裳華房ISBN 4785358289。
  2. ^ Brusca, RC; Brusca, GJ (2003). Invertebrates (2nd ed ed.). Sinauer Associates, Inc.. pp. p.369. ISBN 9780878930975.
  3. ^ Amin, O.M (1987). “Key to the families and subfamilies of Acanthocephala, with erection of a new class (Polyacanthocephala) and a new order (Polyacanthorhynchida)”. Journal of Parasitology 73: 1216-1219.
  • Lühe, M. (1904). 'Geschichte und Ergebnisse der Echinorhynchen-Forschung bis auf Westrumb (1821)', Zoologische Ann.... Zeitschift, 1, 139-250.
  • Amin, O. M. (1987). Key to the families and subfamilies of Acanthocephala, with erection of a new class (Polyacanthocephala) and a new order (Polyacanthorhynchida). Journal of Parasitology, 73, 1216-1219.
  • Zimmer, C. 'Parasite Rex: Inside the Bizarre World of Nature's Most Dangerous Creatures' 92. ISBN 978-0-7432-0011-0 ISBN 0-7432-0011-X.
  • Helluy & Thomas 2002 Proc. Royal.
  • Tain, L, et al. "Altered Host Behavior and Brain Serotonergic Activity Caused by Acanthocephalans; Evidence for Specificity." The Royal Society, 2006.
 src= ウィキスピーシーズに鉤頭動物に関する情報があります。
 title=
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
ウィキペディアの著者と編集者
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia 日本語

鉤頭動物: Brief Summary ( اليابانية )

المقدمة من wikipedia 日本語

鉤頭動物(こうとうどうぶつ、Acanthocephala)は、一群の寄生虫からなる動物である。体内に引き込めるようになったがあり、その表面には逆向きの棘がならび、これによって宿主の胃壁に穴を開けてその体を支える。鉤頭動物は、無脊椎動物魚類両生類鳥類哺乳類などを含む複数の動物を宿主とする複雑な生活史を持つ。およそ1,150種が知られている。

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
ウィキペディアの著者と編集者
أصلية
زيارة المصدر
موقع الشريك
wikipedia 日本語

구두동물 ( الكورية )

المقدمة من wikipedia 한국어 위키백과
 src= 위키미디어 공용에 관련된
미디어 분류가 있습니다.  src= 위키생물종에 관련된
분류 및 자료가 있습니다.

구두동물(鉤頭動物)은 구두동물문에 속하는 무척추동물들이다. 포유류·조류·어류 등의 창자 안에서 기생한다. 입술 표면에 갈고리가 늘어서 있어 구두충(鉤頭蟲)이라고 하였다. 구두충·개구두충·돼지구두충 등이 이에 속한다.

특징

전 세계에 1300여 종이 밝혀져 있으며, 주둥이에 갈고리 모양의 가시가 여러 줄로 나 있다. 구두동물은 이 주둥이로 숙주의 창자에 몸을 붙인다. 몸길이는 2mm가 채 안 되는 종에서 1m가 넘는 종까지 매우 다양하며, 일반적으로 암컷이 수컷보다 크다. 몸은 납작하며, 표면에는 몸을 가로지르는 주름이 많아 마치 체절로 이루어진 것처럼 보인다. 기생생활을 하기 때문에 소화계·호흡계·순환계가 없으며, 생식기가 매우 복잡하다. 구두충은 생식기가 몸의 대부분을 차지하며, 교미에 의하여 체강 안에서 수정한다. 알은 산란 전에 발생을 시작하여 세 쌍의 갈고리를 가진 유충이 되며, 이들은 껍질에 싸인 채 그대로 숙주의 배설물과 함께 밖으로 나온다. 그 후 갑각류나 곤충류의 중간 숙주에게 먹혀 부화하며 숙주의 체강 안에서 포낭을 만든다. 중간 숙주가 마지막 숙주에게 잡아먹히면 그 창자 속에서 자라 성체로 된다. 구두충은 가시가 난 주둥이로 숙주의 창자벽을 뚫고 들어가면서 숙주에게 상처를 입힌다. 드물기는 하지만 구두동물에 의해 창자벽에 구멍이 뚫리면 매우 심한 통증을 느끼게 된다.

분포

전 세계에 분포하는데, 한국에는 아직까지 구두동물이 보고된 바 없다. 간혹 다른 종류에 기생하던 종이 우연히 사람에게 옮겨가는 경우가 있기는 하지만, 사람을 숙주로 삼는 종은 없다.

Heckert GNU white.svgCc.logo.circle.svg 이 문서에는 다음커뮤니케이션(현 카카오)에서 GFDL 또는 CC-SA 라이선스로 배포한 글로벌 세계대백과사전의 내용을 기초로 작성된 글이 포함되어 있습니다.
ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia 작가 및 편집자

구두동물: Brief Summary ( الكورية )

المقدمة من wikipedia 한국어 위키백과

구두동물(鉤頭動物)은 구두동물문에 속하는 무척추동물들이다. 포유류·조류·어류 등의 창자 안에서 기생한다. 입술 표면에 갈고리가 늘어서 있어 구두충(鉤頭蟲)이라고 하였다. 구두충·개구두충·돼지구두충 등이 이에 속한다.

ترخيص
cc-by-sa-3.0
حقوق النشر
Wikipedia 작가 및 편집자